Δικαιώματα {LF}και υποχρεώσεις

Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία και στη μαζική έκφραση πολιτικών ή κοινωνικών θέσεων στη χώρα μας όπως και σε όλες τις ώριμες δημοκρατίες είναι δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο. Κατοχυρωμένο και αδιαμφισβήτητο.  Ιστορικά είναι συνδεδεμένο με στιγμές δημοκρατικού μεγαλείου. Με διεκδικήσεις που άλλαξαν τη ροή των πραγμάτων.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη μαζικότητα των μεταδικτατορικών συγκεντρώσεων με πρωταγωνιστή τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ή τις πρώτες ελεύθερες ανοικτές συγκεντρώσεις της εγχώριας Αριστεράς;

Τον παλμό των χιλιάδων Ελλήνων του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ στις δεκαετίες που ακολούθησαν.  Τις μαζικές πορείες για το Μακεδονικό ή για άλλα ζητήματα, όπως το Ασφαλιστικό, ακόμα και για τα Μνημόνια. Οσο κι αν έχουμε επιμέρους πολιτικές διαφωνίες για τις στοχεύσεις και τη θεματική πολλών συγκεντρώσεων, όσο κι αν η οπτική μας από περίπτωση σε περίπτωση διαφέρει, θα παραδεχθούμε πως όταν αυτές λαμβάνουν μαζικό χαρακτήρα στέλνουν μηνύματα, δημιουργούν τομές.

Το πρόβλημα όμως είναι όταν ένα αναφαίρετο δικαίωμα καταλήγει στον ευτελισμό. Στην ασυδοσία. Στην αποδυνάμωση της ίδιας της ακτιβιστικής δράσης και στόχευσης.

Κατανοούμε την ανάγκη των μεγάλων μαζών να προωθούν αδιαπραγμάτευτα και με μοναδικό αυτονόητο δημοκρατικό όρο την ειρηνική (και όχι διά της βίας) έκφραση των θέσεων τους. Ομως είναι ακατανόητη η εμμονή μειοψηφιών, καλά-καλά μιας ή δύο εκατοντάδων ανθρώπων, να ταλαιπωρούν σχεδόν σε μέσο όρο 100 έως 120 ημερών τον χρόνο τα μεγάλα αστικά κέντρα. Να κλείνουν τους δρόμους με το «έτσι θέλω», να οδηγούν σε καθημερινό χάος τις πόλεις μας. Στις ΗΠΑ ή στις φιλελεύθερες δημοκρατίες της Δύσης ανάλογα με το μέγεθος της διαδήλωσης υπάρχουν κανόνες. Χιλιάδες οι διαδηλωτές; Κλείνουν ολόκληρες πόλεις. Μερικές δεκάδες αυτοί που έχουν κάποιο αίτημα; Τότε υπάρχει μια ελεγχόμενη ζώνη ώστε με σεβασμό και ελευθερία να καταγράφεται η όποια διαφωνία, χωρίς όμως να ταλαιπωρείται το σύνολο.

Για σαράντα και πλέον χρόνια και υπό την ιδεολογική κυριαρχία της εγχώριας Αριστεράς, δεν τέθηκαν κανόνες στο θέμα των διαδηλώσεων. Αποτέλεσμα ήταν όχι μόνο η ομηρία των πολιτών στις διαθέσεις της κάθε μειοψηφίας αλλά και ο σταδιακός ευτελισμός των κινημάτων.

Κανένας δεν μιλάει λοιπόν για «φίμωση» όσων θέλουν να εκφραστούν. Ομως έχει έλθει η ώρα να μπουν κανόνες στις πορείες εντός του αστικού χώρου. Εχει έλθει η ώρα του διαχωρισμού των μεγάλων και μαζικών ειρηνικών δημοκρατικών κινητοποιήσεων από τις μικρές, σχεδόν καθημερινές και αδικαιολόγητες ταλαιπωρίες των πολλών από μικρές ομάδες των 50, 100 ή 300 ανθρώπων.  Ας μην ξεχνάμε πως η δημοκρατία είναι μια υπόθεση με δεδομένα δικαιώματα, με ασαφείς όμως στη χώρα μας υποχρεώσεις. Εχει έλθει λοιπόν η ώρα να ανοίξει ένας γόνιμος και ψύχραιμος διάλογος, μια ευρεία συζήτηση και προς την κατεύθυνση αυτή. Μακριά από πολώσεις και διχαστικές ρητορείες.