Το κυνήγι του παρόντος

«Μόνιμο παράδειγμα προς αποφυγή». «Μόνιμο παράδειγμα πολιτικής ανηθικότητας που έβαλε το οικονομικό του συμφέρον, το ταπεινό και ευτελές οικονομικό του συμφέρον, πάνω από αρχές και αξίες». «Ευτελισμένοι πολιτικοί». «Απαράδεκτοι και κατάπτυστοι». «Ευτελής και ανήθικη επιλογή». Και ξανά «ευτελισμένοι πολιτικοί που πήγαν από το ένα κόμμα στο άλλο για να κρατήσουν τη βουλευτική έδρα και τα 7.000 ευρώ της βουλευτικής αποζημίωσης».

Δύσκολα μπορεί να βρει κανείς άλλον πολιτικό να περιγράφει με αυτόν τον τρόπο τους συναδέλφους του που εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ για τον ΣΥΡΙΖΑ. Και ακόμη πιο δύσκολα θα βρει κάποιον πολιτικό να περιγράφει με αυτόν τον τρόπο τους συναδέλφους του για να φτάσει τελικά να περιγράψει τον ίδιο του τον εαυτό: ο Γιάννης Ραγκούσης, όχι μόνο υπουργός του ΠΑΣΟΚ αλλά και διεκδικητής της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ, έγινε κάποια στιγμή βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Αξίζει όμως να τον θυμάται κανείς με τα δικά του λόγια; Αξίζει να τον μνημονεύει ως «μόνιμο παράδειγμα προς αποφυγή» και «μόνιμο παράδειγμα πολιτικής ανηθικότητας»; Εχει νόημα να επισημαίνει το «ευτελές» και το «ανήθικο» της επιλογής του, έτσι όπως όρισε ο ίδιος το μέτρο της ευτέλειας και της ανηθικότητας;

Κανονικά, δεν θα είχε νόημα. Ο καθένας μπορεί να περιγράφει τον εαυτό του όπως θέλει, μπορεί να στέκεται απέναντι στον καθρέφτη και να τον κοιτάζει με όσα αποθέματα περιφρόνησης διαθέτει, να τον βδελύσσεται με όλη του την ψυχή. Εχει όμως νόημα να θυμηθεί κανείς το παρελθόν του Ραγκούση επειδή ο ίδιος αυτοανακυκλώνεται στο παρόν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Με την ίδια εχθροπάθεια που κατακεραύνωνε όχι μόνο τους συντρόφους του που πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον σημερινό του αρχηγό. Α, έφταιγε κι εκείνος, λέει ο Ραγκούσης, που τους πήρε στο κόμμα, όχι μόνο εκείνοι που ξεφτιλίστηκαν για τα 7.000 ευρώ. Αλλά εάν είχε αρχές και αξίες, ξαναλέει ο Ραγκούσης, δεν θα έκανε στρατηγικό του εταίρο τον Πάνο Καμμένο. Δεν θα του έβαζε πλάτες για την αναβάθμιση των F-16. Δεν θα εμπλούτιζε τη διαπλοκή με τα βοσκοτόπια του Καλογρίτσα, που τύφλα να ‘χουν η διαπλοκή και ο παλαιοκομματισμός της Μεταπολίτευσης.

Δεν θα έδινε και τόσο συριζαϊκό χώρο στα «μόνιμα παραδείγματα πολιτικής ανηθικότητας», θα μπορούσε να προσθέσει κανείς ακολουθώντας το πνεύμα του Ραγκούση με τα λόγια του Ραγκούση. Δεν θα έδινε τόσο συριζαϊκό χώρο στον Ραγκούση για να κατασκευάσει ο ίδιος ένα υβρίδιο Ραγκούση και Πολάκη: Τι είναι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που αποφασίζει πως δεν μπορεί ένας ανακριτής να είναι συγχρόνως και μάρτυρας; Χουντοεπιτροπή, λέει ο Ραγκούσης στην Προανακριτική της Βουλής. Χουντοεπιτροπή, επαναλαμβάνει στην τηλεόραση, επειδή πιθανότατα δεν αρκείται στο υβρίδιο, ο στόχος είναι να λάμψει, να γίνει πολακικότερος του Πολάκη, πιο αρεστός στον νέο του αρχηγό από τον Πολάκη.

Αλλά κι επειδή ο Ραγκούσης δεν παίρνει τίποτε πίσω – εκτός ίσως απ’ όσα έλεγε για τους παλιούς του συντρόφους στο ΠΑΣΟΚ που τώρα ξαναβρήκε στον ΣΥΡΙΖΑ και για τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα έγινε και δικός του αρχηγός. Εκείνα θα ήθελε μάλλον να ξεχαστούν, να καταπιεί η λήθη και το υπουργικό του παρελθόν που ο ίδιος αποκήρυξε περίπου ως καταναγκαστικό έργο. Αλλά θα έκανε λάθος. Γιατί δεν είναι το παρελθόν που κυνηγάει τον Γιάννη Ραγκούση. Αυτό που τον κυνηγάει μονίμως είναι το παρόν του.