Πλούτος

Στο ερώτημα «Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;» κυκλοφορεί μια νέα πρωτότυπη απάντηση: οι τράπεζες.

Για την ακρίβεια, κάποια τραπεζικά στελέχη τα οποία δεν είναι καν τραπεζίτες με την παραδοσιακή έννοια του όρου.

Την περασμένη Πέμπτη τους κάλεσε ο Πρωθυπουργός στο Μέγαρο Μαξίμου και τους ζήτησε να μειώσουν τις απαράδεκτα υψηλές χρεώσεις των τραπεζικών συναλλαγών που οι ίδιοι και μόνοι τους αποφάσισαν.

Υποθέτω πως δεν το έκανε επειδή δεν ήξερε πώς να περάσει την ώρα του, αλλά επειδή οι συναλλασσόμενοι με τις τράπεζες (οι απλοί πολίτες δηλαδή…) είχαν γίνει έξαλλοι με τις χρεώσεις.

Σύμφωνα με την κυβέρνηση, οι τραπεζίτες δεσμεύτηκαν να ξαναδούν το θέμα. Αλήθεια; Ψέματα; Δεν ξέρω.

Εκτοτε πέρασε μία εβδομάδα. Από σήμερα ισχύουν οι νέες χρεώσεις κι ουσιαστικά δεν άλλαξε τίποτα πέρα από κάτι λεπτομέρειες. Αυτό σημαίνει ότι οι τραπεζίτες έγραψαν τον Πρωθυπουργό εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Αν όμως ο Πρωθυπουργός (ο οιοσδήποτε Πρωθυπουργός) δεν έχει τη δυνατότητα να επιβληθεί σε πέντε, δέκα τραπεζικά στελέχη και μάλιστα στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος, τότε προκύπτουν δύο ερωτήματα.

Πρώτον, τι χρειαζόμαστε τον Πρωθυπουργό. Μπορούμε να αναθέσουμε απευθείας τη διακυβέρνηση του τόπου στους τραπεζικούς ή σε κάθε άλλο περαστικό κι ενδιαφερόμενο.

Δεύτερον, αν ένας Πρωθυπουργός δεν μπορεί να κάνει ζάφτι μερικούς τραπεζικούς, πώς θα τα βγάλει πέρα με τον Ερντογάν ή τον Τραμπ; Με το Μεταναστευτικό ή με την τρομοκρατία;

Με άλλα λόγια, επιστρέφουμε στο θεμελιώδες ερώτημα: Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Και η απάντηση μας αφορά όλους και αφορά τα πάντα.

Για έναν απλό λόγο. Επειδή ο (εκάστοτε) Πρωθυπουργός έχει εκλεγεί και οφείλει να εκπροσωπεί κάτι που ονομάζεται «δημόσιο συμφέρον». Και οφείλει να το εκπροσωπεί έναντι όλων και έναντι των πάντων – είτε είναι τράπεζες, είτε είναι ψιλικατζίδικα…

Αντιθέτως όσοι διοικούν τις τράπεζες ή τα ψιλικατζίδικα δεν εκπροσωπούν παρά την πάρτη τους και την μπίζνα τους.

Δεν είναι κακό. Αλλωστε δεν έχουν καμία άλλη υποχρέωση. Την ίδια στιγμή όμως δεν έχουν και καμία νομιμοποίηση να αγνοούν εκείνον ο οποίος απέναντί τους εκποσωπεί νομίμως το κοινωνικό σύνολο.

Υποθέτω ότι όλα αυτά είναι αυτονόητα πράγματα. Υποθέτω επίσης ότι τα γνωρίζει κι ο Πρωθυπουργός.

Δεν είμαι βέβαιος ότι τα γνωρίζουν οι πρόσφατοι συνομιλητές του. Δεν πειράζει. Είναι μια καλή ευκαιρία να τα μάθουν. Πάντα μια κυβέρνηση έχει δυνατότητες να παρέχει εντατική εκπαίδευση σε ενδιαφερομένους.

Κι επειδή η γνώση είναι πλούτος, μόνο κερδισμένοι θα βγουν οι ενδιαφερόμενοι. Και φυσικά οι πολίτες.