«Τζόκερ»

Τόσες χιλιάδες συμπολιτών μας είδαν το «Τζόκερ». Τόσες κουβέντες έγιναν για την άτιμη κοινωνία που (υποτίθεται) παρουσιάζει και την εξέγερση των απελπισμένων ανθρώπων που (υποτίθεται) περιγράφει. Αλλά πολύ φοβούμαι ότι χάνουμε την ουσία.

Διότι το βασικό μήνυμα της ταινίας είναι κατά τη γνώμη μου άλλο και πολύ σοβαρό: με την υγεία δεν παίζουμε!

Αν είσαι μια δυστυχισμένη ψυχή, σου στερήσουν την ιατρική παρακολούθηση και κόψεις και τα χάπια, τότε μαύρο φίδι που σε έφαγε.

Δυστυχώς όμως, παρόλο που τόσος κόσμος είδε το «Τζόκερ», ακόμη να αφομοιώσουμε τα διδάγματά του – κάτι που φάνηκε και από τις φασαρίες στην Προανακριτική…

Εδώ έχω πλέον μια βάσιμη απορία.

Αντιλαμβάνομαι πόσο συμφέρει τον Μητσοτάκη και τη Φώφη να ταυτίζουν τον Τσίπρα με ό,τι πιο απωθητικό, αποκρουστικό και αμφιλεγόμενο έχει να επιδείξει η διακυβέρνησή του.

Με τον Παπαγγελόπουλο. Με τον Πολάκη. Με τον Παππά. Ή με τον Τζανακόπουλο.

Δεν θα του δώσουν χώρο ούτε πίστωση να δείξει κάτι άλλο.

Δυσκολεύομαι όμως να αντιληφθώ για ποιον λόγο συμφέρει τον Τσίπρα να τους διευκολύνει. Αν δεν απατώμαι, ο ίδιος μάς είπε ότι κατά την άποψή του το μήνυμα των εκλογών ήταν να φτιάξει έναν καινούργιο ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι ένας λογικός στόχος. Αλλά την ίδια στιγμή πάει και ταυτίζεται με ό,τι χειρότερο και ό,τι παλαιότερο κυκλοφορεί στην πολιτική πιάτσα.

Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να πιστεύει ότι οι τραμπουκισμοί, τα νταηλίκια και οι διώξεις των αντιπάλων έφεραν στον ΣΥΡΙΖΑ έστω μία ψήφο;

Ασφαλώς όχι.

Πράγμα που σημαίνει ότι ο Τσίπρας υπηρετεί σήμερα μια αντίφαση. Θέλει έναν «καινούργιο ΣΥΡΙΖΑ», τον οποίο όμως αποτελούν στη μαρκίζα ο Παπαγγελόπουλος, ο Πολάκης, ο Τζανακόπουλος, ο Ραγκούσης, η Μαριλίζα και όσοι αντιπροσωπεύουν το πιο παλιό από το παλιό. Ή τουλάχιστον κάπως έτσι τους αντιλαμβάνεται η ελληνική κοινωνία.

Διότι όταν ο Πολάκης ή ο Ραγκούσης περιφρονούν τη Βουλή δεν απειλούν την πλειοψηφία της. Απειλούν τη δημοκρατία.

Υποψιάζομαι φυσικά ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν άλλους τρόπους να πολιτευθούν.

Και ότι απλώς επιχειρούν να επιβιώσουν σε ένα δυσμενές για αυτούς καινούργιο περιβάλλον στο οποίο δεν ανήκουν και σε ένα μέλλον το οποίο δεν τους περιλαμβάνει. Απομεινάρια άλλων εποχών.

Το κατανοώ για εκείνους. Δεν μπορώ όμως να το καταλάβω για ένα μεγάλο δημοκρατικό και αριστερό κόμμα όπως θέλει να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Γι’ αυτό και το δίδαγμα του «Τζόκερ» είναι ισχυρό: με την υγεία δεν παίζουμε!