Συμβολισμοί

Νομικός δεν είμαι. Διαβάζω με ενδιαφέρον τις απόψεις υπέρ και κατά της εξαίρεσης των Πολάκη – Τζανακόπουλου από την Προανακριτική για τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, τείνω να συμφωνήσω ότι ο μάρτυρας δεν μπορεί να ασκεί και εισαγγελικές εξουσίες, δεν με πείθουν καθόλου οι ισχυρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ και του Χάρη Καστανίδη περί «κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος», αλλά μέχρι εκεί. Τα νομικά, για τους νομικούς. Μπορεί κανείς όμως να κρίνει τα πολιτικά. Και, κυρίως, τα αισθητικά.

Γιατί εκτός από την ουσία του θέματος, εκτός από το κουτσομπολιό για το φλερτ του ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου με τον ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχουν και οι συμβολισμοί. Αυτή η χώρα δεν έχει αλλάξει μόνο κυβέρνηση, έχει γυρίσει και σελίδα. Και ένας από τους βασικούς λόγους που συνέβη αυτό είναι η δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος για τη συμπεριφορά και τη γλώσσα πολλών στελεχών της πρώτη φορά Αριστεράς. Ο Αλέξης Τσίπρας το γνωρίζει. Βρίσκεται λοιπόν μπροστά στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να νομιμοποιεί αυτή τη συμπεριφορά, ελπίζοντας στη φθορά του αντιπάλου, ή θα επιβάλει ένα νέο ύφος και ένα νέο ήθος.

Ο Παύλος Πολάκης υπήρξε ο κατεξοχήν εκφραστής της αγοραίας πλευράς της προηγούμενης κυβέρνησης. Είναι ο άνθρωπος που γελούσε κοροϊδευτικά όταν ο Παναγιώτης Πικραμμένος υπερασπιζόταν συγκινημένος τον εαυτό του στη Βουλή από τη χυδαία επίθεση που είχε δεχθεί. Που δήλωσε ότι οι νεκροί στο Μάτι θολώνουν την εικόνα των επιδόσεων της τότε κυβέρνησης. Που είπε για δημοσιογράφο ότι έπρεπε να τον έχει χώσει τρία μέτρα κάτω από τη γη. Που κατέγραψε τη συνομιλία του με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και τη διοχέτευσε σε φιλικό μέσο ενημέρωσης. Που έφτασε να ισχυριστεί ότι ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος προσβάλλει τα ΑμεΑ.

Δεν έκανε ποτέ αυτοκριτική. Δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη. Αντιθέτως, συνεχίζει στην ίδια γραμμή. Αντιδρώντας στον αποκλεισμό του από την Προανακριτική, μιλά για «πολιτικό τσαμπουκά», απειλεί ότι θα προσέλθει αυθαιρέτως μαζί με τον Τζανακόπουλο στην επόμενη συνεδρίαση και προειδοποιεί ότι αν έρθει να τους απομακρύνει η φρουρά «θα γυρίσουμε σε εποχές χούντας». Από κοντά κι ο Γιάννης Ραγκούσης, που μίλησε για «χουντοεπιτροπή», ή η Θεοδώρα Τζάκρη, που μίλησε για «φασισμό», θεωρώντας προφανώς κι εκείνοι ότι χάρη σε μια τέτοια γλώσσα θα κερδίσουν τους πόντους που δεν τους έδωσε το αποτυχημένο πέρασμά τους από την κεντρική πολιτική σκηνή.

Και πάλι: το μπαλάκι δεν βρίσκεται στα χέρια τους, αλλά στον αρχηγό τους, ο οποίος θα πρέπει να αποφασίσει αν θα σεβαστεί τους θεσμούς και θα μαζέψει τους ασχημονούντες ή θα κηρύξει με τη σειρά του αντάρτικο προχωρώντας, αν χρειαστεί, και σε απεργία πείνας. Δεν αρκεί να μιλά η γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής του κόμματος για προσωπικές απόψεις του Πολάκη. Πρέπει να αποδοκιμαστεί ένας ολόκληρος τρόπος προσέγγισης της πολιτικής.