Αβολα αστειάκια και μηνύματα

Υπάρχει μια γενιά νέων ενηλίκων εκεί έξω που δεν θυμάται καθόλου πώς ήταν η ζωή πριν από την κρίση. Δεν θυμάται τα οικογενειακά και φιλικά τραπέζια να μην έχουν βασικό θέμα συζήτησης την κρίση, δεν θυμούνται την ανεργία ως τόσο άμεση απειλή στο άμεσον περιβάλλον τους. Υπάρχει μια γενιά ενηλίκων που δεν θυμάται την εποχή που πιο πολλοί Ελληνες ταξίδευαν, κατανάλωναν, έκαναν μικρές ή μεγαλύτερες προσωπικές ή οικογενειακές επενδύσεις.

Ολα αυτά που δαιμονοποιήσαμε στην κρίση, τσουβαλιάζοντας τα καλά της μεταπολιτευτικής ελευθερίας και ανάπτυξης με ένα κυνικό καταναλωτικό πρότυπο που επιβιώνει και αναπτύσσεται κανονικότατα και εντός της κρίσης και αντιμάχεται, στην πραγματικότητα, τους ανθρώπους της παραγωγής. Πώς μπαίνουν, λοιπόν, οι νέοι ενήλικοι με αυτή την καταστατική ατυχία στην παραγωγή; Ως υποκείμενα νέων διαιρέσεων και νέων ανισοτήτων τις οποίες, όταν δεν τους εξοργίζουν προσωπικά, τις λοιδορούν. Νέοι έτοιμοι να εργάζονται χωρίς όρους, χωρίς δικαιώματα, χωρίς την αίσθηση ότι κάποτε μια μίνιμουμ ευελιξία της μεσαίας τάξης, η εργασία, οι ευκαιρίες, οι επιλογές ήταν και δικαιώματα στο πλαίσιο της ανάπτυξης της προσωπικότητας, και άρα χωρίς κανένα πρόβλημα να καταβάλλουν λιγότερη προσπάθεια αφού δεν έχουν κίνητρο για κάτι παραπάνω. Το πρότυπο του «αποφασισμένου να πετύχει» είναι περίπου όπως το παρουσιάζει το γνωστό ριάλιτι με τα μοντέλα, όπου προβάλλεται αυτή που θα πει τις πιο επώδυνες κακίες για τις υπόλοιπες και επαινείται αυτή που είναι πανέτοιμη να περπατήσει χαμογελαστή με γυμνά πόδια αλειμμένα με μέλι πάνω σε αναμμένα κάρβουνα ενώ θα της αμολάνε πάνω της δεκάδες μελίσσια. Μη γελάτε με την παρομοίωση, τα πρότυπα των λαϊκών θεαμάτων είναι κοινωνικά ακριβέστερα από ό,τι θέλουν κάποιοι να πιστεύουν.

Αν οι πολιτικοί νοιάζονται όντως για το μακροπρόθεσμο μέλλον της χώρας και θέλουν με κάποιον τρόπο να τους απευθυνθούν, τότε καλό θα ήταν να απομακρυνθούν από τα social media και τις άβολες προσπάθειές τους να στείλουν εύπεπτα μηνύματα. Κανένας νέος δεν τους χρειάζεται ως γκουρού ή πνευματικούς οδηγούς. Πολιτικές ανάπτυξης, δικαιώματα, ένα κράτος που λειτουργεί, ευκαιρίες για τους μη ευνοημένους, μια επανάσταση της κοινωνικής κινητικότητας χρειάζονται οι νέοι αυτοί για να αποκτήσουν κίνητρα στη ζωή τους σιγά σιγά και, όχι, μην περιμένετε ότι θα χειροκροτήσουν κανέναν γι’ αυτό.