Ο Καντονά απελευθέρωσε (και) τον Δώνη

«Είναι κάτι σαν όνειρο για κάποιους, να χτυπήσουν αυτού του είδους τους ανθρώπους. Γι’ αυτό το έκανα, γι’ αυτούς. Για να είναι χαρούμενοι. Είναι ένα είδος ελευθερίας».

Μεταξύ αυτών που «απελευθέρωσε» ο Ερίκ Καντονά το μακρινό 1995 με την επίθεσή του στον οπαδό της Κρίσταλ Πάλας, Μάθιου Σίμονς, στο Σέλχαρστ Παρκ συμπεριλαμβάνονται σίγουρα ο Γιώργος Δώνης και ο Γκρανίτ Τσάκα.

Με διαφορά μερικών ωρών, την Κυριακή, ο προπονητής του Παναθηναϊκού και ο αρχηγός της Αρσεναλ δεν κατάφεραν να παραμείνουν αφοσιωμένοι στο αυστηρό πρωτόκολλο που προβλέπει πως «ο πελάτης – οπαδός έχει πάντα δίκιο». Απάντησαν στις ύβρεις με ύβρεις. Κι αν το επέτρεπε η αρχιτεκτονική του Ολυμπιακού Σταδίου και του Εμιρέιτς, ίσως να εξασκούσαν κάποιες κινήσεις πολεμικών τεχνών όπως ο Καντονά.

Ο Γάλλος εξήγησε πέντε χρόνια μετά το συμβάν πως είχε ακούσει εκατομμύρια φορές βρισιές όπως αυτές που εξαπέλυσε εναντίον του ο φασίστας Σίμονς, αλλά εκείνη την παγωμένη μέρα του Γενάρη ήταν που γύρισε ο διακόπτης στο on.

Δικαιολογημένα; Σαφώς όχι. Το παραδέχτηκε και ο ίδιος. Οπως λανθασμένη ήταν και η αντίδραση του Δώνη. Το κατάλαβε πολύ γρήγορα, αλλά ήταν αργά για να διορθώσει το λάθος του.

Το ζήτημα βεβαίως δεν είναι τόσο απλό. Ο οπαδός πληρώνει εισιτήριο για να δει ποδόσφαιρο και όχι για να βρίσει τους παίκτες, τον διαιτητή ή τους προπονητές. Η ατιμωρησία ωστόσο έχει δημιουργήσει μια ιδιάζουσα κουλτούρα που επιτρέπει στους οπαδούς να συμπεριφέρονται ως αυτόκλητοι Ροβεσπιέροι που ζητούν αποκεφαλισμούς χωρίς δικαστικές διαδικασίες.

Πιστεύουν πως μέσα στο τίμημα του εισιτηρίου που πληρώνουν συμπεριλαμβάνεται και η συμμετοχή σε δημόσιο λιθοβολισμό.

Είναι βέβαιο πως αυτός ή αυτοί που ώθησαν τον Δώνη στα όρια της ανοχής του θα το συζητούν με τους φίλους τους σαν να έκαναν κάποιο κατόρθωμα. «Εγώ ήμουν αυτός που έβρισε ο Δώνης» θα λένε και θα δίνουν τις δικές τους εξηγήσεις.

Αισθάνονται κι αυτοί πρωταγωνιστές έστω και για μερικές ώρες. Οπως κάποτε αισθάνθηκε ο Σίμονς.