Ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι;

Η καρδιά µας συγκινείται από τις δύσκολες µάχες. Πώς αλλιώς να ερµηνεύσει κανείς το κύµα συµπαράστασης για τη θεραπεία του µικρού Παναγιώτη – Ραφαήλ, τις δωρεές από το 1 ευρώ έως και τις 40.000 που συνολικά ξεπερνούν τα 3 εκατοµµύρια ευρώ; Ο καλός µας εαυτός. Οµως αυτό δεν αρκεί. Ποιες πεποιθήσεις είναι επαρκείς για να διώξεις πιτσιρίκια που έρχονται από τον πόλεµο, από κοντά σου; Η ευαισθησία περιορίζεται µόνο για τα «δικά» µας παιδιά στα Βρασνά; Ο άλλος µας εαυτός. Η σκιά µας.

Στους πάγους της Ανταρκτικής, εκεί όπου η θερµοκρασία φθάνει τους -80 βαθµούς και είναι σκοτεινά επί ένα µήνα, ζουν στη βάση Κονκόρντια 13 άτοµα. Εκεί ζει και η 36χρονη δανέζα γιατρός Νάντια Αλµπερτσεν. Η περιοχή αποκαλείται «Λευκός Αρης», µια και αποτελεί το ιδανικό µέρος πάνω στον πλανήτη µας για να µελετηθούν οι επιπτώσεις της ακραίας αποµόνωσης και του ακραίου κλίµατος στον άνθρωπο. Η Νάντια και άλλοι 12 είναι αποφασισµένοι. Βοηθούν την ανθρωπότητα να επιτύχει σε αυτό το ταξίδι των 34 εκατοµµυρίων µιλίων.

Οκτώ χρόνια στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και µάλιστα εν µέσω µιας κρίσης που συντάραξε το παγκόσµιο οικονοµικό οικοδόµηµα, δεν είναι λίγα. Ο Μάριο Ντράγκι παραδίδει τη σκυτάλη στην Κριστίν Λαγκάρντ στις 31 Οκτωβρίου έπειτα από µια πολυτάραχη θητεία στην οποία του αποδίδονται εύσηµα για την προστασία του ευρώ. Ενα µήνυµα έχει για τη Λαγκάρντ: «Ποτέ δεν τα παρατάµε». Εχει κι ένα µήνυµα για εµάς. Είµαστε λέει, ως Ελλάδα, success story. Η καρδιά µας το ξέρει, Μάριο.

Είναι 19 ετών και µένει µε τη µητέρα της. Η Οφίλια Φερνάντεζ στα 15 της εξελέγη πρόεδρος του σχολείου της, στα 17 ξεχώρισε στις µαθητικές διαδηλώσεις και στα 18 έγινε η ισχυρή φωνή στο κίνηµα για τη νοµιµοποίηση των αµβλώσεων. Αύριο, η Οφίλια θα γίνει, πιθανότατα, η πιο νέα βουλευτής στην Αργεντινή και σε ολόκληρη τη Λατινική Αµερική που σπαράσσεται αυτές τις ηµέρες από βίαιες ταραχές. «Είναι το πολιτικό σύστηµα έτοιµο να µας δεχθεί;» ρωτά. «Η απάντηση είναι: Δεν µας νοιάζει, γιατί θα µπούµε µε το έτσι θέλω».

Από τον Τσαρλς Ντίκενς και τον Χένρι Τζέιµς έως τη Σοφία Λόρεν και την πριγκίπισσα Νταϊάνα όλοι έχουν περάσει την πόρτα του Cafe Greco, του παλαιότερου και πιο εµβληµατικού καφέ της Ρώµης που άνοιξε το 1760 στην via Condotti. Ο ζωγράφος Στελάριο Μπατσελιέρι δηµιουργεί µέσα σ’ αυτό εδώ και 40 χρόνια και θεωρεί έγκληµα το κλείσιµό του, επειδή οι ιδιοκτήτες ζήτησαν να εξαπλασιασθεί το νοίκι. «Αυτό το µέρος δεν είναι απλά ένα καφέ, είναι µουσείο», λέει δείχνοντας τα 300 έργα τέχνης που κρέµονται στους τοίχους του.

Το ζήσαµε το φεστιβάλ της φαιδρότητας. Ολοι µικροί Σέρλοκ Χολµς να αναλύουµε µαρτυρίες αντικρουόµενες, για τις καταγγελίες που έγιναν, για το ποιοι τις έκαναν, για το πόσοι αστυνοµικοί έσπευσαν, για τα 15χρονα που σύρθηκαν εκτός αιθούσης – και πήγαν προφανώς σπίτι τους να παρακολουθήσουν τη συνέχεια του Τζόκερ. Το τι µάχες εκτυλίχθηκαν στα social media δεν λέγεται. Αλλη µια ευκαιρία να µαλώσουµε, να αντιπαρατεθούµε, να διχασθούµε. Την αντίθετη ευκαιρία δεν φαίνεται να εκµεταλλευόµαστε εύκολα.