Ο πολακισμός ως επάγγελμα

Τι επιβάλλει η φύση στον σκορπιό να κάνει; Να τσιμπάει, όπως διηγήθηκε κάποτε ο Αίσωπος. Και τι επιβάλλει στον Παύλο Πολάκη να κάνει; Να πολακίζει, όπως μπορεί να διαπιστώσει οποιοσδήποτε ακόμη και χωρίς να διαθέτει τη σοφία του αρχαίου παραμυθά. Είναι άλλο όμως να διατηρεί ο αρχηγός του τη φύση του Πολάκη σε καταστολή. Και άλλο να την παροξύνει για να τη μετατρέψει σε δουλειά. Αλλο να βολεύει το αψύ πουλέν του κάπου στο κόμμα. Κι άλλο να χρησιμοποιεί  τις υπηρεσίες που του προσφέρει αφειδώς ο Πολάκης για να φέρει την προανακριτική επιτροπή στα μέτρα της γλώσσας του Πολάκη – κάποιου από την ημέρα μηδέν των εργασιών κοσμεί την επιτροπή με «π@@ριές».

Μπορεί να κυλήσει ομαλά οποιαδήποτε κοινοβουλευτική διαδικασία με την πολεμοχαρή φύση του Πολάκη όχι απλώς επιστρατευμένη, αλλά βαμμένη από το πρώτο λεπτό με φούμο; Δεν μπορεί. Ακόμη περισσότερο, δεν μπορεί όταν το επάγγελμα Πολάκης δεν ασκείται μόνο φυσικώ τω τρόπω αλλά μαθαίνεται όπως θα μάθαινε κανείς μια χειρωνακτική εργασία. Με άλλα λόγια, μπορεί να μάθει κανείς να τσιμπάει. Ή μπορεί ο Δημήτρης Τζανακόπουλος να μάθει να κάνει τον Πολάκη, όπως αποδείχθηκε στο ενσταντανέ με τον Θανάση Πλεύρη. «Λέω ότι είσαι καραγκιόζης μέγας» ο μάστορας του πολακισμού; «Αντε από εδώ φασίστα» ο παραγιός του μάστορα.

Ακόμη και αν δεν μπορεί να φτάσει κανένας τον μάστορα, ακόμη και αν δεν μπορεί να συναγωνιστεί κάποιον του οποίου ο προφορικός λόγος συναγωνίζεται σε ασυνάρτητα πεζοκεφαλαία τον γραπτό, δεν μπορεί παρά να περιμένει κανείς και το κρεσέντο του παραγιού. Οχι απλώς ένα ορυώμενο «άντε ρε, άντε ρε» που καταγράφηκε να επαναλαμβάνει ασυγκράτητα ο Τζανακόπουλος στη Βουλή. Αλλά κάτι πιο κοντά στο πολακικό «είσαι σε διατεταγμένη υπηρεσία, αυτό είσαι ένα έμμισθο παπαγαλάκι σε διατεταγμένη υπηρεσία, μη μας πιάνεις εμάς στο στόμα σου, το ψωμί μας το βγάζουμε τίμια δεν είμαστε σαν κι εσένα πληρωμένα μικρόφωνα και δολοφόνοι χαρακτήρων, άντε πήγαινε μέσα καραγκιοζάκο».

Ο αποδέκτης της πολακικής μαστοριάς ήταν ο βουλευτής Μαρκόπουλος. Το ερώτημα όμως βρίσκεται αλλού. Πόσες τέτοιες στιγμές μπορεί να ζήσει η Προανακριτική; Πόσο πολακισμό μπορεί να καταναλώσει από αυτόν τον πολτό που έχει αρχίσει και πάλι να παράγεται σε τεράστιες ποσότητες; Ακόμη χειρότερα για τον σκοπό της προανακριτικής επιτροπής, πόσο δύσκολο θα ήταν να βρει ο πολακισμός και άλλους μιμητές, πέρα από τον παραγιό; Πόσο απίθανο, με άλλα λόγια, είναι να πλήξει κάποιους από τους βουλευτές της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ και οι εργασίες να αντικατασταθούν από ατελείωτους πολακικούς διαλόγους; «Λέω ότι είσαι καραγκιόζης μέγας». «Εσύ είσαι ο μεγαλύτερος καραγκιόζης».

Καθόλου απίθανο. Αν ειπώθηκε ό,τι ειπώθηκε και στο ύφος που ειπώθηκε επειδή η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ συμπεριέλαβαν τον Πολάκη και τον Τζανακόπουλο στους μάρτυρες προς εξέταση, μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα γίνει στις επόμενες συνεδριάσεις όταν το υποτιθέμενο ανακριτικό έργο της επιτροπής θα τρέχει. Μπορεί να το φανταστεί κανείς και χωρίς να καταφύγει στους αισώπειους μύθους. Εδώ δεν χρειάζονται σκορπιοί και βάτραχοι, χελώνες και λαγοί, κοράκια και αλεπούδες. Εδώ δεν είναι πια η φύση που κάνει τη δουλειά. Είναι μια δουλειά από μόνη της.