ΠΟΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ;

Η ανεύθυνη διαχείριση των χρημάτων των ασφαλιστικών ταμείων, η πλήρης αναντιστοιχία της ανταποδοτικότητας των ασφαλίστρων με τις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας για δεκαετίες από όλες τις κυβερνήσεις τα έχουν φέρει σε δεινή οικονομική κατάσταση. Το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας και η ανισόρροπη αναλογία εργαζομένων/συνταξιούχων να είναι σήμερα κάτω από τη μονάδα, ενώ η διεθνώς αποδεκτή για ένα υγιές ασφαλιστικό σύστημα οφείλει να είναι περίπου 3,9 επιτείνουν επικίνδυνα τα προβλήματά τους. Μια από τις συζητούμενες λύσεις είναι η δυνατότητα συμπλήρωσης της δημόσιας ασφάλισης υγείας με την ιδιωτική. Η νομοθέτηση δηλαδή κινήτρων οι ασφαλιζόμενοι που επιθυμούν μια πληρέστερη κάλυψη υγείας να απευθύνονται και στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες με επιπλέον ασφάλιστρα, όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Μια πρόσφατη προσωπική όμως εμπειρία με την ιδιωτική ασφάλιση υγείας φίλου και συναδέλφου γιατρού με έχει βάλει σε σκέψεις. Χρειάστηκε μεταμόσχευση νεφρού στο εξωτερικό διότι η αποδοχή από την ελληνική Πολιτεία του δότη του οργάνου από φιλικό και όχι συγγενικό του πρόσωπο απαιτούσε χρονοβόρες διαδικασίες «αδειοδότησης» της μεγαλειώδους αυτής πράξης αλτρουισμού για τον αποκλεισμό της πιθανότητας κινήτρων χρηματικής εξαγοράς οργάνου. Οι χρονοβόρες διαδικασίες στην Ελλάδα ανάγκασαν τον φίλο μου και τον δότη του οργάνου να μεταβούν για τη μεταμόσχευση στο Λονδίνο, όπου οι σχετικές διαδικασίες είναι ταχύτατες και η χειρουργική εμπειρία μεταμοσχεύσεων πολύ μεγαλύτερη. Ενημερώνει την ιδιωτική ασφαλιστική του εταιρεία η οποία με τη σειρά της ευλόγως απαιτεί την επίσημη από το νοσοκομείο του Λονδίνου ενημέρωσή της για τα σχετικά έξοδα. Παρά την πλήρη και έγκαιρη ενημέρωσή της η ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία αρνείται την τελευταία στιγμή να καταβάλει την εγγυητική επιστολή κάλυψης των εξόδων της επέμβασης και αναγκάζει τον φίλο μου γιατρό να καταβάλει ο ίδιος όλο το σχετικό ποσό ύψους 75.000 ευρώ, ενώ έχει ασφαλιστεί για υπηρεσίες υγείας στο εξωτερικό μέχρι του δεκαπλάσιου ποσού των 750.000 ευρώ! Αν δεν είχε άμεσα διαθέσιμο το μεγάλο αυτό ποσό ο φίλος γιατρός, παρότι κατάβαλε επί 20ετία τα ακριβά ασφάλιστρα, η μεταμόσχευση θα αναβάλλονταν επ’ αόριστον με πιθανό κόστος την άρνηση πλέον του πολύτιμου δότη να επιμείνει στη μεγαλειώδη προσφορά του αλλά και την επιδείνωση της υγείας του. Να καταβάλεις δηλαδή ακριβά ασφάλιστρα μια ζωή αλλά συγχρόνως να πρέπει να αποταμιεύσεις και το ποσό της προπληρωμής για τις παροχή των μελλοντικών υπηρεσιών υγείας σου. Αν η ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία αντιμετωπίζει ένα γιατρό έτσι αντιλαμβάνεται κανείς τις δυσκολίες ενός οποιουδήποτε πολίτη. Και βέβαια σε αντίθεση με τη δημόσια ασφάλιση που καλύπτει άμεσα τις σχετικές δαπάνες υγείας! Η κυβέρνηση οφείλει να μεριμνήσει νομοθετικά για την αποφυγή αυτών των ανεύθυνων πρακτικών των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών και να προστατεύσει τους δοκιμαζομένους πολίτες από την αυθαιρεσία τους. Θα είναι μεγάλο λάθος οι αστοχίες της δημοσίου τομέα και μας οδηγήσουν στην αγνόηση των ανευθυνοτήτων του ιδιωτικού.