Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει {LF}να γίνει trend

Εν μέσω συμπλήρωσης 100 ημερών διακυβερνησης της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, της βαρουφάκειας κινηματογραφικής εκδοχής των γεγονότων του 2015 διά χειρός Γαβρά και δειλών αυτοστοχαστικών αναρωτήσεων περί κυβερνητικής ετοιμότητας το 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαινίασε εδώ και λίγες ημέρες την καμπάνια προσέλκυσης νέων μελών στο κόμμα. Ο διακηρυγμένος στόχος να κλείσει μαθηματικά η ψαλίδα μεταξύ μελών και ψηφοφόρων είχε δύο δρόμους επίτευξης: είτε με την πανηγυρική εκλογή από τη βάση του αδιαφιλονίκητου ηγέτη Αλέξη Τσίπρα είτε διά της απευκταίας κατά Σκουρλέτη μεθόδου των followers. Η πρώτη λύση εγκαταλείφθηκε γιατί θα δημιουργούσε ανεπιθύμητα συγκριτικά δεδομένα με την αντίστοιχη προσέλευση στις διαδικασίες της ΝΔ ή και του ΚΙΝΑΛ ακόμα, πέραν του ανυπέρβλητου συνδρόμου της οργανωτικής παράδοσης με την ιεροτελεστία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Και έτσι επιλέχθηκε η δεύτερη, εντελώς ανώδυνη λύση, ως επιχείρηση αισθητικής και τεχνολογικής γοητείας. Δηλαδή οι διαδικτυακοί followers.

Ο Νίκος Βούτσης τιμώντας την αριστεροανανεωτική παράδοση κατανόησε πως η ελάχιστη αυτοκριτική ως πολιτική πράξη σώζει την ψυχή από τις αμαρτίες. Και έτσι άνοιξε προσχηματικά ή μη τη συζήτηση. Ακολούθησαν δειλά δειλά και άλλοι. Ο βιογράφος του Ολάντ επιμένει πως ο πρόεδρος της Γαλλίας άκουγε τον ξαφνιασμένο Πούτιν να του μιλάει στο τηλέφωνο για εκτυπωτήρια δραχμής. Στη διπλανή αίθουσα οι επικοινωνιολόγοι των διαφημιστικών γραφείων έψαχναν να φιλοτεχνήσουν μια trend εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας στο μυαλό τους την αποθέωση μιας κάποιας εικονογραφημένης πολιτικής εναλλακτικότητας. Κάτι που να ηρεμεί την ψυχή και να χωράει ονειρικούς συνειρμούς.

Βουτώντας στην άβυσσο των ιντερνετικών αποθεμάτων, ξεπατίκωσαν την καναδική εικόνα: «Το μικρό κορίτσι με τις νερομπογιές». Κανένα κόμμα δεν θα διακινδύνευε σε μια εθνική καμπάνια το υπερφίαλο πείραγμα ενός γνωστού εικαστικού θέματος, οπότε και οι ίδιοι μάλλον έπεσαν θύμα του αρχικού εμπνευστή της αντιγραφής. Σε άλλες στιγμές της διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν αμφίβολο αν η ριζοσπαστική ιδιοσυγκρασία του θα ενέδιδε στη ναΐφ πρόζα ή στην τεχνολογική γοητεία ενός ιντερνετικού application. Από το πρώτο θα εξέλιπε η μαχητικότητα της έντασης και του διχασμού και το δεύτερο θα αναγόταν στη σφαίρα του τεχνοφασισμού του παγκόσμιου καπιταλισμού

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να γίνει trend. Ψάχνει εναγωνίως ταυτότητα. Την ψάχνει απεγνωσμένα, τραβηγμένα, άστατα και βουλιμικά. Το παιδικό πρόσωπο και τα βαμμένα δάχτυλα είναι η ονειρική φαντασίωση του νεανικού, του εναλλακτικού, της καλλιτεχνικότητας. Ενας ανεκπλήρωτος ρομαντισμός. Ομως δεν ξέρω αν η ατμοσφαιρικότητα της αφίσας ταιριάζει στον Σκουρλέτη, στον Βούτση ή στον Τσίπρα. Εδώ που τα λέμε ούτε και στο νεανικό μπρίο των Νοτοπούλου, Αχτσιόγλου, ούτε στην αθωότητα του βλέμματος Ηλιόπουλου ταιριάζει τόσο. Ετσι η εικαστική απόπειρα μάλλον είναι κάπως στον αέρα. Στην πολιτική αναζήτηση ταυτότητας τσαλαβουτάει όντως στην παλέτα, με τα δάχτυλα σε όλα τα χρώματα. Θέλει να είναι κόμμα ριζοσπαστικό, νεοκομμουνιστικό, φιλοαντιεξουσιαστικό και σοσιαλδημοκρατικό ταυτόχρονα. Θέλει ακόμα να είναι και πράσινο, οικολογικά και πασοκικά παράλληλα φαντάζομαι. Δεν γίνονται όμως όλα μαζί. Το ύφος, η πολιτική, όπως και η τέχνη θέλουν αφαιρετικότητα. Τελικά θα απομείνει και πάλι ο αυτοσχεδιασμός. Μέθοδος σπουδαία στην εικαστική, αλλά όχι στην πολιτική.

Ο Σταύρος Κωνσταντινίδης είναι πολιτικός μηχανικός, συγκοινωνιολόγος –  συγγραφέας