Στο παγοδρόμιο της Τρούμπας

Ο ένας έκανε «πιρουέτα». Αλλά ο άλλος είναι ακόμη καλύτερος, έκανε «τετραπλό τόλουπ και τριπλό άξελ μαζί». Και πού έζησε το καλλιτεχνικό πατινάζ αυτή τη μεγαλειώδη στιγμή; Μήπως στο παγοδρόμιο; Οχι, στα κομματικά γραφεία. Εκεί όπου γράφονται οι ανακοινώσεις των κομμάτων όχι πια με εκείνη την ξύλινη και απωθητική σύνταξη αλλά με συγγραφικό μπρίο. Η κομματική γλώσσα δεν έχει πια στεγανά. Δεν πάσχει από σοβαροφάνεια. Τα κόμματα, πλέον, κάνουν πνεύμα.

Πιρουέτα, σύμφωνα με τη ΝΔ, έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και τετραπλό τόλουπ μαζί με τριπλό άξελ, λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, έκανε η ΝΔ. Αλλά αυτός ο πόλεμος ανακοινώσεων με αφορμή την ψήφο των αποδήμων δεν είναι παρά ο πιο ευγενικός, ο πιο αβρός. Πιρουέτες, τόλουπ και άξελ; Είναι σαν να διακτινίζεται κανείς στη Σαϊτάμα της Ιαπωνίας, εκεί όπου τον περασμένο Μάρτιο έλαμψε με τις πιρουέτες του, τα τόλουπ του και τα άξελ του ένα ζευγάρι Κινέζων. Ενώ το πραγματικό περιβάλλον όπου διεξάγεται αυτό το είδος του δημόσιου διαλόγου έχει κάτι από τον τσαμπουκά της Τρούμπας. Δεν είναι εκλεπτυσμένο. Η ειρωνεία είναι χοντροκομμένη.

Κάπως έτσι, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση έφερε νομοσχέδιο για την ιατρική χρήση της κάνναβης, η ΝΔ συμπύκνωσε αυτό που αντιλαμβανόταν ως κυβερνητική σύγχυση σε μια φράση: «Ας απαντήσει τουλάχιστον η κυβέρνηση», έγραφε το κόμμα σε ανακοίνωσή του, «στο εύλογο ερώτημα των πολιτών “τι πίνετε και δεν μας δίνετε”».

Το ύφος, ευφορικό ενδεχομένως για την άκαπνη ΝΔ όσο ευφορική είναι και η επίδραση της κάνναβης, μπορεί να ερμηνευτεί ως δείγμα της ικανότητας του κόμματος να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η ΝΔ, με άλλα λόγια, δεν ξέρει μόνο από μπάφους, ξέρει και από τσαμπουκά στην Τρούμπα, εκεί όπου ο ΣΥΡΙΖΑ διέπρεψε ως κυβέρνηση από τα υπόγεια του Μαξίμου με μια σειρά από ανακοινώσεις γνήσιας μαγκιάς. Διαβάζεις, ας πούμε, πως «το να συζητά ο κ. Μητσοτάκης για την αντιμετώπιση της φτώχειας είναι σαν να συζητά εκδοροσφαγέας με ανυπόμονα αμνοερίφια πότε επιτέλους θα έρθει το Πάσχα» και είναι σαν να ηχεί στα αφτιά σου η βραχνή και συρτή φωνή του Αθηνόδωρου Προύσαλη.

Δεν ήταν μόνο η εποχή της χοντροκομμένης ειρωνείας για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν και η εποχή της ακατέργαστης οργής: «Για μια ακόμη φορά, οι αμετανόητοι και εμμονικοί εχθροί της Ελλάδας παραπληροφορούν και σπεκουλάρουν» έλεγε μια ανακοίνωση του Μαξίμου τότε για ένα δημοσίευμα μιας ξένης εφημερίδας και μόνο. Ή ήταν και τα δυο μαζί, χοντροκομμένη ειρωνεία και ακατέργαστη οργή: «Οι διμοιρίες (των ΜΑΤ στη Λέσβο) σε καμία περίπτωση δεν είναι όσες και οι offshore της κας Μαρέβας Μητσοτάκη» έλεγε μια άλλη.

Είναι από τις περιπτώσεις που δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει πως ανακοινώσεις αυτού του ύφους μπορούν να εκπροσωπούν θεσμούς της δημοκρατίας, όπως είναι το πρωθυπουργικό γραφείο ή η κυβέρνηση. Αλλά από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι – πιθανότατα όσο και για τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα αστικής κουλτούρας από την οποία, όπως είναι γνωστό, δεν λείπει ποτέ μια μικρή επίδειξη γνώσεων: «Ευτυχώς», έγραψαν οι συριζαίοι, «η επέλαση του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού στην εκπαίδευση θα μείνει Ονειρο Θερινής Νυκτός ή, αν το προτιμά ο κ. Μητσοτάκης, A Midsummer Night’s Dream».

Και τώρα τι μένει να μάθει κανείς; Τι πίνει (και δεν μας δίνει) η ΝΔ…