Καλά έκανε η Γαλλία {LF}και είπε «στοπ»

Ανησυχίες και φόβους προκάλεσε σε πολλούς ανά την Ευρώπη η τελευταία σύνοδος κορυφής της ΕΕ. Αιτία ήταν η απόρριψη της έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας στην Ενωση με απαίτηση κυρίως της Γαλλίας, αν και όχι μόνον. Περισσότερο ενοχλήθηκαν το Βερολίνο, οι ίδιες οι Βρυξέλλες και, από κοντά, η… Ελλάδα. Η  ενόχληση εκφράστηκε με βαρύγδουπες τοποθετήσεις περί «ιστορικού λάθους». Το κύριο επιχείρημα γιατί ήταν «λάθος» αφορά στην πολυθρύλητη «σταθερότητα» των δυτικών Βαλκανίων. Το σκεπτικό είναι απλό και, στη βάση του, έχει ως εξής: όλοι μέσα και οι διαφορές θα απαλυνθούν. Είναι όμως έτσι; Και μάλιστα σε μία Ενωση που το μεγαλύτερο ίσως από τα προβλήματά της είναι ότι διαρκώς πλαταίνει αλλά ουδέποτε τελικά βαθαίνει και έρχεται σε αδιέξοδα.

Τις ίδιες ημέρες που μπλόκαρε η έναρξη της διαδικασίας διεύρυνσης, η Ευρώπη ταρακουνιέται σε δύο μέτωπα. Το ένα είναι το Brexit και το άλλο είναι τα γεγονότα στην Καταλωνία. Η Ισπανία είναι πλέον σήμερα ένα από τα παλιότερα αλλά και τα ισχυρότερα μέλη της ΕΕ. Μπήκε μαζί με την Πορτογαλία μετά από την Ελλάδα. Αν ίσχυε η θεωρία ότι τέτοιου είδους εσωτερικά – μειονοτικά ζητήματα λύνονται δια της ΕΕ, ούτε μισό εκατομμύριο άνθρωποι θα είχαν διαδηλώσει στη Βαρκελώνη, ούτε η κατάσταση θα είχε φτάσει στο σημείο έκρηξης ώστε η ισπανική κυβέρνηση να θελήσει να επιστρατεύσει την πολιτοφυλακή και να απειλεί κάποιους από τους διαδηλωτές με πολυετείς καθείρξεις. Αν οι Βρυξέλλες ήταν η συνταγή τα όσα έγιναν εκεί και προκάλεσαν παγκόσμιο σοκ δεν θα είχαν συμβεί. Κατά κάποιον τρόπο, κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με ορισμένες από τις διαστάσεις του Brexit: τα πολύπλοκα ζητήματα που σχετίζονται με τη Βόρεια Ιρλανδία, την Ιρλανδία αλλά και με τη Σκωτία πηγάζουν σε μεγάλο βαθμό από τον ανταγωνισμό μεταξύ Λονδίνου και Βρυξελλών: Το Λονδίνο βλέπει πρωτίστως την εικόνα του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ οι Βρυξέλλες της ΕΕ. Το πρώτο, πάντως, προϋπάρχει κατά μερικούς… αιώνες της δεύτερης.

Η διεύρυνση της ΕΕ στα Δυτικά Βαλκάνια όχι μόνον δεν θα έλυνε τα όποια εσωτερικά προβλήματα των υποψήφιων κρατών, αλλά, αντιθέτως, είναι πιθανό και να τα ενίσχυε – και, πάντως, θα τα έκανε θεσμικά μέρος της ίδιας της ΕΕ, προσθέτοντάς τα απλά σε τόσα και τόσα άλλα που αυτή ήδη έχει αλλά και που αδυνατεί να λύσει. Στην ουσία, αυτή η διεύρυνση δεν θα ήταν πρωτίστως της ΕΕ, αλλά μία περαιτέρω διεύρυνση της γερμανικής ζώνης επιρροής και ως τέτοια επιχειρείται, φυσικά ανομολόγητα. Ολα τα υπόλοιπα είναι απλώς προσχηματικά.

Κατά συνέπεια, το να αντιδράσουν η Γερμανία και οι Βρυξέλλες στη γαλλική στάση που δεν την επέτρεψε, είναι απολύτως φυσιολογικό. Ομως το να αντιδρά η Ελλάδα; Αυτό, χρήζει ψυχιατρικής προσέγγισης. Δεν έχει μείνει χώρα που να μη δημιουργεί προβλήματα στην Ελλάδα και εμείς να μην απαντούμε με την… ενίσχυση της ευρωπαϊκής προοπτικής της. Το κάναμε, γελοιωδώς, με την Τουρκία, το
(παρα)κάναμε με τη Βόρεια, πλέον, Μακεδονία, το κάνουμε και με την Αλβανία, αντί να απαιτήσουμε την έμπρακτη απάλειψη των ζητημάτων που διαρκώς εγείρουν. Γιατί; Τι νομίζουμε ότι θα καταφέρουμε; Καλά οι Γερμανοί. Εμείς;