«Είτε για πέντε, είτε {LF}για πέντε χιλιάδες τραγουδώ, είμαι εγώ»

Προσφάτως της τηλεφώνησαν από μια τηλεοπτική εκπομπή για να τη ρωτήσουν για τη δεύτερη νιότη της μεγάλης της επιτυχίας «Μέλισσες», που ακούγεται στη σειρά «Αγριες Μέλισσες». Εντελώς ειλικρινά είπε πως χαίρεται γι’ αυτό αν και δεν βλέπει τηλεόραση. Η τραγουδίστρια Φωτεινή Βελεσιώτου έτσι είναι, δεν υποκρίνεται. Ειλικρινής και σαφής. Εξάλλου, έκανε επιτυχία μεγάλη, αφού πρώτα είχε κλείσει τον κύκλο της ως δασκάλα, άρα ούτε απωθημένα, ούτε μάνατζερ, έναν βοηθό μόνον για τα Ιντερνετ που δεν ξέρει τόσο καλά. Η ίδια τραγουδάει χρόνια, αλλά δημιούργησε αίσθηση μετά το 2008 με τις «Μέλισσες» και τη ναΐφ μα βαθιά ευαίσθητη παρουσία της στη δισκογραφία και στα μαγαζιά.

Σήμερα, χαίρεται το γκελ της χωρίς να έχει μεταβάλει την καθημερινότητά της. Ετοιμάζεται για τα νέα λάιβ της, μελετά, ακούει τραγούδια που της στέλνουν αλλά και βγαίνει, πάει για το ποτό της, χαίρεται την Αθήνα. Συναντιόμαστε στη Γωγώ, απέναντι από τον Σταυρό του Νότου, στη μικρή πλατεία με το μεγάλο δέντρο, σαν παράταση καλοκαιρού ή πανηγυριού. Εδώ, στέκι μουσικών, τη χαιρετούν όλοι και μας αφηγείται την πορεία της από τη Χορωδία της Καρδίτσας, μέχρι τις σκηνές της Θεσσαλονίκης και το Μέγαρο Μουσικής. Η Βελεσιώτου αιμοδότησε το μουσικό τοπίο με εκείνη την αδιαμεσολάβητη μαγεία των παλιών λαικών και αυτό της το χρωστάμε.

Ας ξεκινήσουμε απ’ τα τωρινά σας σχέδια.

Από τις 6 Δεκεμβρίου θα εμφανίζομαι στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Κάθε Παρασκευή, θα είμαι εκεί. Η Παρασκευή είναι η πιο ωραία μέρα. Θα είμαι μόνη και κάθε φορά θα έχω καλεσμένους. Μαζί μου θα είναι η Κωνσταντίνα Πάλλα. Πέντε χρόνια ήμασταν με τον Σωτήρη Μπαλλά. Ούτε 35 ετών δεν είναι η Κωνσταντίνα. Μου έγραψε και ένα τραγούδι στον νέο μου δίσκο: το «Πόσο πονάει η καρδιά». Παίζει κιθάρα και τραγουδάει, είναι ωραία παρουσία. Εδώ θα έχω την ορχήστρα μου, τα καλύτερα παιδιά του κόσμου: ο Γιώργος Καραμφίλλης, ο Νίκος Παπαναστασίου, ο Διονύσης Μακρής, ο Θωμάς Κωστούλας.

Είδα πρόσφατα πως σας πήραν τηλέφωνο από την εκπομπή του Αρναούτογλου για την επιτυχία που γνωρίζει το χιτ σας «Μέλισσες» με αφορμή τη σειρά «Αγριες Μέλισσες».

Ρωτήθηκα απλώς. Μια χαρά, τα καλύτερα ακούω. Εγώ απλώς, όπως είπα δεν βλέπω τηλεόραση.

Πόσα χρόνια είστε στο τραγούδι;

Απ’ το 1983. Στο ευρύ κοινό όμως 8, 9 χρόνια.

Πού ξεκινήσατε;

Στη Θεσσαλονίκη κανονικά πληρωνόμουν και τραγουδούσα. Σε μικρούς χώρους βέβαια.

Πού;

Στα «Χνάρια», κάτω απ’ το τουρκικό προξενείο. Εγώ και ο Κώστας Κατσαμούρης. Ωραία πόλη τότε, στέκια πολλά, τώρα δεν υπάρχουν αυτά. Πολύ μεγάλη κίνηση, μουσική, έφευγες απ’ το ένα και πήγαινες στο άλλο.

Ξέρω πως ήσασταν δασκάλα.

Διορίστηκα το 1981. Διοριζόμασταν αμέσως τότε. Τέλειωσα Παιδαγωγικά, ήμουν αναπληρώτρια δύο χρόνια στις Συκιές. Να σου πω πως τότε υπήρχαν θέσεις πολλές αφού φεύγανε πολλοί συνάδελφοι για τη Γερμανία και παίρναμε αυτές τις θέσεις. Δεν είναι όπως σήμερα που απολύονται οι αναπληρωτές τον Ιούνιο και τους ξαναπαίρνουν τον Οκτώβριο. Παρέμεινα μετά τις σπουδές στη Θεσσαλονίκη. Συκιές δύο χρόνια λοιπόν και μετά σε όλο τον νομό Θεσσαλονίκης: Λαγκαδά, Χρυσαυγή και αλλού.

Πώς ήταν τότε τα παιδιά;

Τότε ήταν πιο απλά τα πράγματα, πιο φυσιολογικά, δεν υπήρχε το Ιντερνετ. Πέρασα πολύ ωραία χρόνια διδασκαλικά. Δεν πρόλαβα τον σημερινό αχταρμά. Είναι όλα με ένα κινητό. Μου τα λένε οι συνάδελφοι που είναι εν ενεργεία. Δεν μπορώ να φανταστώ ένα παιδί κάθε μέρα με ένα κινητό που βλέπει το Instagram, δεν υπάρχει η ανθρώπινη σχέση… Δεν ξέρω πού θα πάει, δεν έχουμε πιάσει πάτο ακόμη. Δεν γίνεται ένα παιδί να είναι διάνοια και να μην ξέρει την ανθρώπινη επαφή.

Ας επιστρέψουμε. Αρα είστε στα «Χνάρια» τότε.

Λέγαμε ρεμπέτικα τότε, αμιγώς. Και τόλμησα την 2η χρονιά να πω ένα τραγούδι της Κατερίνας Στανίση: το «Ερημη σαν πόλη». Εγινε ο κακός χαμός. Ηταν μάλιστα στέκι του ΚΚΕ, ερχόταν μετά τις πορείες κόσμος, από το αεροδρόμιο που στέλνανε συναγωνιστές στη Νικαράγουα, έρχονταν με λάβαρα. Ηταν σαν μπουάτ και με μεζεδάκια. Εκεί έκατσα τρία χρόνια. Με ήξεραν οι άνθρωποι που έρχονταν εκεί. Οχι άλλοι.

Μετά τι γίνεται;

Το 1986 παντρεύομαι, το 1988 γεννώ τον γιο μου, μετά την κόρη μου. Παράλληλα τραγουδούσα. Σταμάτησα μόνον όταν ήμουν έγκυος. Εκλεισα τον κύκλο μου στη Θεσσαλονίκη, με 7 χρόνια στο «Καφωδείο Ελληνικό» και πέντε χρόνια στην «Πριγκηπέσσα». Οταν ήλθα Αθήνα, ξαναπήγαινα πάνω συχνά βέβαια.

Αθήνα πότε;

Αθήνα ήλθα το 2011.

Γιατί;

Χώρισα, είχα ανάγκη αλλαγή τοπίου. Ηδη είχα αρχίσει να γίνομαι κάπως γνωστή. Οι «Μέλισσες» βγήκαν το 2008.

Πείτε μας πώς έγιναν οι «Μέλισσες».

Τις Παρασκευές πήγαινα στο «Καφωδείο Ελληνικό» για τα λάιβ μου. Πήγαινα όμως τις Πέμπτες και άκουγα τον Ευγένιο Δερμιτάσογλου και τον Γιάννη Μήτση, δύο ροκάδες που μου δίνανε ενέργεια, αδέλφια μου πια. Ενα βράδυ ήλθε ο συνθέτης Γιώργος Καζαντζής, γιατί ο Μήτσης του είχε κάνει μια ενορχήστρωση και έτυχε να είμαι εκεί. Με σήκωσαν να τραγουδήσω, με άκουσε και μου λέει: περάστε αύριο από το «Πολύτροπον», το στούντιο στην Καλαμαριά. Εχω κάτι για εσάς. Δεν υποψιάστηκα τι. Δεν είχα πει όμως τέτοια τραγούδια. Ελεγα ρεμπέτικα. Αυτό το ανάμεικτο πράγμα δεν το ήξερα καθόλου. Ακόμη σήμερα όταν το λέω μετρώ με το πόδι αν με δεις. Δεν ήξερα τα έντεχνα τραγούδια. Η πρώτη ηχογράφηση πάντως έμεινε όπως έγινε, έτρεμα να σου πω την αλήθεια.

Αισθανθήκατε πως θα γινόταν επιτυχία;

Δεν κατάλαβα πως θα γινόταν, όχι. Ημουν παντελώς ανυποψίαστη. Τελικά μπήκε σε έναν δίσκο πολυσυλλεκτικό του Γιώργου και είχε μεγάλη απήχηση.

Νιώθω πως κλιμακώθηκε σαν επιτυχία, δεν έγινε ακριβώς αμέσως.

Κλιμακώθηκε. Εκανε στην αρχή αίσθηση και μετά πιο πολυ.

Ενώ δεν είναι εύκολο στιχουργικά. Πώς έγινε;

Και μόνο η φράση – οι στίχοι είναι της Ελένης Φωτάκη – «να μ’ αγαπάς πώς το θέλα», τα λέει όλα. Αυτό που θέλει κάποιος δηλαδή, όλοι μας.

Σφραγίδα για εσάς;

Βέβαια. Το 2011 όπως σου είπα έρχομαι Αθήνα. Επεσα στα βαθιά.

Συνεργαστήκατε με πολλούς.

Μητσιάς, Στόκας, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Υφαντής και πολλές ακόμη συνεργασίες. Είπα και τραγούδι του Μανώλη Ρασούλη σε μουσική Καζαντζή. Το «Ενα βράδυ στο Πλατώ». Είχα πει τις «Νταλίκες» σε συναυλία στο Παλατάκι και με ρώτησε γιατί τις επέλεξα. Του είπα γατί γουστάρω τους νταλικέρηδες. Του άρεσε και έτσι γνωριστήκαμε.

Βάζετε τους όρους σας στις εμφανίσεις σας;

Για μένα είναι μονόδρομος. Είμαι 61 ετών και θέλω να έχω αμιγώς άποψη σε ό,τι κάνω. Μουσική δεν ξέρω αλλά ίσως έχω ένα αισθητήριο. Το πάντρεμα καλού στίχου και μουσικής είναι το άπαν, αναζητώ τέτοια τραγούδια. Δεν θα πω τα πάντα.

Σας στέλνουν;

Πολλά αλλά απορρίπτω συχνά. Τους λέω: παιδιά μπορεί να με έχετε φανταστεί να το λέω αλλά δεν είναι για μένα.

Τα «Διόδια» του Σταύρου Σιόλα;

Είχα καταλάβει πως θα γίνει αμέσως επιτυχία. Εχει στίχο αισιόδοξο, δεν μιλάει για ερωτικούς λόγους αλλά για την Κύπρο, πολιτικό τραγούδι είναι.

Πολιτικό γράφεται σήμερα ή πολιτικό με τρόπο υπαινικτικό;

Υπαινικτικά. Δεν γράφεται εύκολα. Εχει περάσει η εποχή του Μίκη, του Λεοντή, του Φώντα Λάδη. Υπήρχαν δημιουργοί ταγμένοι σε αυτό. Υπάρχει όμως έμμεσα και σήμερα. Υποβόσκει το πολιτικό στοιχείο αλλά όχι με ταμπέλα όμως. Εγώ δεν μπορώ να πω μόνον ερωτικά τραγούδια – θέλω και στοιχείο κοινωνικό.

Να είναι έξω ο τραγουδιστής με τον κόσμο, στην καθημερινότητα;

Βέβαια. Ο τραγουδιστής που κλείνεται δεν έχει επαφή με τον σφυγμό του κόσμου. Για μένα δεν έχει αλλάξει τίποτε. Πάω λαϊκή κάθε Τρίτη στη Νέα Φιλαδέλφεια (σ.σ. η γειτονιά της αν και τώρα μετακομίζει στον Κεραμεικό), παίρνω πορτοκάλια, μου βάζουν και πέντε δώρο. Δεν έχει αλλάξει η καθημερινότητά μου. Αυτά που έκανα τα κάνω.

Οδηγάτε;

Πάω με 180. Ακούω μουσική στο αμάξι. Περισσότερο παλιά. Και ξένα.

Το λαϊκό τραγούδι σήμερα πού βρίσκεται;

Ο Μάλαμας είναι λαϊκός. Εχει αλλάξει μορφή το τραγούδι αλλά είναι λαϊκό. Το λαϊκό είναι η ζωή του Ελληνα. Μπορεί χωρίς να ακούσει Στέλιο Καζαντζίδη πρωί πρωί ο νταλικέρης και να φτιάχνεται ο άνθρωπος;

Γράφεται λαϊκό λοιπόν;

Αυτού του τύπου ναι. Εχει αλλάξει ο στίχος. Και η μορφή. Εχουν μπει και άλλα όργανα.

Εσείς στη δομή της ορχήστρας σας τι προτιμάτε;

Πάντα κρατάω το μπουζούκι. Ο μπουζουξής μου ο Γιώργος Καραμφίλλης είναι και ερευνητής του μπουζουκιού. Διδάσκει. Πετάνε οι μαθητές του και συχνά μου ανοίγουν τις συναυλίες.

Το καλοκαίρι τι κάνατε;

35 συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Μου έκανε εντύπωση η συναυλία στην Ξάνθη. Μουσουλμάνες με μαντίλες να τραγουδάνε τις «Μέλισσες» και όλη τη δισκογραφία μου. Στην Παλιά Πόλη. Ηταν η πρώτη φορά, μεγάλη εμπειρία. Οπου έφτανε το μάτι είχε κόσμο. Βουρκωμένα  μάτια παντού.

Από δίσκο τι κάνετε;

Απρίλη έβγαλα δίσκο, έχω στα σκαριά κάτι άλλο.

Με τη δισκογραφία τι γίνεται;

Δεν υπάρχουν δίσκοι. Με ενδιαφέρει το λάιβ, όλα μπορείς να τα κατεβάσεις στο Ιντερνετ. Αντί να πας μια γλάστρα δώρο πας ένα δίσκο.

Εσείς διαμορφωθήκατε την εποχή του πικ απ.

Ναι αλλά έχουν αλλάξει όλα άρδην.

Η σχέση του κόσμου;

Δεν αλλάζει αυτό. Βέβαια υπάρχουν άνθρωποι που ζουν χωρίς να ακούν μουσική. Εγώ δεν ξέρω πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Εγώ δεν μπορώ. Χαλάει η μέρα μου. Οταν ακούω δικό μου αλλάζω τον σταθμό. Δεν ακούω τον δίσκο μου ποτέ.

Βγαίνετε;

Πάω θέατρο, σινεμά, κυρίως καλοκαίρι.

Τα παιδιά σας είναι μουσικοί;

Ο γιός μου 31 ετών. Και τα δύο ασχολούνται και με μουσική. Η κόρη μου ακορντεόν. Πολύ καλά παιδιά, είναι μουσικοί του δρόμου. Το έχω κάνει κι εγώ πολλές φορές να βγω. Με τη Λιζέτα Καλημέρη λέγαμε πέρσι να βγούμε.

Εντός αιθούσης, πάντως, συμμετέχετε τώρα και σε συναυλία του Γιώργου Καζαντζή στο Μέγαρο.

Ναι σε αφιέρωμα Εφ Ολης. Με Νταλάρα, Πασχαλίδη, Λιζέτα. Είναι ευφυέστατος συνθέτης. Εγώ βγήκα απ’ την αφάνεια από εκείνον.

Πότε καταλάβατε τη διαφορά;

Το 2009, το 2010. Στην Αθήνα. Για μένα ήταν δώρο. Είχα βγει με μειωμένη σύνταξη το 2004, είχα κλείσει τον κύκλο στα σχολεία. Να ξέρεις έχω σχέσεις στοργής με τους μαθητές μου. Ενας μαθητής μου που ζει στην Πολωνία και είναι επαγγελματίας μποξέρ ήλθε πρόσφατα να με δει. Ηταν δύο αδελφάκια από τη Γεωργία, δεν ξέρανε καθόλου ελληνικά και τα αγκάλιασα πολύ. Με λέει ακόμη σήμερα «δασκάλα μου» και τον Απρίλη ήλθε για ένα βράδυ με την κοπέλα του να με ακούσει και να φύγει.

Εμφανίζεστε με ευκολία από την ταβέρνα «Κληματαριά» μέχρι το Μέγαρο.

Είτε για πέντε είτε για πέντε χιλιάδες τραγουδώ, είμαι εγώ. Εχω συνηθίσει τον πολύ κόσμο. Στην αρχή ήταν δύσκολο, έφαγα την κρυάδα στην Τεχνόπολι. Φαντάσου πως δεν μπορούσα να πω το πρώτο τραγούδι του λάιβ. Τα «Διόδια» πήγανε άπατα – ξέχασα μέχρι και τον στίχο!

Ανανεώσατε πάντως  το τραγούδι σε μια εποχή μη δισκογραφίας, πράγμα δύσκολο.

Οι εμφανίσεις μου με ενδιαφέρουν. Χειμώνα καλοκαίρι. Θα παίζω τώρα στο «Γυάλινο» αλλά δύο Σάββατα του μήνα θα ταξιδεύω σε όλη την Ελλάδα. Εξωτερικό δεν πάω πολύ. Πήγα Ισλανδία αλλά αμιγώς με ρεμπέτικα με το σχήμα της «Πριγκηπέσσας».

Με το τσιγάρο τι θα γίνει στα κέντρα;

Εγώ θα βγαίνω έξω να καπνίζω. Βλέπω να χαλαρώνει το μέτρο, θα κλείσουν όλοι. Είμαι της αρχής πως αφού το επίσημο κράτος το πουλάει και εγώ πληρώνω τον φόρο θέλω να μου δώσει επιλογή. Να γίνουν μαγαζιά καπνιστών.

Επιρροές είχατε στο τραγούδι;

Πολλές φωνές: Μοσχολιού, Μπέλλου, Μπιθικώτση, Καζαντζίδη, Πόλυ Πάνου. Υπήρχαν φωνές με στίγμα. Εκλεινες τα μάτια και ήξερες ποιος είναι.

Και εσείς αναγνωρίζεστε από χροιά.

Η φωνή μου είναι έτσι κοντράλτο από τότε που ήμουν στη χορωδία Καρδίτσας.

Καρδίτσα;

Από εκεί είμαι. Το 1974 πήγα. Στη Χορωδία ένας φωτισμένος μαέστρος μας έμαθε τον Μίκη, τον Μάνο, τον Ξαρχάκο. Εκεί έμαθα πέντε πράγματα. Μετά όταν πήγα Θεσσαλονίκη έμαθα το ρεμπέτικο.

Προλάβατε κανέναν παλιό ρεμπέτη;

Θυμάμαι μια συναυλία του Ρήγα Φεραίου στο Παλαί ντε Σπορ, με επιζώντες όπως τον Μπαγιαντέρα, την Εσκενάζυ και άλλους. Τρομεροί.

Αθήνα ή Θεσσαλονίκη;

Η Αθήνα μου αρέσει γιατί έχω πολλές επιλογές. Η Θεσσαλονίκη που λατρεύω έφαγε κρίση σε δύο φάσεις: Μία που κλείσανε οι βιοτεχνίες και μία μετά με όλη την Ελλάδα. Απολύεται ένας άνθρωπος 50 ετών και τι μπορεί να κάνει; Με πειράζει να πετιούνται στον δρόμο άνθρωποι νοικοκυραίοι. Ακουσα τώρα πως στα σουπερμάρκετ δεν θα υπάρχουν ταμίες. Τι θα γίνουν αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι; Στα διόδια σου έχει επιλογή με ψιλά ή προπληρωμένα. Εγώ προτιμώ τα μετρητά για δύο λόγους: για να ανοίγω το παράθυρο και γιατί δεν θέλω να μείνουν στον δρόμο άνθρωποι.

Πάτε και σε πολιτικά φεστιβάλ. Φέτος πήγατε και σε ΚΝΕ και σε Σπούτνικ.

Και στα δύο, θεωρώ πως είναι δύο χώροι που πρέπει να στηρίξουμε. Να σου πω πως η μεγαλύτερη χαρά μου ήταν φέτος η μη είσοδος της ΧΑ στη Βουλή.