Κουβέντα

Είναι μια κουβέντα άβολη. Αλλά επιλέγουν να πάρουν μέρος ολοένα και περισσότεροι συριζαίοι. Πιο πρόσφατο κρούσμα ο Πάνος Σκουρλέτης. «Ημασταν νέοι κι άπειροι αλλά εκ του αποτελέσματος αποδείξαμε πώς κάναμε αυτά που έπρεπε για τη χώρα», είπε απαντώντας στο ερώτημα αν ήταν έτοιμος να κυβερνήσει το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ. Εντάξει, προσέθεσε και μια τζούρα ηρωισμού διευκρινίζοντας ότι τότε «τα βάλαμε με τα θηρία». Κι ενέτεινε την απορία που έχουν όλοι όσοι δεν κυκλοφορούν στους διαδρόμους της Κουμουνδούρου: Για ποιο λόγο άνοιξαν τη συγκεκριμένη συζήτηση οι σύντροφοι; Το περιεχόμενό της δεν βοηθά στον διακηρυγμένο μετασχηματισμό του κόμματος σε κεντρώο. Οι παροικούντες την Αριστερά μάλιστα επιμένουν πως ο αρχηγός έχει ενοχληθεί. Τα μεγαλοστελέχη του αντί να καλούν το κοινό να πάρει τον ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια του, μιλούν για το ντου στο Νομισματοκοπείο ή τις δραχμές που θα τύπωνε η Μαμά Ρωσία. Σαν να λέμε τρομάζουν ακόμη κι όσους ψηφοφόρους έχουν ξεχάσει πόσο είχαν τρομοκρατηθεί το 2015. Οι ερμηνείες των κινήτρων όσων συμμετέχουν στην κουβέντα ποικίλουν.

Κίνητρα

Η μια θέλει τη συζήτηση να σχετίζεται με τον εσωκομματικό διάλογο – ή, αν προτιμάτε, πόλεμο – για την ταυτότητα του κόμματος. Σύμφωνα με όσους διαβάζουν μέσα από τέτοιο πρίσμα τις αριστερές αναλύσεις για το 2015, οι τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, εν όψει συνεδρίου, τσακώνονται για τον απολογισμό των κυβερνητικών χρόνων – για το αν θα γίνει ή όχι -, στη λογική πως ο τρόπος που θα κρίνουν το παρελθόν τους θα καθορίσει το μέλλον τους. Η εξήγηση ακούγεται πολύ θεωρητική. Η άλλη την παρουσιάζει ως απόπειρα να χτυπηθεί ο αρχηγός της μοναδικής οργανωμένης εσωτερικής αντιπολίτευσης, Ευκλείδης Τσακαλώτος. Να φορτωθεί όλες τις μνημονιακές αμαρτίες της κυβερνώσας Αριστεράς, μια κι εκείνος εφάρμοζε, όπως λένε κάποιοι, το τρίτο μνημόνιο. Ωραία, αλλά το επιχείρημα δεν φαίνεται να στέκει. Γιατί όλοι οι υπουργοί δεν είναι αθώοι μετά την εμπειρία της συμμετοχής στην κυβέρνηση. Η τελευταία ανάγνωση υποστηρίζει το προφανές: μια ήττα φέρνει πάντα ενδοκομματικούς καβγάδες, αφού βγάζει στον αφρό πολλούς μικρούς αρχηγισμούς. Ακόμα και στο συριζαϊκό σουρεαλιστικό πλαίσιο η πιο απλή εξήγηση μοιάζει η πιθανότερη.