Η τρίτη εποχή του ποδοσφαίρου

Το 2004 ήταν ένας άλλος κόσμος. Η Ευρωπαϊκή Ενωση μόλις καλωσόριζε την Κύπρο και εννέα ακόμα χώρες. Η Ελλάδα ζούσε το ντελίριο του Euro και την αγωνία των Ολυμπιακών Αγώνων. Το Μπεσλάν περνούσε στην Ιστορία ως τόπος μαρτυρίου εκατοντάδων παιδιών από τσετσένους αντάρτες. Οι Αμερικανοί  επανεξέλεξαν για πρόεδρό τους τον Τζορτζ Μπους και στη Βαρκελώνη υποδέχονταν τον ποδοσφαιρικό τους «Μεσσία», τον Λιονέλ Μέσι.

Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώθηκαν την Τετάρτη από το ντεμπούτο του μικρόσωμου Αργεντινού στο Καμπ Νου. Και όπως έλεγαν οι αρχαίοι, ο χρόνος ήταν αυτός που μίλησε για τον λιγομίλητο ποδοσφαιριστή και δεν χρειάστηκαν οι ερωτήσεις.

Ο χρόνος κύλησε πολύ γρήγορα. Ή έτσι μας φαίνεται τώρα που βλέπουμε να πλησιάζει το δείλι τού ίσως καλύτερου ποδοσφαιριστή που είδε ποτέ ο κόσμος.

Οι αναφορές του περιλαμβάνουν πια και την ποδοσφαιρική του εκδημία. Τα κλέη του στο πράσινο χαλί αναρίθμητα. Τριάντα τέσσερις τίτλους με την Μπαρτσελόνα, πέντε Χρυσές Μπάλες που ίσως γίνουν έξι. Ποδοσφαιρικά ανδραγαθήματα που μόνο ένας σύγχρονος Ομηρος θα μπορούσε να αποδώσει με λυρισμό για να μείνουν στην Ιστορία άφθαρτα, όπως οι ηρωισμοί του Αχιλλέα, του Εκτορα, του Αίαντα και του Οδυσσέα.

Παλιοί του συμπαίκτες, οι περισσότεροι από τους οποίους έμειναν αφανείς, θεωρούν σήμερα ως μετάλλιο τιμής στην καριέρα τους που απλά προπονήθηκαν με αυτό τον ημίθεο του ποδοσφαίρου.

Οι εποχές του αθλήματος θα γίνουν πια τρεις. Η πρώτη, του Πελέ, του θριάμβου της ποδοσφαιρικής μαγείας. Η δεύτερη, του Μαραντόνα, της επανάστασης και της αντίδρασης. Και η τρίτη, του Μέσι, του εξπρεσιονισμού, των έντονων συναισθημάτων.

Οσοι είχαν την τύχη να τον δουν από κοντά να αγωνίζεται, όσοι απόλαυσαν τη μοναδικότητα του ταλέντου του θα έχουν να λένε πως έζησαν στην εποχή του Μέσι. Του ανθρώπου που είχε την ικανότητα να ζωγραφίζει με μια μπάλα σε πράσινο καμβά.