Ο,τι είναι κομματικό είναι… αληθινό

Καμία μεγαλύτερη συμφορά δεν μπορεί να πλήξει ένα κράτος, γράφει ο Πλάτων, από εκείνο που το διαιρεί και το κομματιάζει, κανένα μεγαλύτερο αγαθό από εκείνο που το αθροίζει και το συνενώνει.

Είναι λυπηρό και, δυστυχώς, καθόλου πρωτόγνωρο κάθε θέμα που αναδύεται στην επικαιρότητα να αντιμετωπίζεται μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς ενός υποτιθέμενου κομματικού συμφέροντος. Να προσδιορίζεις δηλαδή τη στάση σου από το αν είσαι αντιπολίτευση ή κυβέρνηση. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να αναιρέσεις τη θέση που μέχρι χθες υποστήριζες…

Το ζήτημα της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού αποτελεί ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αυτοκαταστροφικής θεώρησης που κυριαρχεί στη νεοελληνική πραγματικότητα και που μας εγκλωβίζει σε χρόνιες παθογένειες.

Τι συμφέρει το κόμμα είναι πάντοτε το κρίσιμο ερώτημα σε ένα παιχνίδι δήθεν μηδενικού αθροίσματος. Για εθνικό συμφέρον ούτε λόγος. Σε μια εποχή που η επιστημονική και τεχνολογική εξέλιξη έχει συμπυκνώσει τον χρόνο και τον χώρο συζητούμε για το εάν θα διευκολύνουμε Ελληνες που ζουν στο εξωτερικό και είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα!

Προσέξτε, που έχουν το δικαίωμα. Ανθρώπους που θα θέλαμε να επιστρέψουν και που σε κάθε περίπτωση επιθυμούμε να κρατούν τους δεσμούς τους και να υποστηρίζουν την πατρίδα τους που μετέχει και επηρεάζεται από διακυβερνητικούς και υπερεθνικούς σχηματισμούς.

Και φυσικά δεν συζητούμε και δεν επιδιώκουμε να βρούμε λύσεις για το πώς θα αξιοποιήσουμε το σύνολο της ομογένειας για να ενισχύσουμε έναν κρίσιμο συντελεστή ισχύος για την Ελλάδα. Μια χώρα μικρή, δημογραφικά ευάλωτη και γειτνιάζουσα με αναθεωρητικές δυνάμεις που απειλούν και την ύπαρξή της ακόμη. Και όχι βεβαίως για να αλλοιώσουμε τη δημοκρατική βούληση των μόνιμων κατοίκων της. Τρόποι υπάρχουν. Η προσαρμογή του Ελληνισμού όμως στα όρια του Ελλαδισμού είναι πιο βολική για το κομματικό μας σύστημα.

Η σημερινή επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ, επίσημη και κυρίως ανεπίσημη, φαντάζει εξαιρετικά κοντόθωρη και κατώτερη των περιστάσεων, ακυρώνει τα όσα ως κυβέρνηση υποστήριζε και παραπέμπει σε ένα φοβικό και ιδεοληπτικό κόμμα που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον ρόλο που το εκλογικό σώμα τού απέδωσε και που η πατρίδα μας χρειάζεται.

Μολονότι φλέρταρε με την ιδέα να αντιγράψει το ΠΑΣΟΚ και στη σχέση του με τους Ελληνες του εξωτερικού, σήμερα στέκεται αμήχανα και ηττοπαθώς απέναντί τους, αποδίδοντάς τους ενδόμυχα μόνιμη εχθρότητα, ιδεολογική μονομέρεια, πατριωτική υπερευαισθησία, ακόμη και ταξική ανωτερότητα. Αν και προφανώς είναι παράλογη μια τέτοια ανάλυση και θα αναγκαστεί να την αποκηρύξει, είναι ενδεικτική της σύγχυσης και της αδυναμίας που επικρατεί σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχθεί το κυβερνητικό του παρελθόν και να εξηγήσει ευθέως τι είναι και τι θέλει να είναι.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy