Η υποκρισία της Μπάρτσα

Ενα μήνυμα είναι πετυχημένο όταν ο δέκτης του μπορεί να ταυτιστεί μαζί του, να ανακαλύψει μέσα σ’ αυτό ένα κομμάτι του δικού του φαντασιακού κόσμου.

Ποιος φίλαθλος λοιπόν δεν θα ήθελε να ακούει πως η ομάδα του είναι κάτι παραπάνω από ένα ποδοσφαιρικό κλαμπ.

Πως είναι ατρόμητη σταυροφόρος της ελευθερίας της έκφρασης, της δημοκρατίας, των υψηλών ιδανικών. Να βλέπει τον αγωνιστικό χώρο και να φαντασιώνεται πως ο Φιντέλ Κάστρο κάθεται στον πάγκο και ο Τσε Γκεβάρα νικά όλες τις άμυνες φορώντας τον μπερέ του.

Η Μπαρτσελόνα είχε την τύχη να διαθέτει έναν εμπνευσμένο πρόεδρο, τον Ναρθίς ντε Καρέρας, που είπε σε μία ομιλία του το περίφημο «mes un que club» (κάτι περισσότερο από μια ομάδα) δημιουργώντας άθελά του τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε ο θρύλος του συμβόλου της Καταλωνίας.

Τα τριάντα αργύρια του μύθου της Μπάρτσα ήταν οι έξι βαθμοί που θα έχανε αν παρέμενε πιστή στον λαό της Καταλωνίας που δεχόταν επίθεση από την αστυνομία για να αποτραπεί το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία, την 1η Οκτωβρίου του 2017.

Για έξι βαθμούς που θα της αφαιρούσε η λίγκα, η Μπαρτσελόνα ψήφισε «ναι» στη διεξαγωγή του αγώνα με τη Λας Πάλμας εκείνη την ημέρα όταν όλη η Καταλωνία έβραζε από θυμό και ήθελε να ματαιωθεί το παιχνίδι.

Οι παίκτες της Μπαρτσελόνα, πλην του Ζεράρ Πικέ, ψήφισαν υπέρ της διεξαγωγής του παιχνιδιού κεκλεισμένων των θυρών για να μη μετατραπεί το παιχνίδι σε πολιτική διαδήλωση.

Εκείνες τις ημέρες που συζητιόταν ακόμα και η αποβολή της Μπαρτσελόνα από το ισπανικό πρωτάθλημα, ένα από τα σύμβολα των Καταλανών, ο Λιονέλ Μέσι, έσπευσε να προσθέσει μία παράγραφο στο συμβόλαιό του που του επέτρεπε να μείνει ελεύθερος αν η δραστηριότητα της ομάδας αναγκαζόταν να περιοριστεί στα σύνορα της Καταλωνίας.

Αυτό το mes que un club με το πιλάτειο νίψιμο των χεριών ακόμα και απέναντι στο δημοψήφισμα βγάζει τώρα ανακοινώσεις στήριξης των καταδικασθέντων ηγετών των Καταλανών. Ενα καταπληκτικό γκολ στην εστία της υποκρισίας.