Εχει ο Θεός, για τον Αλλάχ δεν ξέρω!

Aλλιώς φανταζόμασταν και προσδοκούσαμε τον αποψινό αγώνα της Εθνικής με τους Βόσνιους κι αλλιώς μας κάθεται, που να πάρει η οργή…

Είναι κιόλας συχνά τα ανταμώματά μας με τους λεγάμενους στις διάφορες προκριματικές φάσεις, συνηθίσαμε να παίζουμε κρίσιμα ντέρμπι μαζί τους, αλλά τώρα πλέον γιοκ, που λένε και οι ομόδοξοί τους, Τούρκοι!

Γιοκ και πολύ μάλιστα, διότι οι Βόσνιοι έχουν μεν τους διπλάσιους βαθμούς από εμάς (10 έναντι 5), αλλά βλέπουν με το κιάλι τους Ιταλούς να κάνουν παρέλαση (21) και συν τοις άλλοις, όντες ισόβαθμοι με τους Αρμένιους, έχουν μπροστά τους και την πλάτη των Φινλανδών.

Οι ελπίδες της Εθνικής να διεκδικήσει ακόμη και μια δεύτερη ευκαιρία έχουν χαθεί προ πολλού: τις έκαψε μόνη της με τις ανεκδιήγητες εμφανίσεις της, που τη φέρνουν μπροστά μονάχα από την υπερδύναμη που λέγεται Λιχτενστάιν!

Τι σημαίνει αυτό; Οτι θα δούμε από την τηλεόραση το (για όνομα του Θεού) διεσπαρμένο σε 12 χώρες Euro και ούτως ειπείν το ξεροστάλιασμά μας καλά κρατεί: ύστερα από τρεις απανωτές παρουσίες στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2004, 2008, 2012) και άλλες δυο στο Παγκόσμιο Κύπελλο (2010, 2014), «χάσαμε τη θεία στοπ», όπως έλεγε και ένα παλιό θεατρικό έργο του Γιώργου Διαλεγμένου…

Δεν ήταν του πεταματού, ούτε για… φτύσιμο η Εθνική το Σάββατο, αλλά δεν άντεξε κιόλας ως το τέλος με αποτέλεσμα να γίνει μέρος στο ντεκόρ του πάρτι των Ιταλών και να γυρίσει πίσω με άδεια χέρια…

Η Εθνική δεν χτίστηκε σε μια μέρα αλλά και η ανοικοδόμησή θα πάρει καιρό και θα χρειαστούν ισχυρές ενέσεις τσιμέντου και όλα τα συναφή. Ο προφανής σημαδεμένος και δεδηλωμένος στόχος είναι πλέον το Μουντιάλ του 2022 στο Κατάρ και έχει ο Θεός…

Απλώς στην προκειμένη περίπτωση, εκτός από τον δικό μας Θεό, θα χρειασθεί να έχει και ο… Αλλάχ!