Καθεστηκυία τάξη

Πόσος ποδοσφαιρικός χρόνος είναι μια πενταετία; Η Γερμανία κατέκτησε το τελευταίο της Παγκόσμιο Κύπελλο το 2014 στα γήπεδα της Βραζιλίας και ύστερα από πέντε χρόνια και περίπου τρεις μήνες αγωνίστηκε σε φιλικό αγώνα με την τότε φιναλίστ Αργεντινή χωρίς να υπάρχει στη σύνθεσή της ούτε ένας παγκόσμιος πρωταθλητής.

Πρόκειται για σύμπτωση – τραυματισμοί, ασθένειες – και ταυτόχρονα προσχέδιο μιας νέας ομάδας. Τρεις, τέσσερις παίκτες που αγωνίστηκαν στη Βραζιλία, ο Νόιερ, ο Κρος, ο Γκίντερ και πιθανόν ο Ντράξλερ, θα παίξουν στο Euro 2020 και στη συνέχεια θα κουνήσουν μαντίλι.

Οχι γιατί η ηλικία τους θα είναι απαγορευτική για να φορούν τη φανέλα της Μάνσφαφτ αλλά γιατί έχουν στερέψει τα κίνητρά τους. Οπως στέρεψαν των Τόμας Μίλερ, Ματς Χούμελς και Τζερόμ Μπόατενγκ παρά τα μόλις 30 τους χρόνια.

Από τη Γαλανόλευκη που θριάμβευσε στα πορτογαλικά γήπεδα το 2004 πέντε παίκτες, οι Χαλκιάς, Σεϊταρίδης, Χαριστέας, Καραγκούνης και Κατσουράνης, διεσώθησαν στο ρόστερ του Μουντιάλ του 2010. Οι Χαλκιάς, Καραγκούνης και Κατσουράνης έπαιξαν και στο Euro 2012 με την αφεντιά των δύο τελευταίων να φτάνει μέχρι το Μουντιάλ της Βραζιλίας το 2014, στα βαθιά πια ποδοσφαιρικά τους γεράματα.

Αν είχαν κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο αντί του Euro πιθανόν να έπαιζαν ακόμα.

«Να φύγουμε, αλλά ποιοι να μας αντικαταστήσουν; Βλέπετε κανέναν καλύτερο από εμάς;» έλεγε πριν από χρόνια μέλος της ομάδας του 2004.

Αυτή η έπαρση του αναντικατάστατου που μας τυφλώνει μπροστά στην πραγματικότητα δημιουργεί έναν ποδοσφαιρικό ολοκληρωτισμό που δεν έχει σχέση με το πραγματικό μήνυμα του αθλητισμού.

Μια επιτυχία είναι αρκετή για να δημιουργήσει καθεστηκυία ποδοσφαιρική τάξη.

Δεν πρόκειται για ελληνική πατέντα. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Η διαφορά όμως της Ελλάδας με τη Γερμανία είναι ότι η χώρα μας έχει συνηθίσει στα ρίχτερ της αποτυχίας και ενδόμυχα θεωρεί παρένθεση την επιτυχία. Το ακριβώς αντίθετο με τους Γερμανούς. Πρόκειται ασφαλώς για ζήτημα νοοτροπίας.