Το κερασάκι

Το σενάριο γίνεται όλο και συναρπαστικότερο. Ενα στέλεχος της καραμανλικής Δεξιάς που προσχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ παραπέμπεται για τέσσερα αδικήματα με πρωτοβουλία της παλιάς του παράταξης. Υπέρ της παραπομπής ψήφισαν οι βουλευτές ΝΔ και ΚΙΝΑΛ, με εξαίρεση έξι αντάρτες άγνωστης ταυτότητας, στους οποίους δεν περιλαμβάνεται – κατά δήλωσή του – ο βουλευτής που συνελήφθη να χειροκροτεί τον παραπεμπόμενο την ώρα που ο τελευταίος αναφερόταν στις σεξουαλικές ικανότητες του Ρασπούτιν.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δικηγόρος του προαναφερθέντος αναλαμβάνει κάποιος που έγινε γνωστός από μια παραινετική φράση του Ανδρέα Παπανδρέου, παραπέμφθηκε ο ίδιος στη συνέχεια στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά, ίδρυσε κόμμα για να πολεμήσει τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη και κατέληξε στα σαλόνια του ΣΥΡΙΖΑ.

Κι ακόμη είμαστε στην αρχή. Ακόμη δεν έχουν ανοίξει τα στόματα, δεν έχουν ξεκινήσει οι αλληλοκατηγορίες, δεν έχουν βγάλει την κουκούλα οι μάρτυρες. Και φυσικά δεν έχει μιλήσει ο Τσοβόλας.

Η ανακοίνωση ότι την υπεράσπιση του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου θα αναλάβει ο συνονόματός του πρώην υπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ αποτελεί πράγματι το πιο κόκκινο, το πιο ζουμερό, το πιο γευστικό κερασάκι που θα μπορούσε να έχει η τούρτα. Κανείς σκηνοθέτης, ούτε ένας Γαβράς ή ένας Ολιβερ Στόουν, δεν θα τολμούσε να αναλάβει να ανεβάσει στον κινηματογράφο αυτή την ιστορία. Γιατί όποια παρέμβαση κι αν επιχειρούσε, όποια αυθαιρεσία της τέχνης κι αν επινοούσε, θα κινδύνευε πάντα να μείνει πίσω από την πραγματικότητα.

Η εμπλοκή του εφτάψυχου ηπειρώτη δικηγόρου σε αυτή την υπόθεση θα τον επαναφέρει και επισήμως στην πολιτική την οποία είχε επισήμως εγκαταλείψει πριν από δεκαπέντε χρόνια. Την ίδια στιγμή, όμως, θα τον εμποδίσει να αφοσιωθεί στον άλλο ευγενή στόχο που επιδιώκει από τότε που ίδρυσε το ΔΗΚΚΙ: την ενότητα του προοδευτικού χώρου, «ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μιας πραγματικής προοδευτικής και δημοκρατικής οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής», όπως είχε πει τον Απρίλιο σε μια συνέντευξή του. Πώς να συνεχιστεί τώρα αυτή η εκστρατεία, όταν ανάμεσα στους διώκτες του πελάτη του περιλαμβάνεται και ένας από τους λεγόμενους προοδευτικούς πόλους;

Υπό κάποιες προϋποθέσεις, όλα αυτά μπορεί και να είχαν πλάκα. Πρέπει όμως πάντα να θυμόμαστε κάτι. Η υπόθεση Novartis, που οδήγησε στην παραπομπή Παπαγγελόπουλου, δεν ήταν άλλη μια κομματική αντιπαράθεση από αυτές που έχουμε συνηθίσει τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν ήταν δηλαδή μια απλή κοκορομαχία ανάμεσα σε παραδοσιακούς αντιπάλους. Εδώ κρεμάστηκαν πολιτικοί από τα μανταλάκια, κηλιδώθηκαν συνειδήσεις, κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν στον δρόμο, ένας εξακολουθεί να ταλαιπωρείται. Αυτά δεν ξεχνιούνται, δεν συγχωρούνται, δεν παραγράφονται.

Μένουν δύο απορίες. Γιατί τελικά χειροκροτούσε ο Καμίνης; Και γιατί οι αντάρτες δεν εξηγούν επωνύμως την ψήφο τους; Δεν δικαιούνται οι ψηφοφόροι να γνωρίζουν;