Ναυάγιο

Το ναυαγιο του Δημήτρη «Ρασπούτιν» Παπαγγελόπουλου σε απευθείας μετάδοση από τη Βουλή προκαλούσε θλίψη.

Ενας πρώην υπουργός που προσπαθούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του με ακατανόητες αντιφάσεις, ανούσια κουτσομπολιά και αφόρητη συνωμοσιολογία.

Ενας ρεσταρισμένος άνθρωπος που δεν απέπνεε ούτε αθωότητα, ούτε εντιμότητα, ούτε καθαρότητα. Μόνο από δημοκρατική ευαισθησία δεν ενδίδουμε «στο παράπτωμα της βρωμόφατσας» για να χρησιμοποιήσω μια γαλλική έκφραση.

Φλυαρούσε με φτηνά υπονοούμενα ή κουτοπόνηρους υπαινιγμούς. Κι έριχνε συνεχώς κλεφτές ματιές στον Τσίπρα ψάχνοντας την επιδοκιμασία του.

Πραγματικά αναρωτιέμαι τι σκεφτόταν ο πρώην πρωθυπουργός όσο τον άκουγε αφού προηγουμένως τον είχε υπερασπιστεί.

Ο ίδιος πάντως το μόνο που κατάφερε ήταν να βουλιάζει όλο και περισσότερο στο κατηγορητήριο που προσπαθούσε να αντικρούσει.

Παρουσίασε τον εαυτό του σαν έναν υπουργό σε συνεχές νταραβέρι με δικαστικούς, ένα ασταμάτητο πηγαινέλα στο γραφείο του, με τους οποίους συζητούσε δικογραφίες, ανακρίσεις και δικονομικές μεθοδεύσεις.

Μόνος του τα είπε. Μόνος του τα περιέγραψε. Με ονόματα και λεπτομέρειες.

Στην επιεικέστερη εκδοχή παραδέχτηκε ότι ήταν ένας συνειδητός νταραβεριτζής. Στη σοβαρότερη ένας ασυνείδητος παρακρατικός.

Ως εκ τούτου στο δίλημμα «σκευωρός ή βλάκας» (που ο ίδιος έθεσε) η πιο εύλογη απάντηση είναι «και τα δυο!».

Ο Τσίπρας το πήρε όλο πάνω του κι ας έδειξε να μην πολυκαταλαβαίνει το θέμα. Καλό κουράγιο.

Ο Μητσοτάκης αντιθέτως έλειπε. Δεν μου έλειψε.

Χρόνια υποστηρίζω ότι οι πρωθυπουργοί (οι πολιτικοί γενικότερα…) δεν είναι ούτε εισαγγελείς, ούτε ανακριτές, ούτε σερίφηδες. Δεν θα αλλάξω γνώμη τώρα.

Από την άλλη δεν έχω πειστεί ότι η αφωνία των κοινοβουλευτικών υπουργών στη συζήτηση είχε πολιτικό νόημα. Η εικόνα με τα άδεια κυβερνητικά έδρανα ήταν τουλάχιστον αντιαισθητική. Κι ούτε κατάλαβα γιατί δεν θα μπορούσαν να εκπροσωπούν την κυβέρνηση ο αντιπρόεδρός της (κορυφαίος δικαστικός ο ίδιος) ή ο υπουργός Δικαιοσύνης.

Προχθές ο Τσίπρας τζόγαρε τα ρέστα του στον Ρασπούτιν.

Δεν ξέρω αν έπραξε σοφά αλλά πάντως έριξε το γάντι. Αν νομίζουν κάποιοι πως μπορούν να μην το σηκώσουν κάνουν λάθος.

Καλώς ή κακώς, η πολιτική δεν είναι μόνο θεσμικός διάλογος, ούτε αντιπαράθεση αρχών. Είναι και μια συνεχής μάχη. Ενας καβγάς δρόμου. Τον οποίο κανείς ποτέ δεν κέρδισε σιωπηλός.

Ασφαλώς κάθε πολιτικός προτιμά να κυβερνά χωρίς φασαρίες. Αλλά δυστυχώς διακυβέρνηση χωρίς φασαρίες δεν υπάρχει. Ακριβώς όπως δεν υπάρχει διακυβέρνηση που να επιλέγει τις φασαρίες που θέλει.

Ούτως ή άλλως ο λογαριασμός του Ρασπούτιν θα έλθει σε όλους. Στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση.

Απλώς στο τέλος θα μάθουμε ποιος θα τον πληρώσει!