Ξορκίζοντας τις χαμηλές μας προσδοκίες

Είναι δυσάρεστο να γράφει κανείς για ζητήματα δημόσιας υγείας, πόσω μάλλον όταν η επικαιρότητα σε επαναφέρει αναγκαστικά σε αυτά. Είναι θέμα νοοτροπίας: στην Ελλάδα, για λόγους που μάλλον θα πρέπει να αναζητήσουμε σε πολιτισμικά μας στοιχεία, για τα θέματα υγείας φωνάζουμε μόνο όταν συμβαίνουν κι άπαξ και περάσουν δεν επανερχόμαστε σε αυτά. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και εν έτει 2019 επιμένουμε να μη λέμε αρρώστιες με το όνομά τους.

Ομως μία από τις πιο σοβαρές ειδήσεις των τελευταίων ημερών αφορά τον θάνατο μιας γυναίκας. Η 52χρονη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας βρισκόταν στην αρχαία Ολυμπία. Ενιωσε αδιαθεσία, διακομίστηκε στο Νοσοκομείο του Πύργου, όπου διαπιστώθηκε κολποκοιλιακός διαχωρισμός. Ετσι κρίθηκε απαραίτητο να μεταφερθεί σε νοσοκομείο που διαθέτει καρδιοθωρακοχειρουργική μονάδα. Το κοντινότερο που μπορούσε να τη δεχτεί ήταν το Νοσοκομείο των Ιωαννίνων. Πύργος – Γιάννινα, ούτε καν Αθήνα. Η γυναίκα άντεξε μέχρι λίγο πριν από την Αρτα. Δεν γνωρίζουμε αν ήταν σε θέση να αντέξει την αεροδιακομιδή. Γνωρίζουμε σίγουρα ότι δεν είναι πολλά τα μέσα. Και μάθαμε ότι το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο στο Ρίο δεν διαθέτει τέτοια μονάδα, παρότι δεν μοιάζει, σε εμάς τους ανειδίκευτους, η καρδιοθωρακοχειρουργική σαν κάτι που είναι δυνατόν να λείπει από ένα τόσο μεγάλο περιφερειακό νοσοκομείο. Και όμως.

Εχουμε όλοι μας ιστορίες από το ΕΣΥ. Και σε καμία περίπτωση αυτές δεν μειώνουν την αξία του έργου των νοσοκομείων, των γιατρών, των νοσηλευτών, που συχνά εργάζονται με όρους αυταπάρνησης. Ξέρουμε όμως όλοι τουλάχιστον για έναν ασθενή που δεν χειρουργήθηκε λόγω έλλειψης υλικών. Εχουμε όλοι ακούσει για Εντατικές που περιμένουν να ανοίξουν λόγω έλλειψης προσωπικού. Κάποιος σίγουρα μας έχει πει μια ιστορία για κάποιον που χάθηκε περιμένοντας το ασθενοφόρο.

Μέσα στην κρίση ο μέσος έλληνας πολίτης εισέφερε μέχρι εξάντλησης αντοχών με τους φόρους του και η δωρεάν (ναι, δωρεάν) δημόσια υγεία θα έπρεπε να είναι η μίνιμουμ ανταποδοτικότητα. Δεν είναι δυνατόν οι χαμηλές προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν συστηματικά στους πολίτες, μαζί με τη διάθεση «να ξορκίζουμε το κακό», να καθυστερούν το θέμα κι άλλο στη δημόσια συζήτηση και τις απαιτήσεις των πολιτών. Δεν έχει σημασία ποιος φταίει πια. Επείγει, τουλάχιστον, να μην αρκεί σαν απάντηση πλέον.