Το δαρμένο σκυλί έγινε τέρας

Για να πω την αλήθεια, ήθελα να δω και τις δύο ταινίες. Δεν ήθελα να χάσω με τίποτε τον ναρκισσισμό που γίνεται σενάριο, τη στρεψοδικία που διεκδικεί δάφνες ιστορικότητας και τα περιθώρια που προσφέρει γενναιόδωρα στον εαυτό του ένας σκηνοθέτης για να κατασπαταλήσει το προσωπικό του κεφάλαιο.

Αντί αυτών, όμως, υπέκυψα στη Μέθοδο ενός από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς στον πλανήτη (ορίστε, είπα αυτό που κρατούσα από το «Master» του Πολ Τόμας Αντερσον) για να εκτεθώ στα δικά του περιθώρια σφάλματος όσο μεταμορφωνόταν από δαρμένο σκυλί σε τέρας. Προσδοκίες μαζί με καχυποψία υπήρχαν ήδη πριν από το πρώτο τρέιλερ: η DC λίγα πράγματα έχει καταφέρει όταν επιτρέπει τη χρήση της πινακοθήκης της (ας είναι καλά ο τελειομανής οραματιστής Κρίστοφερ Νόλαν που έχει κατοχυρώσει τον «Σκοτεινό Ιππότη»). Αλλά στην περίπτωση του Τοντ Φίλιπς και του Χοακίν Φίνιξ φαινόταν ότι ο χαρακτήρας του κόμικ παίρνει άλλη κατεύθυνση, ήδη από τα πρώτα στιγμιότυπα. Ο ένοικος της διπλανής πόρτας με το απόκοσμο γέλιο, το πηγαινέλα μεταξύ καθημερινότητας και φαντασίας, τη λαχτάρα της μεταμόρφωσης ως νέας αυθεντικής (;) ταυτότητας γινόταν αντιήρωας στο εφιαλτικότερο σενάριο που μπορεί να υποδείξει η πραγματικότητα: τη δημιουργία του Κακού μπροστά στα μάτια μας. Βάζω στην άκρη αυτό που κατά κόρον γράφτηκε για την απόδοση της ψυχοπάθειας. Πρώτον, επειδή αφορά άλλη ειδικότητα, με σημαντικότερες περγαμηνές από τις δικές μας. Και, δεύτερον, επειδή στην ταινία αξιοποιείται ως «όχημα» για την ταύτιση του θεατή. Δεν είναι μονοδιάστατος χαρακτήρας ο Αρθουρ. Αν σε ένα πλάνο πέφτει στον δρόμο χτυπημένος από τις κλωτσιές, σε ένα άλλο ζητάει μια αγκαλιά, πίσω από ατσάλινες μπάρες. Είναι μονίμως θυμωμένος και δεν υπάρχει χωρίς τα τραύματά του. Ψάχνει έναν πατέρα. Την αλήθεια της ταυτότητάς του. Τον έρωτα. Συνεχείς αντιφάσεις στη σκοτεινή πλευρά της ψυχολογίας που μας περιέχει, ακόμη κι όταν της αντιστεκόμαστε.

Προτίμησα τον «Joker» για να μετρήσω πόση πολιτική περιέχει μια ταινία, όπου ο πρωταγωνιστής «διαφημίζει» την εις βάρος του αδικία από τους ισχυρούς της κοινωνίας, τα βάζει με τις ελίτ, μπαίνει σε ένα τηλεοπτικό στούντιο και αναγεννάται ως «μεσσίας». Οχι, δεν είναι το «Ενήλικοι στην αίθουσα». Εγώ στον «Joker» πήγα.