Με επίκεντρο τον άνθρωπο

Η λήψη μπορεί και να ξεγελάσει. Να πιστέψει κανείς, για παράδειγμα, πως αυτό που βλέπει στη φωτογραφία είναι μια χορευτική φιγούρα, ενώ στην πραγματικότητα είναι κάτι άλλο. Πως, έστω και άτσαλα, ο εικονιζόμενος παριστάνει τον Τζον Τραβόλτα από τον «Πυρετό το Σαβββατόβραδο», ενώ η αλήθεια είναι πως παριστάνει τον Μπρους Λι στη μέση του δρόμου και μάλλον με μεγαλύτερη επιτυχία: οι αυτόπτες μάρτυρες θα μπορούσαν να βεβαιώσουν πως ο τύπος σηκώνεται από το έδαφος με ένα επιτόπιο άλμα και τεντώνει το ένα του πόδι για να το προσγειώσει στην πλάτη ενός αστυνομικού. Ηταν την ίδια ώρα περίπου που ένας άλλος τύπος ύψωνε τα μεσαία δάχτυλα και των δυο του χεριών απέναντι σε ένα άγαλμα.

Από πού ξεφύτρωσαν αυτοί οι τύποι; Ή, για να μην το προσωποποιήσει κανείς αλλά για να το πολιτικοποιήσει, από πού προέκυψε αυτή η βία σε ένα κόμμα που συνήθιζε στις διαδηλώσεις του να ταράζει στη νομιμότητα την ίδια την αστυνομία; Πότε, με άλλα λόγια, ανακάλυψε το ΚΚΕ το καράτε του Μπρους Λι ή, λιγότερο κινηματογραφικά, την κοινή χουλιγκάνικη βία του ωμού ξύλου με την αστυνομία και των υψωμένων δάχτυλων απέναντι στον αντίπαλο; Μια απάντηση μπορεί να δώσει το ίδιο το θέμα της διαδήλωσης. Το ΚΚΕ διαδήλωνε κατά των ΗΠΑ και αν, όπως είχε πει ο αριστερός διανοούμενος Ζακ Ζιλιάρ, ο «αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων», τότε τα υψωμένα δάχτυλα απέναντι σε ένα άγαλμα δεν είναι παρά η τρανή απόδειξη της αλήθειας του αφορισμού. Τι άλλο θα τα έβαζε με αυτόν τον τρόπο με ένα άγαλμα;

Αλλά και τι άλλο θα έπαιζε καράτε μέσα στη μέση του δρόμου; Προηγείται ωστόσο ένα άλλο ερώτημα. Πρέπει προηγουμένως να διακριβωθεί εάν για το καράτε ισχύει ό,τι και για τις μολότοφ, οι οποίες, σύμφωνα με έναν άλλο αριστερό διανοούμενο, όχι και τόσο κανονικό όσο ο Γάλλος, δεν έχουν τίποτε κακό εάν είσαι εκείνος που τις ρίχνει και όχι εκείνος που τις τρώει. Αντιστοίχως, υπάρχει ένα καλό καράτε και ένα κακό καράτε. Το καράτε δεν έχει τίποτε το κακό εάν είσαι εκείνος που το ασκεί στην πλάτη του άλλου και όχι εκείνος που τις τρώει στην πλάτη, τον λαιμό ή το κεφάλι. Επεκτείνοντας τον συλλογισμό, το καράτε δεν έχει τίποτε το κακό εάν ο Μπρους Λι κάνει ό,τι κάνει έχοντας στο επίκεντρο της σκέψης του και της δράσης του τον άνθρωπο. Το είχε πει εξάλλου ακριβώς έτσι ο ίδιος έλληνας διανοούμενος σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο περιοδικό «Schooligans»: Μπορεί τα καθεστώτα του Μάο και του Στάλιν να σκότωσαν εκατομμύρια, αλλά ποιον είχαν στο επίκεντρο της σκέψης τους; Μα τον άνθρωπο.

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς εάν το μυστικοπαθές ΚΚΕ ενέσκηψε στη σκέψη του διανοούμενου μολονότι ανήκει σε άλλον πολιτικό χώρο ή εάν έγινε απλώς πραγματικότητα η έκκληση  πολλών πραγματικών διανοούμενων: Τα κόμματα της Αριστεράς, ή τέλος πάντων αυτής της Αριστεράς, άφησαν τη θεωρία που τα χωρίζει για να περάσουν στην πράξη που τα ενώνει – πάντα με επίκεντρο τον άνθρωπο. Μένει να φανεί τι ισχύει. Και θα φανεί στην επόμενη διαδήλωση και στο επόμενο καλό καράτε με τους «μπάτσους» και τα αγάλματα που, όπως είναι γνωστό, δεν είναι άνθρωποι.