Ενα σχέδιο που {LF}διαφέρει από τα άλλα

Στο σχέδιο της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό, που αποκάλυψαν «ΤΑ ΝΕΑ», «αλίευσα» τρεις λεπτομέρειες που, αν τελικά προωθηθεί, θα αποτελέσουν την ειδοποιό διαφορά μεταξύ των τρόπων, των μέσων, των μεθοδεύσεων και των μεθόδων αντιμετώπισης του μείζονος οικονομικού και κοινωνικού προβλήματος, δηλαδή του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος της χώρας από τις προηγούμενες κυβερνήσεις τα τελευταία 60 χρόνια!

Πρώτον, είναι η πρώτη σχεδόν νέα κυβέρνηση που δεν χρησιμοποιεί την τακτική του «στρίβειν δι’ επιτροπών»! Υπενθυμίζω ότι η πρώτη Επιτροπή είχε συγκροτηθεί το… 1958 και τα συμπεράσματά της δόθηκαν στη δημοσιότητα το 1959 σε 264 σελίδες! Ακολούθησαν πολλές άλλες, όπως Φακιολά το 1992, Τζουμάκα το 1992, Σπράου το 1996. Ακολούθησαν οι ειδικές επιτροπές που ανακοίνωσαν οι Γιάννος Παπαντωνίου και Μιλτιάδης Παπαϊωάννου την 1η Απριλίου 1999, ο Τάσος Γιαννίτσης το 2001 (προκάλεσε νέο «χαλασμό»!), ο Γιώργος Αλογοσκούφης το 2006, ο Ανδρέας Λοβέρδος το 2009, ο Γιώργος Κουτρουμάνος το 2012 και, τελευταία, ο Γιώργος Κατρούγκαλος!

Δεύτερον, για πρώτη φορά, ύστερα από 17 χρόνια, δεν εφαρμόζεται η τακτική «του στρίβειν και δι’ εθνικού διαλόγου», που είχε ανακοινώσει ο Νίκος Χριστοδουλάκης το 2002.

Τρίτον, για πρώτη φορά, ένα σχέδιο για την αντιμετώπιση του κοινωνικοασφαλιστικού προβλήματος «κοιτάζει» και το φορολογικό σύστημα, αφού και τα δύο μαζί (το πρώτο με υψηλές εισφορές και το δεύτερο με την υψηλή φορολογία) έχουν εξελιχθεί σε σοβαρά αντικίνητρα στην εξασφάλιση ικανοποιητικού διαθέσιμου εισοδήματος, την προώθηση σημαντικών επενδυτικών πρωτοβουλιών και την αύξηση της απασχόλησης.

Επιτρέψτε μου να σταθώ περισσότερο στην τελευταία λεπτομέρεια, καθώς είναι ακόμα «νωπές» οι απογοητευτικές διαπιστώσεις της Εκθεσης «Φορολογώντας τους Μισθούς» (Taxing Wages 2019) για την Ελλάδα, που δόθηκε στη δημοσιότητα τον περασμένο Απρίλιο. Υπενθυμίζω μερικές διερωτώμενος με απελπισία πώς στέκεται όρθια, έτσι κι έτσι όπως είναι, αυτή η χώρα και η οικονομία της):

n Η συνολική φορολογική «σφήνα» (δηλαδή συνολικό ποσοστό που αφαιρείται για φορολογία εισοδήματος και ασφαλιστικές εισφορές) στο εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες διαμορφώθηκε το 2018 στο 40,9%. Δηλαδή από τα 100 ευρώ συνολικών μεικτών αποδοχών του μισθωτού, το κράτος παρακρατεί μέσω φόρων και εισφορών τα 40,9 ευρώ και απομένουν καθαρά στον μισθωτό 60,1 ευρώ, από τα οποία 8,1 ευρώ για φορολογία εισοδήματος, 12,8 ευρώ για εισφορές εργαζομένου και 20 ευρώ για εισφορές εργοδότη. Μάλιστα, αυτή η «σφήνα» βαίνει συνεχώς διευρυνόμενη!

n Η Ελλάδα κατατάσσεται στη 13η θέση φορολογικών επιβαρύνσεων ανάμεσα σε 36 χώρες – μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης με βάση τον μέσο όρο της φορολογικής «σφήνας.

n Οταν ο λογαριασμός των επιβαρύνσεων ανάγεται σε μια οικογένεια με δύο παιδιά και εργαζόμενο τον έναν μόνο γονέα, η Ελλάδα μπαίνει στην τριάδα των πρωταθλητών. Με τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ στο 26,6%, η φορολογική επιβάρυνση μιας τέτοιας οικογένειας στην Ελλάδα ανέρχεται σε 37,9% με μοναδικές επαχθέστερες επιδόσεις στη Γαλλία (39,4%) και στην Ιταλία (39,1%).

Κι όλα αυτά συμβαίνουν όταν το δημογραφικό πρόβλημα έχει εξελιχθεί σε εφιαλτικό και μείζον εθνικό…