Η αποδοχή της κόλασης

Τετάρτη 2 Οκτωβρίου. Ωρα 10.25 π.μ., Καφέ Ιλίσιον. Στο βάθος του καταστήματος, σχεδόν κρυμμένοι από τα αδιάκριτα βλέμματα, κάθονται δύο άνδρες της Δημοτικής Αστυνομίας της Αθήνας.

Ενα τέταρτο αργότερα στην παρέα προστέθηκαν δύο γυναίκες, επίσης της Δημοτικής Αστυνομίας και πάντοτε με προσοχή για να μη δώσουν στόχο για ευνόητους λόγους.

Απεργία στο Μετρό και στους δρόμους επικρατούσε πανδαιμόνιο με τους οδηγούς να παραμένουν εγκλωβισμένοι για ώρες στα αυτοκίνητά τους μέχρι να φτάσουν στις δουλειές τους.

Κατά τις 11.30 π.μ. σηκώθηκα να φύγω. Οι υπάλληλοι του Δήμου παρέμεναν στις θέσεις τους, συνεχίζοντας να απολαμβάνουν το καφέ τους και να λουφάρουν.

Κίνησα πεζή από τη Βασιλίσσης Σοφίας προς την Παπαδιαμαντοπούλου. Μέχρι τη διασταύρωση με τη Μιχαλακοπούλου περπατούσα στο οδόστρωμα παίζοντας σε ρώσικη ρουλέτα τη σωματική του ακεραιότητα. Αδυνατούσα να ανέβω στο πεζοδρόμιο γιατί τα παρανόμως παρκαρισμένα αυτοκίνητα είχαν κλείσει τις ελάχιστες προσβάσεις στην «καγκελοφραχτία».

Περνώντας τη διασταύρωση, η εικόνα ίδια και απαράλλαχτη. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα κάθετα πάνω στα πεζοδρόμια, μπροστά σε μπάρες που εξυπηρετούν τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Λεωφορειόδρομοι που έχουν μετατραπεί σε πάρκινγκ. Και αδιαφορία. Απίστευτη αδιαφορία από την Τροχαία, τους υπαλλήλους της Δημοτικής Αστυνομίας, τους ίδιους τους πολίτες.

Εκκωφαντικές παρασιωπήσεις, μια συγκατάβαση της συλλογικής ευθύνης στο παράνομο.

Η μαζοχιστική αποδοχή της κόλασης. Κανείς δεν διαμαρτύρεται για τίποτα. Ο,τι κι αν συμβαίνει πια στην Αθήνα θεωρείται φυσιολογικό. Από το περιπολικό που παρκάρει πάνω στο πεζοδρόμιο για να πάρει τον καφέ του ο αστυνομικός μέχρι τον τροχονόμο που κλείνει την Κηφισίας στις 10 το πρωί της Παρασκευής για να περάσει η αυτού διασημότητα με συνοδεία αυτοκινήτου με «καρούμπαλο».

Κανείς δεν νοιάζεται για τους πολίτες. Ούτε καν οι ίδιοι οι πολίτες για τον εαυτό τους. Εξις δευτέρα φύσις. Τουτέστιν, η αυτοκαταδίκη σε μία άβυσσο που δημιουργήσαμε όλοι μας, είτε ενεργά, είτε κλείνοντας τα μάτια αποδεχόμενοι με παθητικότητα την ψυχοφθόρα υποβάθμιση της ζωής μας.