Eπί [της] κεφαλής των Ελλήνων

Δεν είμαι κομιστής συναλλαγματικών,

είμαι κομιστής αποχρώσεων

Jean Giono, O κύριος Μακιαβέλι ή η αποκάλυψη της ανθρώπινης καρδιάς

Επειδή οι δημοσκοπήσεις επιμένουν να θέτουν το ερώτημα «ποιος είναι ο καταλληλότερος Πρωθυπουργός;» αντί του – κατ’ εμέ – ορθότερου «ποιος πολιτικός έχει τα ψυχοπνευματικά προσόντα Ηγέτη;» θεωρώ χρήσιμο να φωτίσουμε κι αυτή την πτυχή της ευρύτερης προσωπικότητας όσων μας κυβερνούν, δηλαδή ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα «πόσο αξίζουν να μας κυβερνούν;».

Το ερώτημα παλιό [ίσως κι αναπάντητο]: οι μεγάλες εποχές γεννούν τους Μεγάλους Ηγέτες και οι μικρές εποχές αρκούνται στους Μικρούς Ηγέτες; Και συνεπακόλουθα: μπορούν οι Μικροί Ηγέτες να «μεγαλώσουν» με το έργο τους τη μικρή εποχή και οι Μεγάλοι Ηγέτες με τα λάθη τους να «μικρύνουν» τη μεγάλη εποχή;

Κατά τη γνώμη μου η Ιστορία είναι αυτή που δικαιώνει τελικά και τελεσίδικα τις επιλογές των Μεγάλων Ηγετών, ακόμα κι όταν η αχαριστία του λαού ή των επιγόνων δεν στεφανώσει την υστεροφημία τους και είναι η ίδια η Ιστορία που ακυρώνει τη ματαιόδοξη αλαζονεία των Μικρών Ηγετών, ακόμα κι όταν οι αυλοκόλακες διανοούμενοι ή οι κομματικοί χειροκροτητές τους στήνουν αγάλματα.

Στην πρόσφατη ελληνική πολιτική ιστορία υπήρξαν Μεγάλοι Ηγέτες με μεγάλη λαϊκή υποστήριξη και Μικροί Ηγετίσκοι με λαϊκή αδιαφορία.

Μεγάλοι Ηγέτες που – όπως το έχω ξαναγράψει – ανέβασαν τη μικρή εποχή, στην οποία έζησαν, στο ύψος της ιστορικής ανάγκης και Μικροί Ηγετίσκοι, που τους «τράβηξαν προς τα κάτω» οι μικρότεροι σύμμαχοί τους και οι πολιτικές μικρότητες.

Χωρίς να φιλοδοξώ να εισέλθω στη λογική του «Κατόπτρου Ηγεμόνος», δηλαδή στην καταγραφή των ιδιοτήτων οι οποίες καθιστούν κάποιον Ηγέτη ξεχωριστό, κρίνω απαραίτητο να υπογραμμίσω ότι πρέπει να διαθέτει, όχι μόνο όραμα, αλλά και σχέδιο, γνώση και αίσθηση ορίων και κανόνων.

Η αλαζονεία των [θεμιτών;] αυτο-αναιρέσεων, το [αθέμιτο] κλειστό κύκλωμα εξουσίας, η πάταξη της διαπλοκής των άλλων [κι όχι των «δικών μας»] είναι μερικά στοιχεία που συγκροτούν το αρνητικό πρότυπο του Ηγέτη, ενώ ο στόχος της ενότητας του λαού και της επούλωσης των ιστορικών τραυμάτων, καθώς και η εντιμότητα προσωπικού βίου και διαφανούς Διακυβέρνησης συγκροτούν χαρακτηριστικά του θετικού προτύπου.

Σε κάθε περίπτωση ο πραγματικός Ηγέτης οφείλει ν’ αποφεύγει τους αυλοκόλακες ή τους δήθεν ιδεοφύλακες και να μην παρασύρεται από τις κραυγές του όχλου, της αχαλίνωτης αγανακτισμένης μάζας.

Ο πραγματικός Ηγέτης, ως πολιτικός-φιλόσοφος, πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει πως η Ιστορία [η Μεγάλη, αλλά και η δική του προσωπική πολιτική πορεία], άλλοτε τυφλή, άλλοτε εκδικητική, άλλοτε μοιραία, άλλοτε άδικη κάνει συνεχώς κύκλους ακμής, παρακμής [ίσως κι αμετάκλητης πτώσης] και δεν συγκινείται από τα Μεγάλα Λόγια ή τις Δίβουλες Αυταπάτες. Συνεπώς είναι ανώφελο να επιδιώκει κάποιος να κοροϊδέψει [και] την Ιστορία.

Η Ελλάδα της μετα-κρίσης έχει ανάγκη από Ηγέτες-Πρότυπα, οι οποίοι θα εμπνέουν εμπιστοσύνη στην κοινωνία και – ως μπροστάρηδες – θ’ αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, χωρίς να κρύβονται πίσω από τους άλλους για να γλιτώσουν από τη λαϊκή κατακραυγή για τα λάθη/πάθη τους.

Η κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία δεν έχει τόσο χρεία χαρισματικών, λαοφιλών ή δημαγωγών Ηγετών, όσο Ηγετών με σταθερές αξίες [ευθύνης, ειλικρίνειας, συνέπειας, πολιτικής αρετής].

Είθε ν’ αποφύγουμε τους «μεταλλαγμένους», όπερ δύσκολο γιατί αυτοί είναι τα πλέον «γνήσια» κι αντιπροσωπευτικά αντικαθρεφτίσματά μας.

ΥΓ: Με βάση τα παραπάνω κριτήρια ας αναλογιστεί ο καθείς ποιοι από τους Πρωθυπουργούς της Μεταπολίτευσης ήσαν Ηγέτες και ποιοι απλώς Πρόεδροι Κυβερνήσεων.

ΥΓ2: Προς Ελληνες, φιλέλληνες κι ανθέλληνες: ενόψει του εορτασμού των 200 χρόνων από το 1821 χρήσιμο [αλλά και «σκληρό»] μάθημα θα ήταν να διδαχθούμε τον τρόπο που οι ξένοι παράγοντες και οι ντόπιοι προύχοντες αντιμετώπισαν τους Ηρωες – Ηγέτες της Επανάστασης [αλλά και τους εθνικούς Κυβερνήτες όπως ο Ι. Καποδίστριας]. Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν…