Ο τελευταίος των μεγάλων

Από το μεγάλο βιβλίο της γαλλικής πολιτικής η τελευταία σελίδα γυρίζει και το βιβλίο κλείνει με τον θάνατο του Ζακ Σιράκ. Ο τελευταίος από τους μεγάλους έχει φύγει. Από την περιφέρεια Corrèze της Νοτιοδυτικής Γαλλίας, είχε μια όρεξη για τη ζωή, χωρίς λόγο, για τη χαρά της φιλίας. Ο Ζακ Σιράκ εξέπληττε ολόκληρη τη ζωή του, αλλά πάνω απ’ όλα κατάφερε να τον αγαπήσουν οι Γάλλοι. Ηταν ο πρόεδρος που πέρασε μια ολόκληρη μέρα στη μεγάλη των αγροτών σχολή στο Παρίσι, χάιδευε τις αγελάδες, κατάπινε μια φέτα ζαμπόν που του χάριζε ο ένας, λίγο τυρί που του έδινε ο άλλος και ένα ποτήρι Beaujolais που ένας παραγωγός τού έδειχνε, και στη συνέχεια πέρναγε από το περίπτερο της Αλσατίας για να πιει μια μπίρα. Ο Ζακ Σιράκ ήταν ο άνθρωπος που μίλαγε σε όλους, αλλά πάνω απ’ όλα ήξερε πώς να μιλήσει σε όλους.

Οταν ήταν σε επίσημη συνάντηση, δεν δίσταζε να κάνει μια παρατήρηση στο σώμα ασφαλείας εάν δεν ήταν συμπαθητικοί απέναντι στο πλήθος. Ο ίδιος, ο συντηρητικός πρόεδρος, σε εκδήλωση χάριζε μια καρέκλα σε μια βουλευτή της Αριστεράς και η γοητεία του Σιράκ λειτουργούσε. Επειδή ο Σιράκ ήταν η γοητεία προσωποποιημένη, είχε μια έλξη στις γυναίκες, είχε τρόπους, πολύ χιούμορ, ευπρέπεια και κυριαρχούσε με ένα μοναδικό σαβουάρ βιβρ, το οποίο δεν υπάρχει πια σήμερα. Επιπλέον, ο Σιράκ ήταν ο άνθρωπος της ιαπωνικής κουλτούρας, των πρώτων τεχνών, ένας αναγνώστης, ένας μελετητής που έκρυβε τη μεγάλη γνώση του πίσω από το πρόσχημα ενός δυναμικού ανθρώπου. Ισως πολύ δυναμικού κάποιες φορές, αλλά ποτέ δεν ήταν χυδαίος. Ο Σιράκ ήταν ο άνθρωπος που απειλούσε τις ισραηλινές υπηρεσίες ασφαλείας ότι θα πάει πίσω στη Γαλλία αν δεν αφήσουν τους γάλλους δημοσιογράφους να δουλέψουν, ο Σιράκ αποκαλούσε τον Νέλσον Μαντέλα «ο αδελφός μου», ήταν παντού σαν στο σπίτι του: στην Αφρική, στη Ρωσία, φιλούσε το χέρι της Ανγκελα Μέρκελ και αγαπούσε να δειπνεί με τον Χέλμουτ Κολ, με γιγαντιαίες μπίρες και μεγάλες πιατέλες αλλαντικών. Τέλος, υπήρχε το χιούμορ του Σιράκ, αυτός ο μεγάλος πρόεδρος ήταν αστείος, φιλικός, μπορούσε να μιλήσει στους δημοσιογράφους και στις ευρωπαϊκές συνόδους κορυφής κάνοντας παρατηρήσεις που ξάφνιαζαν τους συναδέλφους, οι οποίοι ρωτούσαν για τις δύσκολες διαπραγματεύσεις. Αλλά ο Σιράκ είχε πάντα τη λέξη που χαλάρωνε την κατάσταση. Από την άλλη πλευρά, ήταν ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, το γνωρίζαμε, τον σεβόμασταν και τον ακούγαμε, γιατί όταν ο Σιράκ μιλούσε, δεν ήταν ποτέ για να πει τίποτα ή να γεμίσει το κενό. Εκτός από σήμερα, όπου έφτασε το κενό.

Ο Ζοζέ – Μανουέλ Λαμάρκ είναι γάλλος δημοσιογράφος