Τα μετέωρα βήματα {LF}του ΣΥΡΙΖΑ

Το rebranding του ΣΥΡΙΖΑ τελικά δεν θα είναι μια απλή υπόθεση. Η όλη διαδικασία σε εξέλιξη έχει – σύμφωνα με μια ανάγνωση – ξεκινήσει με τους δυσμενέστερους όρους. Και το λέμε αυτό όχι γιατί αναπόφευκτα υπάρχουν διαφορετικές αναγνώσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ της επόμενης ημέρας. Αλλά γιατί ήδη δεν είναι σαφές ποιο ερώτημα έχει μπει. Το απλοϊκό σχήμα «νέο ΠΑΣΟΚ ή νέα Αριστερά», δεν απηχεί τις διεργασίες και θολώνει τις εκατέρωθεν αναγνώσεις. Τις ώρες που διαβάζετε τούτο το σημείωμα, η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ είναι σε εξέλιξη. Ο Αλέξης Τσίπρας, ενοποιητικός ηγεμόνας των 53 και των πασοκογενών, επέλεξε δε, επειδή ακριβώς είναι σε εξέλιξη το Φεστιβάλ Σπούτνικ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, να μιλήσει αύριο στο Πάρκο Γουδή ο ίδιος δίνοντας ένα πολιτικό στίγμα στο όλο τριήμερο, αλλά και περιγράφοντας πώς φαντάζεται τη νέα κατάσταση του κόμματος.

Η ΠΓ του κόμματος είχε ένα παρασκήνιο πάντως που ακριβώς αποτυπώνει τις δυσκολίες της νέας ταυτότητας και το παιχνίδι των ισορροπιών. Το κείμενο της πολιτικής διακήρυξης που θα διαβάσει αύριο – στο Σπούτνικ – ο τέως πρωθυπουργός φέρεται να έχει γραφτεί από τον Νάσο Ηλιόπουλο, αν και είχαν τελικά συμβολή οι Τσίπρας και Τσακαλώτος. Μια εκτενής όμως  – σύμφωνα με πληροφορίες – υπερβολικά θετική αναφορά στη Μεταπολίτευση αλλά και στη μετά το ’81 εποχή, έκανε εντύπωση αλλά και έγινε αιτία ζύμωσης. Το κείμενο είναι κομβικό, εξάλλου, αφού θα σηματοδοτήσει τα στρατηγικά βήματα ενόψει του συνεδρίου και στο φόντο της αντιπαράθεσης με τη σημερινή κυβέρνηση σε μια σειρά ζητημάτων.

Στο δε Φεστιβάλ Σπούτνικ θα είναι παρούσες όλες οι τάσεις, ακόμη και οι νέοι και παλιοί εχθροί. Εχουν αλλάξει πολλά απ’ το 2015.

Για την ακρίβεια θα λέγαμε απ’ τη Συμφωνία των Πρεσπών, όπου στην επικράτεια του κόμματος επιβιβάστηκαν οι νεοπροσήλυτοι της Προοδευτικής Συμμαχίας και της Γέφυρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει περάσει από διάφορα κύματα. Από τη συγκρότησή του μετά τον ΣΥΝ. Από την πρώτη προσπάθεια να συσπειρώσει ευρύτερες δυνάμεις – με την προσθήκη «Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο» (ΕΚΜ). Από την ομογενοποίησή του και τη θεσμική κατάργηση των συνιστωσών του. Από το πρώτο κυβερνητικό του εξάμηνο και την ανώμαλη προσγείωση στο 3ο Μνημόνιο. Από το διάστημα 2015 – 2019 όπου κυβέρνησε, κυρίως με τον Καμμένο. Από την ήττα των εκλογών και το σημερινό του μετέωρο βήμα – παρά το εκλογικό μεγάλο του ποσοστό.

Σήμερα η συζήτηση για το νέο κόμμα γίνεται με μια ακόμη μεγάλη δυσκολία. Η ΝΔ, που πλέον κυβερνά, είναι αυτοδύναμη και με νωπή τη λαϊκή εντολή. Οι πρόσφατες δε δησμοσκοπήσεις δείχνουν μια μεγάλη αποδοχή για τον Κυριάκο Μητσοτάκη – ακόμη και σε ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Η Κουμουνδούρου μπορεί να εκτιμά, πως η κυβέρνηση διεξάγει «επίθεση» σε μια σειρά ζητημάτων – π.χ. ασφάλεια, εργασιακά – δεν είναι εύκολο όμως να σχηματιστεί ακόμη το νέο αφήγημα που θα φτιάχνει όρους μαζικής αντιπολίτευσης. Ακόμη και η επιστροφή στους κινηματικούς δρόμους δεν είναι εύκολη. Το είδαμε με την πρόσφατη απεργία – που κυρίως το ΠΑΜΕ σήκωσε πάνω του.

ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ. Τα μετέωρα βήματα του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ένα ακόμη δύσκολο μονοπάτι. Από πολλούς στο εσωτερικό του κόμματος γίνεται η εκτίμηση πως δεν έχει συζητηθεί ακόμη σοβαρά το εκλογικό αποτέλεσμα, τα ποιοτικά στοιχεία, τα δημογραφικά του ΣΥΡΙΖΑ. Και βέβαια, το πόσο μετωπική υπήρξε η απεύθυνση ή γιατί υπήρξε Βατερλό στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Εδώ πυροδοτείται μια δευτερογενής αντιπαράθεση, με στόχο τον Σκουρλέτη ως «υπεύθυνο του μη ανοίγματος στις τοπικές κοινωνίες». Ο έμπειρος παρ’ όλα αυτά γραμματέας του κόμματος βρίσκει συμμάχους σε αυτό τους 53 και για να είμαστε δίκαιοι φαντάζει υπερβολικό το επιχείρημα πως «δεν πρόλαβε να ανασυγκροτήσει τον ΣΥΡΙΖΑ» ή «δεν έβαλε το κόμμα στη μάχη όπως έπρεπε». Δεν είναι βέβαια λίγοι αυτοί που θέλουν μια ειδική συνεδρίαση των οργάνων – τουλάχιστον το προηγούμενο διάστημα το έθεταν – που θα συζητήσει μόνον τα αποτελέσματα.

Οι διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ ξεκινούν απ’ το νέο όνομα, φτάνουν στο ποιος θα είναι ο νέος γραμματέας (εδώ ακούγεται ο Νάσος Ηλιόπουλος, αγαπητός από όλες τις τάσεις), ποιο θα είναι το επόμενο βήμα, πώς θα υπάρξει εκλογή νέου προέδρου, με ποιο νέο αφήγημα θα απευθυνθούν στο κόμμα, πώς θα χειριστούν το μιντιακό περιβάλλον. Τα ΜΜΕ, άλλη πονεμένη ιστορία για τον ΣΥΡΙΖΑ, επίσης είναι αιτία εσωκομματικού πολέμου. Εδώ τα πυρά τα δέχεται ο Νίκος Παππάς για τους χειρισμούς τους κατά την τετραετία – κυρίως στην ΕΡΤ.

Στο δε, κόμμα, η συζήτηση έχει συχνά κέντρο της ακόμη και το νέο όνομα (Γιώργος Τσίπρας) αν και με πρόσφατο κείμενο ο Πάνος Λάμπρου των 53, το αποδομεί: «Αλλά σε αυτή την πορεία δεν τα αλλάζουμε όλα. Δεν έχουμε λόγο. Δεν είμαστε εταιρεία που θέλει να πουλήσει το προϊόν του με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά πολιτικός οργανισμός, κόμμα, που έχει σταθερές, ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο, με τα οποία άλλωστε φτάσαμε μέχρι εδώ», έγραψε στην Εποχή. Ακόμη και η συζήτηση για τον ψηφιακό ΣΥΡΙΖΑ – που θέλει πολύ ο ίδιος ο Τσίπρας – δεν έχει την ίδια θετική πρόσληψη απ’ όλους. Οι μέρες θα έχουν ενδιαφέρον.