Το όνομα {LF}του σταθμού

Πολιτική-ορθοδοξία 1-1, επί των ονομάτων τουλάχιστον. Διότι ο σταθμός του «Ευαγγελισμού» θα κρατήσει τη θρησκευτική ονομασία του και δεν θα ονομαστεί «Παύλος Μπακογιάννης», ενώ ο σταθμός «Άγιος Δημήτριος» θα αποκτήσει ξανά την αρχική ονομασία του «Αλέκος Παναγούλης». Η μετονομασία έχει βέβαια και άλλες πολλές πλευρές, που αναδείχθηκαν στην ειδησεογραφία και στον σχολιασμό, αλλά έχει ενδιαφέρον ότι το τελικό διακύβευμα ήταν αν θα διαιωνιζόταν η μνήμη πολιτικών -που αναμφίβολα αξίζει να τιμηθούν για τη δράση τους- ή αν θα έμεναν τα ιερά ονόματα που ήδη υπήρχαν. Σαν να μην υπάρχει στη χώρα παρά πολιτική και θρησκεία.

Δρόμοι, πλατείες, στάσεις και σταθμοί δεν θα χάσουν τις ιδιότητές τους, όπως και αν τα ονομάσουμε – αλλά είναι ισχυρά «τοπόσημα» τα ονόματα, διαιωνίζουν γεγονότα, χαρίζουν την αθανασία της μνήμης σε πρόσωπα και νοηματοδοτούν τον δημόσιο χώρο ισχυρότερα από τους πύργους που θα στηθούν στο Ελληνικό. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον βέβαια ότι (όπως έγραφε χθες ο «Μικροπολιτικός») η απόφαση για την αλλαγή ονομασίας είχε ληφθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση, με πρωτοβουλία των Χρήστου Σπίρτζη και Στέργιου Πιτσιόρλα, γεγονός που τιμά πολιτικά τα δύο μέλη της κυβέρνησης Τσίπρα, και απαλλάσσει τον κ. Ταχιάο από την υπόνοια ότι αποπειράθηκε να κολακεύσει πρωθυπουργό και δήμαρχο – αλλά παραμένει το ερώτημα: μόνο πολιτικοί (ή άγιοι) πρέπει να τιμώνται σε αυτή τη χώρα;

Το αεροδρόμιο της Αθήνας έγινε «Ελεύθεριος Βενιζέλος» – όμως παγκοσμίως τα αεροδρόμια ονοματοδοτούνται μόνο στις πόλεις όπου υπάρχουν περισσότερα από ένα, και τα ονόματα πολιτικών (Κένεντυ, Ντε Γκωλ) αποτελούν εξαίρεση. Η Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου έγινε «Χαριλάου Τρικούπη», ενώ οι γέφυρες παγκοσμίως έχουν τα ονόματα των τόπων που βρίσκονται· πέρυσι οι σήραγγες της Πατρών-Κορίνθου απέκτησαν ονόματα πολιτικών και πολεμάρχων, ενώ παγκόσμια συνήθεια είναι να παίρνουν τα ονόματα των τόπων όπου βρίσκονται ή ενώνουν, όπως και με τις γέφυρες.

Για να αναφερθούμε στην πρόσφατη ιστορία μας, δεν υπάρχουν πόλεις ή κώμες χωρίς οδούς «Πολυτεχνείου» ή «Εθνικής Αντίστασης» – ελάχιστες έως ανύπαρκτες οι οδοί Σεφέρη, Ελύτη, Κάλλας. Και είναι σημαδιακό ότι η προ εικοσαετίας απόφαση να αποδοθούν σε Γυμνάσια και Λύκεια ονόματα ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών δεν ευδοκίμησε: ονόματα υπάρχουν αλλά κανείς δεν τα χρησιμοποιεί.

Στην «Πλατεία Κοραή» του Πειραιά, όπου υπάρχει και μικρή προτομή του, στήθηκε γιγαντιαίος έφιππος Κολοκοτρώνης και πρόσφατα η «Αττικό Μετρό» μετακίνησε εκεί και ανδριάντα του Ελευθέριου Βενιζέλου. Συνθλίβεται ο φιλόλογος ανάμεσα στον πολέμαρχο και στον πολιτικό – αλλά έτσι του πρέπει, γιατί τέτοιοι είναι οι πολιτικοί που αποφασίζουν για τη νοηματοδότηση του δημόσιου χώρου.