Το πιο ωραίο ταξίδι

Εναν προορισμό έχουν τα ταξίδια. Και παράλληλα, μιαν έννοια να σε βασανίζει πάντα. Η επιστροφή…

Να ‘μαστε, λοιπόν, πάλι εδώ. Σχεδόν τρεις δεκαετίες. Οι αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ γίνονται μια ευχάριστη παρέα. Με συγκινήσεις πολλές. Οχι μόνο τώρα στο φευγιό του καλοκαιριού, αλλά και τις κρύες νύχτες του χειμώνα που θα ακολουθήσουν και έρχονται με γοργό βήμα. Κάτι σαν το απαραίτητο συνοδευτικό της μοναξιάς μας.

Αυτή η διοργάνωση στην πορεία του χρόνου μεγάλωσε. Γιγαντώθηκε. Αλλά πάντα επιστρέφουμε στην αρχή. Οσο πιο συχνά μπορούμε. Κάθε Σεπτέμβρη. Ενα ραντεβού όπως το αντίστοιχο των μαθητών με το σχολείο. Μια αίσθηση γλυκιά, σαν την πρώτη φορά. Το παρθενικό φιλί. Το φλερτ. Το σκίρτημα της καρδιάς. Ακριβώς αυτό που νιώθουμε όταν η μπάλα μπλέκεται στα δίχτυα και τινάζει σαν ηλεκτρικό ρεύμα τους θεατές. Εντός ή εκτός γηπέδου.

To Tσάμπιονς Λιγκ άρχισε σαν ένα μικρό κεφάλαιο με ψιλά γράμματα στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Σταδιακά καταλάβαμε όλοι ποια είναι αυτή η διοργάνωση που «σκέπασε» τις υπόλοιπες και τις κάνει να φαντάζουν μικρές. Τα άδεια βράδια τα γεμίζουν οι ποδοσφαιριστές – μύθοι. Αυτοί που μας συστήνονται κάθε φορά με έναν διαφορετικό τρόπο. Σαν να μας κάνουν νόημα να δούμε το γκολ τους, κάποιο άλμα τους, μια περίτεχνη ενέργεια και μετά τον πανηγυρισμό, μια δήλωση που θα συζητηθεί για κάμποσες ημέρες. Ολοι τους αγωνιούν μήπως τους προσπεράσουμε με αδιαφορία. Αλλά φευ! Αυτό είναι αδύνατο. Καλά κάνει το Τσάμπιονς Λιγκ και υπάρχει. Καλά κάνουμε και δεν το ξεπερνάμε…

Και όταν γυρίζουμε τα φύλλα του ημερολογίου, κίτρινα πλέον από το πέρασμα των ετών, θυμόμαστε τόσα και τόσα. Την ΑΕΚ να θριαμβεύει στη Γλασκώβη και να μάχεται με τη Μίλαν στην Τεργέστη κάποιες εβδομάδες μετά. Την πρώτη της νίκη στους ομίλους απέναντι στη Λιλ. Τον Παναθηναϊκό να νικά τον Αγιαξ και να υποτάσσει αντιπάλους όπως η Σάλκε, η Αρσεναλ ή η Μπαρτσελόνα. Τον Ολυμπιακό να σημειώνει ένα γκολ με τον Γιαννακόπουλο κόντρα στην Πόρτο που έμεινε στην ιστορία για το πόσο θεαματικό ήταν. Και να θριαμβεύει επί πανίσχυρων αντιπάλων όπως είναι η Γιουβέντους, η Μπενφίκα, η Ατλέτικο Μαδρίτης, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ή η Αρσεναλ. Διαχρονικά η ελληνική ομάδα που άφησε το στίγμα της με σπουδαία αποτελέσματα και συναρπαστικά ματς. Τόσα και τόσα βράδια… αξημέρωτα, που πάντα κάποιο θα ξεχάσουμε όταν τρέχουμε να προλάβουμε το επόμενο ραντεβού ενός ξεχωριστού αγώνα. Γιατί αυτοί δεν σταματούν ποτέ. Οπως οι τελικοί. Που πάντα τους περιμένουμε και για πάντα θα τους θυμόμαστε, όπως ένα γλυκό μεθύσι χαράς…