Κρέμα «Αγησίπολις»

Αυτές τις μέρες αρκετούς Ελληνες βασανίζει ένα ερώτημα: Αραγε ο κ. Τσίπρας έχει ανεβεί ποτέ στην Ακρόπολη και στον Παρθενώνα; Δεν ξέρουμε. Πάντως είναι πολύ αμφίβολο. Διότι, λογικά, εξαιτίας της ιδεολογίας θα έχει αποφύγει τις συναναστροφές με τους αρχαίους Ελληνες – όπως έπραξε και με τον περιώνυμο Τύμβο του Καστά: επί τέσσερα χρόνια, δεν πάτησε ποτέ εκεί – πάλι καλά που δεν επωφελήθηκε να κλέψει μέρος του μνημείου ο κ. Μητσοτάκης, εφόσον είναι ο «νέος Ελγιν», όπως τον αποκάλεσε μετριοπαθώς η κ. Νοτοπούλου, η οποία τελευταίως εκδηλώνει ενδιαφέρον και για την αρχαιολογία, πέραν των μουσαμάδων του μετρό.

Δεν γνωρίζουμε αν οι αιφνίδιοι αυτοί εξ ευωνύμων αρχαιολάτρες γνωρίζουν και κατά πού περίπου πέφτει η Ολυνθος και η (παρατημένη, βέβαια) αρχαία Μένδη, αλλά είναι βέβαιο πως αν πρόκειται να εμφανιστούν ως αντιπολίτευση που κάτι πάει να κάνει, κάτι να βρει, είναι ικανοί να κάνουνε και κατάληψη στον Τύμβο του Καστά κρεμώντας απέξω μουσαμαδένια (βέβαια) πανό που θα δοξάζουν και θα τιμούν την ένδοξη επέτειο του θανάτου του Ηφαιστίωνα στα Εκβάτανα. (Από οινοποσία.)

Αλλά και ο γκαϊλές του τέως για τα αρχαιολογικά ευρήματα στον σταθμό του μετρό στη Βενιζέλου είναι συγκινητικός – τις τελευταίες δύο βδομάδες δεν τον αφήνουν να κοιμηθεί αυτά τα λαμπρά λείψανα του ελληνικού μεγαλείου και παραλίγο να αρχίσει να λέει και για τις Μαγεμένες (ποιες είναι αυτές;) ή να προτείνει θαλάσσιες ανασκαφές και στον Κωφό Λιμένα (ή Πόρτο Κουφό), κάτι που θα ήταν εντελώς κουφό. Ισως ακόμα να σκάψουμε και στην Ποτίδαια της Χαλκιδικής, δεύτερη αιτία του Πελοποννησιακού Πολέμου. Εχει μεγάλο ενδιαφέρον αυτή η ξαφνική έξαρση ενδιαφέροντος για τα αρχαιολογικά, που προφανώς είναι κατά της θεωρίας της ασυνέχειας του Ελληνισμού που πρεσβεύουν, αλλά, τι να κάνουνε και αυτοί άνθρωποι; Οπως λένε και στην Κοζάνη «Πέτρα είχαμαν, πέτρα δουλεψάμαν».

Πάντως μια πρόταση είναι να επιμείνουν λίγο στην (παρατημένη) αρχαία Μένδη της Χαλκιδικής που βρίσκεται δίπλα στην Καλάνδρα και στο Ποσείδι, διότι το θέμα έχει ενδιαφέρον: καταρχήν εκεί μόνο παρήγαν στα αρχαία χρόνια τον λευκό οίνο από ειδική ποικιλία μικρών, χαμαίζηλων αμπελιών (που χάθηκε) και τον έστελναν σε όλη την αρχαία Ελλάδα με πλοία. Αλλά το πιο διάσημο προϊόν της Μένδης είναι τα περίφημα γαϊδούρια της, τα οποία έχουν αποτυπωθεί και επισήμως στα νομίσματα που έκοβε η πόλη: πάνω σε κάθε νόμισμα της Μένδης υπάρχει κι ένας ανάγλυφος γάιδαρος, ο φημισμένος «Μένδιος όνος», ή αλλιώς κυρ Μένδιος, ή κυρ Μέντιος. Εκείθεν το όνομα.

Ισως λοιπόν θα έπρεπε να προτείνουν να ξαναρχίσουνε οι ανασκαφές στη Μένδη, με τη φιλοδοξία να βρεθούν εκεί σκελετοί αρχαίων όνων, οι οποίοι να κλωνοποιηθούν, να ξαναγεννηθούν και να επανεύρουμε έτσι ένα ισχυρό μεταφορικό μέσο που θα αμφισβητούσε την πάση θυσία ανάπτυξη της τεχνολογίας υβριδικών αυτοκινήτων και θα επιστρέφαμε σε μια αγνή, αρχαϊκή, οικολογική και κριθαροκίνητη εκδοχή, χωρίς ιδιαίτερες εκπομπές βλαπτικών αερίων.

Κι όχι βέβαια πως δεν έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η σχετικώς κοντινή Αφυτις, ή Αθυτος, ή Αφυτος κι όχι μόνο για το Ιερό του Αμμωνος Διός, αλλά και διότι εκεί πέθανε ένδοξα και ο σπαρτιάτης βασιλιάς Αγησίπολις. Κατά τον Ξενοφώντα ο Αγησίπολις εκστράτευσε το 381 π.Χ. στη Χαλκιδική και πολιορκώντας την Τορώνη έπαθε βαριά ηλίαση. Ζήτησε να τον μεταφέρουν στην Αφυτο για να συνέλθει, διότι εκεί υπήρχαν «σκιερά σκηνώματα» και «λαμπρά και ψυχρά ύδατα». Δυστυχώς σε μία βδομάδα εξέπνευσε και οι Σπαρτιάτες τον τοποθέτησαν μέσα σε ένα ανδρόυψες πιθάρι όρθιον, το γέμισαν με μέλι, το σφράγισαν κι έτσι μετέφεραν τον βασιλιά τους στη Σπάρτη όπου τον έθαψαν με τις δέουσες τιμές. Το σώμα του Αγησίπολι, παρά τους σχεδόν τέσσερις μήνες που κράτησε η μεταφορά, παρέμεινε εντελώς ανέγγιχτο λόγω της αεροστεγούς συσκευασίας που είχαν κάνει οι στρατιώτες. Κι εδώ να θυμίσω πως οι Σπαρτιάτες προφανώς χρησιμοποίησαν το περίφημο μέλι της Σιθωνίας που παράγεται ανέκαθεν στη Χαλκιδική και το οποίο καλύπτει το 30% της πανελλήνιας παραγωγής – ειδικά το πευκόμελο είναι απαράμιλλο.

Ιδού λοιπόν ένα γοητευτικό θέμα το οποίο θα μπορούσαν να αναπτύξουν, να διεκδικήσουν και να ψάξουν οι νέοι πιονιέροι της αρχαιολογίας – ή να προτείνουν στους εργαζόμενους στις Σκουριές να εγκαταλείψουν το εργοτάξιο και να ασχοληθούν με τον εντόπιο μέλι ως καλλυντικό αιώνιας νεότητας, ως ελιξίριο κατά της φθοράς του σώματος και των ρυτίδων, αντί να παράγουν υπεραξία για τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να οργανωθούν σε κολχόζ και να φτιάξουνε το νέο αντιγηραντικό με μέλι και με τον ιστορικό τίτλο Κρέμα «Αγησίπολις». Είναι μια οικολογική, ωραία ιδέα, η οποία θα συνδέει την ενυδάτωση με την ταξική εκδοχή της Ιστορίας, εφόσον οι απλοί φαντάροι πάλι την πλήρωσαν, τότε, για μπει ο βασιλεύς στο μέλι και να κουβαληθεί, εφτακόσια τόσα χιλιόμετρα, ως τη Σπάρτη – άμα το πάρεις μαρξιστικά, βγαίνει.

Μια άλλη ιδέα η οποία θα μπορούσε να φανεί ελκυστική στους νέους φιλάρχαιους και θα ταίριαζε και με την ιδεολογία της αλληλεγγύης προς τους ξένους λαούς και της δίκαιης και όχι εθνικιστικής Ιστορίας είναι ανασκάψουμε πάλι τη διώρυγα που είχε διανοίξει το 480 π.Χ. ο Ξέρξης στον λαιμό του Αθω. Βέβαια κάποιοι απ’ τους νέους λάτρεις της αρχαιολογίας ίσως θα προέκριναν κάτι άλλο που να έχει και πιο άμεση και χρηστική σημασία: θυμίζω πως σύμφωνα με την παράδοση και τη μυθολογία ο γίγαντας του Σεισμού, ο Εγκέλαδος, είναι θαμμένος στα έγκατα της Χαλκιδικής. Επομένως θα ήταν πολύ σημαντικό να αρχίσουνε αμέσως οι ανασκαφές επιτόπου, να βρεθεί επιτέλους αυτός ο γίγας και να εξοντωθεί πάραυτα. Καταρχήν διότι προκαλεί ακόμα σεισμούς παγκοσμίως και κυρίως διότι θα πάψει να απειλεί με αιφνίδια επιχωμάτωση τα αρχαία ευρήματα στη στάση Βενιζέλου του μετρό της Θεσσαλονίκης.