Καταλήψεις

Δεν με εντυπωσιάζει που στέλνει ο Χρυσοχοΐδης και αδειάζουν τις καταλήψεις. Με εντυπωσιάζει ότι τόσο καιρό υπήρχαν καταλήψεις και κανείς δεν τις άδειαζε.

Αν διάβασα σωστά, η Αθήνα έχει συνολικά 46 ή 47 κτίρια υπό κατάληψη με άγνωστο αριθμό, άγνωστες ιδιότητες κι άγνωστες δραστηριότητες καταληψιών. Κτίρια που αποτελούν εστίες κινδύνων και σίγουρα δεν είναι κέντρα υγιεινής.

Υποθέτω πάντως ότι οι καταληψίες δεν κατέλαβαν τα σπίτια αυτά μόλις βγήκε ο Μητσοτάκης.

Με άλλα λόγια με εντυπωσιάζει ότι υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι κάθε μετανάστης, πρόσφυγας ή πλανόδιος έχει δικαίωμα να επιλέξει το σπίτι της αρεσκείας του και να στήσει το τσαντίρι της αρεσκείας του σε συνθήκες της αρεσκείας του.

Οτι δηλαδή η κατάληψη είναι κάτι σαν άσκηση δικαιώματος, το οποίο ασκείται ανεμπόδιστα κατά τα γούστα του καταληψία.

Και την απελπισία του άστεγου να την καταλάβω. Την ασυνειδησία των στεγασμένων δεν μπορώ να συμμεριστώ. Ιδίως όταν εκφράζεται γενναιόδωρα από μονοκατοικίες βορείων και νοτίων προαστίων.

Οταν εκκένωσαν τις πρώτες καταλήψεις στα Εξάρχεια, η ψυχή του Τζανακόπουλου μάτωσε επειδή έβγαλαν έξω τις «μωρομάνες». Σχεδόν έκλαιγε στη Βουλή.

Αν όμως ο Τζανακόπουλος είναι τόσο ευαίσθητος πώς επέτρεπε τόσα χρόνια ως κυβέρνηση να ζουν σε τόσο άθλιες συνθήκες και «μωρομάνες» και «μωροθείες» και «μωροκουμπάρες»; Τι επιλεκτική ευαισθησία είναι αυτή;

Ακουσα επίσης ότι κακώς άδειασαν τις καταλήψεις στα Εξάρχεια επειδή (λέει) δεν βρέθηκαν… ναρκωτικά. Δηλαδή; Οι καταλήψεις είναι πρόβλημα μόνο ως χώρος διακίνησης κι εμπορίας ναρκωτικών; Δεν αποτελούν από μόνες τους πρόβλημα;

Νομίζω ότι όλα αυτά πηγάζουν από μια στρεβλή αντίληψη για το Μεταναστευτικό που το επιβαρύνει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Από πρόβλημα το έχει καταστήσει απειλή.

Αλλά κι από μια γενικότερη παράκρουση που συσκοτίζει την ουσία. Και στην προκειμένη περίπτωση ουσία είναι οι κανόνες συγκατοίκησης σε έναν χώρο που ζούμε μαζί με άλλους. Δεν ξέρω δηλαδή αν έχουμε αποφασίσει τι πόλη θέλουμε.

Υποψιάζομαι ότι κάποιοι νομίζουν πως μια πόλη μπορεί να υπάρξει σαν ένα συνεχές ζορμπαλίκι άχρηστης κι άσκοπης ανυπακοής. Σαν ένα διαρκές αντάρτικο γεμάτο βρώμα, σκουπίδια και πεταμένες σύριγγες. Σαν «ένα πεδίο βολής φτηνό».

Οτι δεν χρειάζεται τάξη. Δεν χρειάζεται ασφάλεια. Δεν χρειάζεται καθαριότητα. Δεν χρειάζεται φωτισμός. Δεν χρειάζεται το φιλικό παρκάκι. Δεν χρειάζεται το χαμόγελο του γείτονα.

Και θα μου πείτε, φυσικά: θα τους κάνεις με το ζόρι να χαμογελούν;

Οχι. Αλλά κάποια στιγμή θα χαμογελάσουν κι αυτοί όταν συνηθίσουν να ξυπνούν σε μια πόλη που αγαπούν και τους αγαπά.