Ο κόσμος αγνόησε {LF}τις προειδοποιητικές καμπάνες

Σαν μια μεγάλη δίνη που εντείνεται από τα αντίθετα ρεύματα, η κρίση στον Κόλπο ανεβαίνει σε ένταση και καταστροφική δύναμη μέρα με την ημέρα. Την Κυριακή ο Ντόναλντ Τραμπ είπε πως οι ΗΠΑ είναι με το «δάχτυλο στη σκανδάλη», έτοιμες να απαντήσουν στις επιθέσεις των πετρελαϊκών εγκαστάσεων στη Σαουδική Αραβία, στις οποίες πιστεύει ότι εμπλέκεται το Ιράν. Ομως οι προειδοποιητικές καμπάνες ηχούν εδώ και μήνες. Οι περισσότεροι επέλεξαν να τις αγνοούν. Ο λογαριασμός για τα πολλαπλά περιστατικά πολιτικής απερισκεψίας, που μετριέται σε ζωές και πετροδολάρια, ήρθε πλέον.

Είναι εύκολο και βολικό να ρίχνεται το φταίξιμο στο Ιράν, όπως συνήθως κάνουν αμερικανοί και βρετανοί αξιωματούχοι χωρίς αποδεικτικά στοιχεία. Ομως σε αυτή την καταστροφική δίνη φτάσαμε λόγω πολλών λανθασμένων δυτικών και περιφερειακών υπολογισμών. Πώς μπορεί να αποφευχθεί μια καταστροφή; Ποιος μπορεί να σταματήσει τη διολίσθηση σε έναν ευρύτερο πόλεμο που θα περιλάβει χώρες της περιοχής από το Ισραήλ έως τη Σαουδική Αραβία και θα εμπλέξει τις ΗΠΑ, τη Βρετανία ή ακόμα και τη Ρωσία;

Ας πάρουμε τον Τραμπ και το Ιράν. Το καθεστώς της Τεχεράνης θεωρείται απειλή για τις ΗΠΑ από την ισλαμική επανάσταση του 1979. Ομως ήταν ο Τραμπ με τη μοναδική ικανότητά του να κάνει τις άσχημες καταστάσεις χειρότερες, που αποχώρησε από τη διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, πέρσι τον Μάιο, επέβαλλε οικονομικές κυρώσεις και προκάλεσε άμεσα κρίση. Η κίνησή του έβλαψε τους ιρανούς πολίτες – όχι το καθεστώς. Ο Τραμπ προτίμησε τη συμβουλή του πρώην συμβούλου του για θέματα εθνικής ασφάλειας Τζον Μπόλτον από τις εκκλήσεις της Ανγκελα Μέρκελ και του Εμανουέλ Μακρόν.

Η κατακερματισμένη, λόγω εσωτερικών αντιπαραθέσεων, ηγεσία του Ιράν ενώθηκε απέναντι στον Τραμπ. Την ίδια ώρα παλιά γεωπολιτικά όρια διαταράχθηκαν επιθετικά και πυροδοτήθηκαν. Οποιαδήποτε λογική πολιτική θα επιζητούσε να εξισορροπήσει τις περιφερειακές διεκδικήσεις των σιιτών του Ιράν και του σουνιτικού οίκου των Σαούντ. Ομως η Δύση – κάνοντας τα στραβά μάτια επί δεκαετίες σε αδίστακτα ολοκληρωτικά καθεστώτα, που νομιμοποίησαν τον μισογυνισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό – συνέχισε να φλερτάρει το Ριάντ και τα πλούτη του που διαφθείρουν τους πάντες. Ο Τραμπ έκανε άλλο ένα λάθος: έχρισε ως καλύτερό του φίλο τον διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Και όταν δολοφονήθηκε ο δημοσιογράφος Τζαμάλ Κασόγκι, ο Τραμπ έσπευσε να υπερασπισθεί τον πρίγκιπα και προσπάθησε να του πουλήσει πυρηνική τεχνολογία.

Πώς να μείνει ήρεμο το ιρανικό καθεστώς; Το τελευταίο που θέλει είναι η επιστροφή των Αμερικανών στο ιρακινό έδαφος, απ’ όπου θα θέσει υπό πολιορκία την Τεχεράνη – κάτι που υπονόησε πρόσφατα ο Τραμπ. Μπορεί να αποκλεισθεί αυτό το σενάριο; Οχι απόλυτα. Κάπως έτσι χάνεται η λογική και μεγαλώνει η δίνη. Χρειαζόμαστε επειγόντως ικανούς ηγέτες που γνωρίζουν πώς να εκτονώσουν μια καταιγίδα πριν μας χτυπήσει όλους μας.