Τρύπες γιατί τρυπάς;

Αν ήμασταν στην Καλιφόρνια του 19ου αιώνα θα τρυπάγαμε και θα βγάζαμε χρυσάφι. Aν ήμασταν Τεξανοί θα τρυπάγαμε και θα ξεπηδούσε πετρέλαιο κι αν ήμασταν η Αλίκη του Λιούις Κάρολ θα πέφταμε από μόνοι μας στην τρύπα που μας άνοιξε ένας λαγός. Τι να λέμε τώρα; Η χώρα μας είναι υπονομευμένη απ’ άκρου εις άκρον με αρχαία, μόνο το σπίρτο λείπει για να γίνουν παρανάλωμα οι αιώνες. Ή εγώ ή το βυζαντινό καλντερίμι θα έλεγε ο σύγχρονος άνθρωπος. Ευτυχώς που δεν είναι τόσο αψύς και τόσο βιαστικός όσο φημολογείται. Απεναντίας. Είναι σεβαστικός και με γαϊδουρινή υπομονή. Μπορεί κάλλιστα να ξεροσταλιάζει με τις ώρες στις στάσεις του ΟΑΣΘ και να τρώει αδιαμαρτύρητα τη σκόνη, χαζεύοντας τους αρχαίους αραμπάδες που μεταφέρουν downtown μπάζα από τα λατομεία του Χορτιάτη. Κυρίες και κύριοι, βρισκόμαστε στον 7ο μ.Χ. αιώνα και η πόλη έχει φούριες. Αν μάλιστα το σκαλίσουμε λίγο βαθύτερα, σύντομα θα βρεθούμε σε κανένα Ρωμαϊκό καρτιέ και παραμέσα, στο ελληνιστικό πολεοδομικό σύμπλεγμα του Κασσάνδρου που σύμφωνα με τους ειδικούς στέκει ακόμα ολόρθο, τέλεια αμπαλαρισμένο από της λήθης την εργατιά.

Οι αρχαιολόγοι είχαν προειδοποιήσει την πολιτεία από την εποχή της τρύπας του Κούβελα αλλά εκείνα τα χρόνια ποιος είχε όρεξη να ασχοληθεί με μελλοντικά συναπαντήματα και να προσαρμόσει τη χάραξη; Προείχε ο φαντασιακός ανταγωνισμός με την Αθήνα και τα φαντασιακά αυτής προνόμια. Μια Ακρόπολη έλειπε μόνον για να στέψει τον νικητή αλλά τα ‘φερε έτσι η κατάρα ώστε να αποδειχθεί πως είναι χθόνια. Τώρα; Πώς θα φέρουμε τον κόσμο ανάποδα; Πώς θα κάνουμε την τράμπα; Πώς θα γίνει να μαζεύονται οι Θεσσαλονικείς μια ώρα αρχύτερα σπίτια τους και εγκαίρως στις δουλειές τους, σε μια πόλη που μπορείς άνετα να την διατρέξεις με ποδήλατο; Και τι θα έβλαπτε δηλαδή αν τελικά αντιγράφαμε όλα αυτά τα αρχαία με τέμπερα σε μουσαμά; Για να παρηγορηθεί κάπως και η απαρηγόρητη σήμερα Νοτοπούλου, όπως τότε που οι συριζαίοι εγκαινίαζαν προεκλογικά κοτζάμ μουσαμαδένιο μετρό μόνον για πάρτη της.