Το στοίχημα του Κέντρου

Τα τελευταία χρόνια, δεν υπήρχε πολιτικός χώρος που να μην κυνηγούσε το μεγάλο, άπιαστο όνειρο: τον ψηφοφόρο του πολιτικού Κέντρου. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο, όλοι θεωρούν πως κατάφεραν να τον προσεγγίσουν. Ο μεγάλος νικητής των εκλογών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, υποσχέθηκε κανονικότητα. Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε προοδευτικό μέτωπο. Και η Φώφη Γεννηματά υποσχέθηκε τον ενδιάμεσο χώρο. Στο τέλος, το Κέντρο δεν μοιράστηκε ισόποσα. Ομως και οι τρεις πήραν αυτό που ήθελαν: ο Μητσοτάκης έγινε Πρωθυπουργός, ο Τσίπρας έχασε χωρίς εξευτελισμούς και η Γεννηματά κατάφερε να διατηρήσει έναν συγκεκριμένο πυρήνα, ακόμα και σε συνθήκες ακραίας πόλωσης.

Ο ψηφοφόρος του Κέντρου, όμως, δεν είναι δεδομένος. Η κυβέρνηση, όπως παραδέχτηκε και ο Πρωθυπουργός, περνάει τον καθιερωμένο και αναπόφευκτο πολιτικό μήνα του μέλιτος – ο οποίος, λέει η εμπειρία, ποτέ δεν κρατά για μια τετραετία. Η πολιτική μοίρα της δεν έχει κριθεί ακόμα και, παρά τα θετικά της στοιχεία, βρίσκεται κι αυτή, όπως όλες οι προηγούμενες, μπροστά στη μεγάλη παγίδα της σιγουριάς. Κι αν κάτι ξέρουν καλά στη ΝΔ, από ιδία πείρα, είναι πως η σιγουριά που προσφέρει η εξουσία αργά ή γρήγορα φαίνεται. Είναι, δε, τόσο ισχυρή που μπορεί να επηρεάσει έναν μετριοπαθή πολιτικό, που εξελέγη με σύνθημα τη σταθερότητα και τη συναίνεση, κάνοντάς τον να ανακοινώνει «διπλές κάλπες» τέσσερα χρόνια μετά, σε ένα άγνωστο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον.

Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει τα δικά της προβλήματα. Ο ψηφοφόρος που πίστεψε το αφήγημα της «συμμαχίας» θέλει να τη δει στην πράξη – όχι με τη μορφή λεηλασίας, όχι ως λύση ανάγκης, αλλά ως σοβαρή εναλλακτική. Και αυτό δεν γίνεται όσο ο ΣΥΡΙΖΑ πνίγεται μέσα στις δικές του ανασφάλειες, ψωνίζει από το πανέρι διαφόρων ειδών γυρολόγων και δεν επιχειρεί μια σοβαρή αυτοκριτική για τα πεπραγμένα της προηγούμενης τετραετίας. Κυρίως, όσο ο βασικός μοχλός της μετεξέλιξης, που σήκωσε στην πλάτη του τη στροφή ως επιλογή επιβίωσης και όχι ως ιδεολογική ανάγκη, δεν θέλει ούτε να ακούει την λέξη αμφισβήτηση. Ασε που στο Κέντρο ξέρουν: αντικατεστημένο και λίμνη Κόμο δεν πάνε μαζί, όσο επικοινωνιακά έξυπνη κι αν είναι η παρουσία και στα δύο.

Ο παραδοσιακός εκφραστής του χώρου, από την άλλη, βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας του. Δύσκολα θα εγκαταλείψουν το Κίνημα Αλλαγής όσοι το στήριξαν στα δύσκολα. Κι αυτοί, όμως, έχουν απαιτήσεις για μια ξεκάθαρη, αυτόνομη φωνή, που όμως αντικατοπτρίζει την κοινή πολιτική λογική και αξίζει περισσότερο από τις ίσες αποστάσεις. Οι γκρίνιες χωρίς σχέδιο έχουν μόνο ένα αποτέλεσμα: ο τρίτος παίκτης να μη χωράει στη μοιρασιά, όχι γιατί δεν είναι πια κόμμα εξουσίας, αλλά γιατί δεν βρίσκει νέες λύσεις. Ο ψηφοφόρος του Κέντρου ζητάει από το Κέντρο να επανεφεύρει τον εαυτό του γι’ άλλη μια φορά, αλλιώς μοιραία θα το καταδικάσει στην πράσινη ορθοδοξία, που μοιάζει πολύ με την κόκκινη – ιδίως στη βαρεμάρα.

Το ματς έληξε στις 7 Ιούλιου, υπήρχε νικητής και ηττημένος – το αποτέλεσμα, όμως, διαμορφώθηκε περισσότερο από αυτούς που ήθελαν να φύγουν οι προηγούμενοι παρά από εκείνους που ήθελαν να έρθουν οι επόμενοι. Γι’ αυτό, το στοίχημα παραμένει το ίδιο. Στη χώρα που όλοι κάποτε «ήμασταν ΠΑΣΟΚ», ακόμα χτίζονται οι νέες ισορροπίες. Ολοι κυνηγούν την ίδια «άστεγη» μάζα, τους κεντρώους ακροβάτες. Και αυτοί δεν έχουν κάνει ακόμα την οριστική τους επιλογή.