Βουλευτής του εαυτού του

Εφτασε ως τη συνέντευξη Τύπου του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ η χάρη της ταινίας «Ενήλικοι στην αίθουσα» του Κώστα Γαβρά, που κατάφερε να συγκεντρώσει τόση πόλωση πριν απο την προβολή της που είναι να αναρωτιέται κανείς πώς θα αντιδράσουμε όταν βγει στις αθηναϊκές αίθουσες. Δεν είναι εύκολο να εντοπίσεις μια κοινή αιτιολόγηση στην οργή, πάντως μοιάζει σαν αντίδραση σε ένα τραύμα, επειδή βλέπει το 2015 να αισθητικοποιείται μερικώς, σε μια λαμπερή λουστραρισμένη εκδοχή του που δεν αποτυπώνει τις διαφορετικές αγωνίες που προκάλεσε σε λαϊκά στρώματα. Κι θυμός αυτός επικεντρώνεται ουσιαστικά κι ονομαστικά στον Γιάνη Βαρουφάκη.

Υπάρχουν δυο – τρία παράδοξα σε αυτή την ιστορία. Το πρώτο είναι ότι η οργή εκφράζεται κατά κύριο λόγο από όσους ήταν εξαρχής εναντίον των προτάσεων Βαρουφάκη. Ενώ η λογική θα έλεγε πως οι πρώτοι που θα έπρεπε να οργίζονται είναι όσοι εξαπατήθηκαν πιστεύοντας ότι ο Βαρουφακης είναι το υπερόπλο μιας ηγεσίας που εργάζεται για την ανάκτηση της αξιοπρέπειας ενός λαού που είχε πιαστεί αιχμάλωτος στα γαμψά νύχια της νομενκλατούρας του σκληρού καπιταλισμού. Είναι αυτοί που θα έπρεπε να ενοχλούνται βλέποντάς τον να ποζάρει ως μέρος της παγκόσμιας αγοράς του θεάματος και της πολυτελείας.

Το δεύτερο είναι ότι έχουμε ξεχάσει ότι ο Βαρουφάκης είναι βουλευτής, μέλος της λαϊκής αντιπροσωπείας. Λαμβάνει αποζημίωση από τα χρήματα του έλληνα φορολογουμένου χωρίς να ασχολείται καθόλου με τα προβλήματά του, χωρίς να κάνει τον κόπο να πάρει θέση ως βουλευτής στα ταπεινά ζητήματα που μας αφορούν, ασχολούμενος μόνο με τον εαυτό του, όσα λένε γι’ αυτόν και τα διεθνή ενδιαφέροντά του, όπως π.χ. το Brexit κι ο φίλος του ο Κόρμπιν. Εχουμε καταλάβει ότι θεωρεί εαυτόν κάτι μεγαλύτερο από εμάς την πλέμπα, αλλά, μιας και εξελέγη, δεν θα έβλαπτε να τηρούσε, έστω, τα προσχήματα.

Το τρίτο είναι ότι πίσω από την ηρωοποίηση – δαιμονοποίηση Βαρουφάκη, αλλά και άλλων πρωταγωνιστών του 2015, έχει κρυφτεί πολύ βολικά ο μεγάλος υπεύθυνος, τυπικά και ουσιαστικά, για ολόκληρη την περίοδο εκείνη. Ο Αλέξης Τσίπρας. Ο οποίος είναι λογικό να θέλει να κερδίσει από τη μανία Βαρουφάκη να προσωποποιήσει εκείνες τις πολιτικές επιλογές, αλλά, όχι, δεν είναι καθόλου λογικό η ασυλία αυτή να του δίνεται τόσο απλόχερα.