Το άβατο των Εξαρχείων

Το βράδυ της περασμένης Τρίτης, ένας καθηγητής στο Πολυτεχνείο βάδιζε στην Καλλιδρομίου, τον πιο όμορφο δρόμο των Εξαρχείων κάτω από τον λόφο του Στρέφη, όπου κάθε Σάββατο λειτουργεί μια από τις πιο πολύβουες λαϊκές αγορές της Αθήνας. Στη διασταύρωση με τη Μαυρομιχάλη, λίγα μέτρα από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής, έξι σκοτεινοί τύποι τον σταμάτησαν, τον λήστεψαν και τον έσπασαν στο ξύλο. «Κανείς δεν με βοήθησε και αυτοί δεν φοβούνται τίποτα», είπε ο καθηγητής στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, που μετέδωσε την είδηση.

Μετά την εκκένωση των τεσσάρων κατειλημμένων σπιτιών στα Εξάρχεια, οι μπαχαλοποιοί αντεπιτίθενται με μολότοφ. Και ένας κύριος που εμφανίζεται ως ηγετική μορφή του Ρουβίκωνα, με ανάρτησή του στο Facebook, απειλεί ότι αν η αστυνομία εκκενώσει την κατάληψη του παλαιού καφενείου-βιβλιοπωλείου κάτω από τον κινηματογράφο Βοξ «θα ενεργοποιηθούν» αντίποινα. «Δεν θα ενεργοποιηθούν αν δεν γίνει εισβολή στο Βοξ. Υπάρχει ένα σχοινί και δύο πλευρές που το τραβάνε. Αν κοπεί το σχοινί θα πέσουμε όλοι», τονίζει ο ηγέτης αυτού του ιδιότυπου παρακράτους, ουσιαστικά λέγοντας ότι η ανοχή του κράτους εξασφαλίζει την όποια ησυχία στην περιοχή. Αδιανόητος εκβιασμός για τη δημοκρατία.

Είναι δυνατόν αυτό το πράγμα να είναι η πόλη. Είναι δυνατόν να κυριαρχούν η βία και το μίσος στις ζωές μας, στο κέντρο της Αθήνας; Είναι δυνατόν η πολιτεία να δείχνει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα προκειμένου να επιτραπεί η δημοκρατική πρόσβαση στον οποιονδήποτε στην περιοχή, και η ωραία γειτονιά να ξαναϋπάρξει ελεύθερη και ζωντανή, όπως παλιά;

«Τα Εξάρχεια ήταν και θα παραμείνουν άβατο» είπε ο καθηγητής που εδάρη στην Καλλιδρομίου. Αλλά πριν από μερικά χρόνια ανάλογο άβατο ήταν η περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, την οποία λυμαίνονταν οι τραμπούκοι της Χρυσής Αυγής. Τότε την έλεγαν γειτονιά του μίσους. Τάγματα εφόδου κυνηγούσαν τους ξένους που κατοικούσαν εκεί, κατελάμβαναν δημόσιο χώρο, περιπολούσαν, απειλούσαν, βιαιοπραγούσαν. Η δημοκρατία, τότε, αμύνθηκε. Εφάρμοσε τη νομιμότητα – αλλά είχε και τη βοήθεια των πολιτών.

Δυστυχώς, οι αντίστοιχοι παρακρατικοί των Εξαρχείων, που έχουν καταλάβει τον χώρο και λυμαίνονται τις ζωές των κατοίκων, έχουν συνθετότερες δομές οργάνωσης από τους χρυσαυγίτες – και η ισχύς τους δεν επιτρέπει στους πολίτες να διεκδικήσουν οργανωμένα την απελευθέρωση της γειτονιάς τους. Αυτό το άβατο είναι ισχυρότερο και απειλητικότερο.

Αλλά η δημοκρατία και τα άβατα δεν συμβιβάζονται.