Ερωτήματα που ζητούν απάντηση

Την προσεχή Κυριακή ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης θα συναντήσει την απεσταλμένη του Γ.Γ. του ΟΗΕ, κ. Λουτ, η οποία στη συνέχεια θα συναντηθεί επίσης με τον τουρκοκύπριο ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί. Συναντήσεις οι οποίες στοχεύουν να προετοιμάσουν το έδαφος για την προσχεδιασθείσα συνάντηση των κ. Γκουτέρες, Αναστασιάδη και Ακιντζί στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.  Βαδίζοντας προς την τριμερή αυτή συνάντηση ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα πρέπει να αποφασίσει για ορισμένα ζητήματα. Και για τις αποφάσεις του αυτές θα πρέπει να ενημερώσει την ελληνική κυβέρνηση.  Αποφάσεις οι οποίες υποχρεωτικά θα ληφθούν έχοντας κατά νου και τις απόψεις των κυπριακών πολιτικών κομμάτων.

Πρώτα απ’ όλα είναι αναγκαίο να απαντήσει στο ερώτημα αν θα υπάρξει οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση επί της ουσίας στην επικείμενη τριμερή χωρίς προηγουμένως να τερματιστούν η έκνομη και παράνομη παρουσία και εργασίες της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ και τα χωρικά ύδατα της Κύπρου και να αποχωρήσει από αυτά. Υπενθυμίζω ότι αυτή ήταν η αντίδραση της κυπριακής Προεδρίας όταν εισήλθαν τα τουρκικά πλοία στην κυπριακή ΑΟΖ και τα χωρικά ύδατα. Ενέργεια την οποία ο ίδιος ο πρόεδρος της Κύπρου χαρακτήρισε ως εισβολή.

Κατά δεύτερον οφείλει να έχει έτοιμο τρόπο αντίδρασης αν οι Τούρκοι προχωρήσουν να υλοποιήσουν όσα οι Τουρκοκύπριοι έχουν εξαγγείλει για την πόλη της Αμμοχώστου. Την πόλη φάντασμα.

Τρίτον να έχει ξεκαθαρίσει μέσα στο μυαλό του και να έχει θέσει επί χάρτου ποιες από τις μέχρι τώρα επιτευχθείσες συγκλίσεις μεταξύ ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής πλευράς, δηλαδή Χριστόφια – Ταλάτ και του ιδίου με τον τουρκοκύπριο ηγέτη, υιοθετεί και ποιες όχι. Και πώς αντιμετωπίζει τις αναμενόμενες υπαναχωρήσεις της τουρκοκυπριακής πλευράς.

Τέταρτον πώς θα προχωρήσει με όλα εκείνα τα ζητήματα στα οποία δεν έχουν επιτευχθεί συγκλίσεις και δεν είναι κρίσιμα αλλά είναι πολλά. Κάπου εβδομήντα.

Πέμπτο και ουσιαστικότερο τι θα προτείνει και τι θα αποδεκτεί στα κεφαλαιώδη θέματα που αφορούν την εσωτερική πτυχή του Κυπριακού, δηλαδή τις σχέσεις των δύο κοινοτήτων, όπως για παράδειγμα τη λειτουργικότητα του μελλοντικού ομόσπονδου κράτους της Κύπρου. Τι σημαίνει για την ελληνοκυπριακή πλευρά αποτελεσματική συμμετοχή της τουρκοκυπριακής κοινότητας στην εξουσία και πολιτική ισότητα και πώς αυτή η ρύθμιση δεν παραλύει τη λειτουργία του κράτους, όπως είχε συμβεί στη δεκαετία του 1960, με τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου περί Κύπρου.  Επιπρόσθετα και ακριβώς για να αντιμετωπισθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα πρέπει να διασφαλιστεί ασφαλής και λειτουργικός μηχανισμός επίλυσης αδιεξόδων. Ποια θα είναι η τελική θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς, πρέπει να είναι τελείως ξεκάθαρο στο μυαλό του.

Εκτο αλλά κορυφαίο το κρίσιμο ερώτημα τι περιλαμβάνει και ως πού επεκτείνεται ο όρος του Γ.Γ. του ΟΗΕ περί «νέων ιδεών» στο Κυπριακό.

Τέλος κλείνοντας να υπενθυμίσω ότι υπολείπονται τα θέματα – ασφάλεια, στρατεύματα, εγγυήσεις και έποικοι – τα οποία είναι τα θέματα της διεθνούς πτυχής και αφορούν μια διεθνή διάσκεψη εφόσον συγκληθεί.

Ο Νίκος Κατσουρίδης είναι πρώην βουλευτής ΑΚΕΛ