Πώς χάνεται ο μπούσουλας

Συνταγματική αγριότητα που είπε ο πρόεδρος της βρετανικής Βουλής; Μπορεί στα αγγλικά. Στα ελληνικά, πάντως, θα λεγόταν Plan B. Και θα ήταν, ή μάλλον ήταν, πολύ πιο ευφάνταστο. Λουκέτο στο Κοινοβούλιο; Οχι μόνο. Λουκέτο στις τράπεζες και έλεγχοι κεφαλαίων. Και, αν χρειαζόταν, ντου στο Νομισματοκοπείο. Ψεύτικα ΑΦΜ. Κρυπτονομίσματα.

Δεν χρειάζεται να ταυτίσει κανείς τον σημερινό πρωθυπουργό της Βρετανίας με τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας για να εντοπίσει τις ομοιότητες, όπως έκανε προ ημερών ο βρετανικός Τύπος. Ούτε να ζητήσει τον λογαριασμό από τον δημοσιογράφο Πολ Μέισον που υπερασπίστηκε κάποτε φλογερά το Grexit αλλά τώρα ξορκίζει έντρομος το άτακτο Brexit. Δεν μπορεί όμως να μη συγκρίνει το Grexit που δεν έγινε παρά τον αγώνα του Μέισον, με το Brexit που θα γίνει στο τέλος του Οκτωβρίου για να αποδειχθεί κι αυτός ο αγώνας του, ο ακριβώς αντίθετος αγώνας, πάλι μάταιος. Δεν μπορεί να μη συγκρίνει τη μέθοδο. Αλλά και κυρίως δεν μπορεί να μη συγκρίνει αυτό που μοιάζει με παράνοια στην πιο ανόθευτη μορφή της.

Το βλέπει κανείς εδώ με την πολυτέλεια που του προσφέρει η χρονική απόσταση. Μα είναι δυνατόν να συζητούσαμε στα σοβαρά το καλοκαίρι του 2015 πως μπορούσαμε να αντέξουμε την έξοδο από την Ευρώπη εάν πληρώναμε μισθούς και συντάξεις με ένα παράλληλο, άυλο νόμισμα; Το πιστεύαμε πραγματικά όταν λέγαμε πως στο Νομισματοκοπείο μας περίμενε ζεστό χρήμα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, πως η υπόθεση ήταν τόσο απλή όσο μια εκδρομή στο Χαλάνδρι ή τόσο χαλαρή όσο ένα καθόλου αγωνιώδες και εντελώς αναίμακτο Casa de Papel;

Με την πολυτέλεια, όχι της χρονικής αλλά της χιλιομετρικής απόστασης, το βλέπει κανείς κι εκεί. Μια ολόκληρη χώρα παρασύρεται προς το άτακτο Brexit παρά τις προειδοποιήσεις πως μια τέτοια έξοδος δεν θα στοιχίσει απλώς πολλά δισεκατομμύρια στερλίνες, αλλά επιπλέον θα στερήσει από τους κατοίκους της πολλά από τα είδη πρώτης ανάγκης. Κι όχι εδώ, στον θερμόαιμο και ευεπίφορο στις θεωρίες συνωμοσίας Νότο, αλλά στην πιο φλεγματική εκδοχή του Βορρά, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν πως όλες αυτές οι προειδοποιήσεις και τα εφιαλτικά σενάρια δεν είναι παρά μια εκστρατεία εκφοβισμού, στόχος της οποίας είναι να υποταχθεί η βούληση του βρετανικού λαού έτσι όπως εκφράστηκε στο δημοψήφισμα για το Brexit.

Πώς θα το έλεγε ο Πολ Μέισον εάν δεν είχε σβήσει η φλόγα μέσα του και δεν φοβόταν τις επιπτώσεις της άτακτης εξόδου; This is a coup. Αλλά να που η πιο παλιά κοινοβουλευτική δημοκρατία του κόσμου ζει ένα άλλο πραξικόπημα, το λουκέτο στη Βουλή, στο οποίο τίποτε και κανένας δεν φαίνεται ικανός να αντιδράσει. Ζει μια συνταγματική αγριότητα, παραδομένη στην ενσάρκωση ενός πολιτικού τσαρλατανισμού που χωρίς την αχτένιστη ξανθιά κόμη του θα μας φαινόταν εξαιρετικά οικείος σαν να ήταν ένας πολιτικός τσαρλατανισμός με, ας πούμε, ξυρισμένο κεφάλι.

Θα φανεί στους δύο μήνες που απομένουν έως τις 31 Οκτωβρίου εάν αυτό που δεν συνέβη εδώ, από μια καλή τύχη ασφαλώς, θα συμβεί εκεί. Εχει φανεί ήδη όμως ότι ακόμη και μια παλιά κοινοβουλευτική δημοκρατία που υπήρξε ναυτική υπερδύναμη μπορεί όχι μόνο να χάσει τα θεσμικά της αντανακλαστικά αλλά ακόμη και την πυξίδα της. Να χάσει, κυριολεκτικά, τον μπούσουλα.