Η τελευταία ευκαιρία

9 Ιανουαρίου 2019: «Η απόσταση μεταξύ Μαδρίτης και Αθήνας είναι περίπου 2.500 χιλιόμετρα. Η ποδοσφαιρική δυσπιστία των δύο χωρών απέχει ωστόσο μόλις μερικά εκατοστά. Τα όσα διαδραματίζονται στη σκηνή του Μπερναμπέου, του Καμπ Νου και του Γουάντα Μετροπολιτάνο με τις αμφισβητούμενες φάσεις και τη χρήση του VAR θα διακτινιστούν σύντομα στη χώρα μας».

30 Ιανουαρίου 2019: «Η βεβαιότητα πως ο βιντεοδιαιτητής θα λύσει τα προβλήματα πιθανόν  να πηγάζει από το έλλειμμα γνώσης για τον τρόπο λειτουργίας του… Η υπερκαλλιέργεια της προσδοκίας ενίοτε μετατρέπει σε άγονο το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα».

Θα μπορούσα να κλείσω το σημερινό σημείωμα επικαλούμενος τα όσα έχω επισημάνει τους τελευταίους μήνες για το VAR και τη χρησιμότητά του στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Οι ζηλωτές του αθλήματος στην ημεδαπή πίστευαν πως με τη χρήση του συγκεκριμένου διαιτητικού βοηθήματος θα έθεταν εκποδών τους αντιπάλους τους και θα άνοιγαν τον δρόμο για τη δημιουργία μιας νέας ποδοσφαιρικής αυτοκρατορίας.

Οι κατά φαντασία Μεγαλέξαντροι αποδεικνύονται Δον Κιχώτηδες. Και τώρα που αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι τη χίμαιρά τους αλυχτούν, περισσότερο από φόβο για το μέλλον παρά από οργή για την αποκάλυψη της σκιαμαχίας.

Το VAR θα βοηθήσει για τη μείωση των λαθών, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να τα εξαλείψει. Συγχρόνως θα αυξήσει την ένταση των διαμαρτυριών γιατί στο υποσυνείδητο των φιλάθλων και των ζηλωτών καταργεί το άλλοθι του ανθρώπινου λάθους. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη παγίδα του VAR γιατί στην ουσία πίσω από κάθε απόφαση συνεχίζουν να βρίσκονται οι διαιτητές.

Αν δεν υπάρξει συναίνεση και καλή πίστη από όλα τα μέλη της ποδοσφαιρικής κοινότητας για τη χρησιμότητα του VAR, αν δεν τεθούν οι βάσεις για μια στέρεη αντίληψη για την αντικειμενικότητά του, τότε θα χαθεί η τελευταία ευκαιρία για να αποκτήσει αξιοπιστία το ελληνικό πρωτάθλημα. Και οι πρώτοι που θα χάσουν είναι οι ομάδες και οι υπηρέτες τους.