Η εγκληματική μοιρολατρία

Πέρυσι, κατά τη διάρκεια της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι, ένας δημοφιλής ιστότοπος ανέβασε την «είδηση» της διάσωσης ενός εικονίσματος της Παναγίας, ύστερα από προσωπική παρέμβαση της… ίδιας. Συγχωρήστε μου την αφέλεια, αλλά μια υπερφυσική οντότητα οιουδήποτε θρησκεύματος (χριστιανικού, μουσουλμανικού, εβραϊκού, ινδουιστικού, του δωδεκάθεου μη εξαιρουμένου) που «επιτρέπει» τον φρικτό θάνατο εκατόν δύο ανθρώπων και την ισόβια παραμόρφωση εκατοντάδων άλλων, ενώ την ίδια ώρα «επεμβαίνει» μονάχα για να διασώσει ένα εικόνισμά της, υπερβαίνει κατά πολύ την αντιληπτική μου ικανότητα. Ο πλανήτης μας μαρκάρεται καθημερινά από ανείπωτες θεομηνίες και κτηνωδίες με αναρίθμητα θύματα, από αυτά που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «αθώα», σε αντιδιαστολή προφανώς με κάποια άλλα… «ένοχα». Είναι δυνατόν μια υπερφυσική οντότητα – οιουδήποτε θρησκεύματος, επαναλαμβάνω – να αποστρέφει το βλέμμα της από όλες αυτές τις τραγωδίες και να ασχολείται αποκλειστικά κι αυτάρεσκα με τα «του οίκου» της; Ακόμη όμως και αν αποδεχτούμε μια τόσο ναρκισσιστική και απάνθρωπη ερμηνεία, πώς εξηγείται το γεγονός πως, και σε ό,τι αφορά τον «οίκο» της, οι παρεμβάσεις της είναι επίσης επιλεκτικές; Για κάθε μοναστήρι που δεν κάηκε, γκουγκλάρετε κι ένα μοναστήρι που κάηκε. Τι συνέβη στη δεύτερη περίπτωση; Η υπερφυσική οντότητα δεν βρισκόταν σε διάθεση να παρέμβει;

Αναρωτιέμαι εάν οι καλοπροαίρετοι πιστοί απανταχού της γης, που αποδέχονται ότι υφίστανται οι θεϊκές παρεμβάσεις, αφιερώνουν έστω και πέντε λεπτά από τον χρόνο τους για να συλλογιστούν πόσο οδυνηρή και προσβλητική είναι αυτή η πίστη για μια σειρά από συνανθρώπους τους. Τι θα πρέπει να σκεφτεί ο συγγενής ενός θύματος δυστυχήματος, όταν βλέπει ένα άλλο παρά τρίχα θύμα να ανάβει κεράκι για τη διάσωσή του – ότι η υπερφυσική οντότητα «έκρινε» και «αποφάσισε» πως ο δικός του συγγενής δεν… άξιζε να διασωθεί; Τι θα πρέπει να σκεφτεί ο γιατρός που έδωσε ολονύκτια μάχη στο χειρουργείο ή ο πυροσβέστης που πάλεψε νηστικός και άγρυπνος με τις φλόγες, εάν ο δικός τους κάματος και η δική τους αυτοθυσία πιστωθούν στον λογαριασμό της υπερφυσικής οντότητας; Από την άλλη πλευρά, εάν είναι ήδη «γραφτό» ποιοι από εμάς θα σωθούν και ποιοι θα χαθούν σε μια φυσική καταστροφή επειδή μια όχι-και-τόσο σπλαχνική θεότητα έτσι το αποφάσισε, προς τι ο προσχεδιασμός, τα αποτρεπτικά μέτρα, τα Καναντέρ και τα λοιπά συμπράγκαλα; Αντιλαμβανόμαστε σε πόσο ολισθηρά μονοπάτια μάς οδηγεί αυτή η εγκληματική μοιρολατρία;

«Η πίστη κάθε ανθρώπου», είχα γράψει παλαιότερα, «εμπεριέχει μια προνοητική δικλίδα ασφαλείας. Ως αυστηρό και άτεγκτο σύστημα αυτοεκπληρούμενης προφητείας μάς βγάζει από τον κόπο να ζητάμε αποδείξεις». Ωστόσο, κανένας πιστός, όσο και αν έχει χωρίσει τα τσανάκια του από τον ορθό λόγο, δεν θα παραμείνει άπραγος, έτσι και πιάσει φωτιά ο ναός όπου προσεύχεται: πρώτα θα κοιτάξει να εντοπίσει την πλησιέστερη έξοδο κινδύνου κι έπειτα θα ζητήσει τη συνδρομή της υπερφυσικής οντότητας. Οι έμποροι της πίστης, που θησαυρίζουν από την καπηλεία της πίστης των συμπολιτών τους δίχως υποχρεωτικά να πιστεύουν και οι ίδιοι, γνωρίζουν πολύ καλά ότι το target group τους συνδυάζει την «τυφλή πίστη» με την «πρακτικότητα» και μεριμνούν ώστε να καλύπτουν και τις δύο ανάγκες της πελατείας τους. Δαιμονοποιούν όποιον δύσμοιρο σκεπτικιστή βρεθεί στο διάβα τους – είναι αντίχριστος, εθνομηδενιστής κ.ο.κ. -, προσφεύγουν στην μπαρουφολογία του Κοέλιο – «θα γίνει κάτι αρκεί να πιστέψεις πως θα γίνει» – για να σου πλασάρουν ό,τι τερατώδες κατεβάσει η γκλάβα τους και, μολονότι ο Θεός φροντίζει για όλα τα «πτηνά του ουρανού», σου λένε να πάρεις για τον δρόμο και κανένα ταπεράκι. Στοιχειώδες, Ουότσον.