Κριτική

Οσο περνάει ο καιρός, γιγαντώνεται μια βοή από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη δημόσια κριτική στο κυβερνητικό έργο. «Εμάς δεν μας αφήνατε σε χλωρό κλαρί από την πρώτη στιγμή», λένε παραπονούμενα διάφορα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. «Για τη ΝΔ, όμως, η κριτική σας είναι απαλή».

Αλλά γιατί θα έπρεπε να ασκηθεί αυστηρή κριτική στη ΝΔ; Διότι ο Πιερρακάκης προσπαθεί να απαλλάξει το Δημόσιο από την περιττή γραφειοκρατία; Επειδή καλοκαίρι με καύσωνα πιάνει φωτιές; Ή επειδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε αξύριστος στη φωτιά της Εύβοιας και διότι γυρνούσε χωρίς μπλουζάκι στην παραλία – όπως φωνάζουν τα τρολ του Διαδικτύου;

Μήπως επειδή ο Βρούτσης κατάργησε το άρθρο 48 του Ν. 4611/2019 – το οποίο αξίωνε κάθε απόλυση εργαζομένου να οφείλεται σε βάσιμο λόγο; Υποτίθεται ότι από τις 17/5/2019, εννιά μέρες πριν από τις ευρωεκλογές που είχε ψηφιστεί το συγκεκριμένο άρθρο το οποίο χαιρετιζόταν ως «προοδευτικό», προστατευόταν ο εργαζόμενος από την εργοδοτική αυθαιρεσία. Ελα όμως που η ανάρτηση στο Εργάνη του λόγου απόλυσής του στην ουσία λειτουργούσε ως φακέλωμα.

Κατανοώ τους κομματικούς μηχανισμούς του ΣΥΡΙΖΑ και ευρύτερες δυνάμεις. Οι προεκλογικές απειλές τους δεν πραγματοποιούνται. Δεν βασιλεύει ο νεοφιλελευθερισμός, δεν κυβερνάνε μαζί ο Ορμπαν και ο Μπολσονάρο, δεν δουλεύουμε επτά μέρες, δεν μειώνονται οι συντάξεις… Δυο μήνες ΝΔ και ακόμα ο Γεωργιάδης με τη Δόμνα Μιχαηλίδου να πιουν το αίμα του λαού με το μπουρί της σόμπας.

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν ακόμα καταλάβει ότι το βασικό πρόβλημα ήταν ο τρόπος με τον οποίο το κόμμα των αγραβάτωτων μπήκε στην πολιτική ζωή. Το πρόβλημα ήταν οι μούντζες κατά του Κοινοβουλίου, η βία, τα αντιδημοκρατικά συνθήματα για το «μπ@#*&#λο τη Βουλή», ο εμφυλιοπολεμικός λόγος. Το σύνθημα «Ή εμείς ή αυτοί» ήταν το πρόβλημα.

Κι ύστερα, το πρόβλημα ήταν ο Καμμένος, η τυχοδιωκτική πολιτική Βαρουφάκη, το φλερτ του Τσίπρα με τη δραχμή, το αντιδημοκρατικό κιτς της Κωνσταντοπούλου. Τα capital control, η φορολογική απομύζηση της μεσαίας τάξης, η υπονόμευση των συναινετικών αρμών της κοινωνίας.

Το πρόβλημα ήταν οι αντιδημοκρατικές πρακτικές. Ο ριζοσπαστισμός. Η φαλκίδευση της διάκρισης των εξουσιών. Η προσπάθεια ελέγχου του Τύπου. Ο εξευτελισμός τελικά της αριστερής ιδεολογίας με τις κωλοτούμπες και τους τυχάρπαστους που μπανόβγαιναν στο μαγαζάκι της αριστερής εξουσίας.

Προφανώς θα έρθει η ώρα της κριτικής και για την κυβέρνηση. Καταστατικώς, όμως, η ΝΔ δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα κι αν υποτεθεί ότι αποτύγχανε απολύτως, δεν είναι ένα ριζοσπαστικό σύστημα που απείλησε δημοκρατικά ειωθότα και προσγειώθηκε εξαναγκαστικά στην πραγματικότητα. Απλά λόγια.