Φορομπηχτισμός – Ανταποδοτικότητα: σημειώσατε «1»;

Η νέα κυβέρνηση ευαγγελίζεται μικρότερο κράτος και ανταποδοτικότητα στις συντάξεις. Αντιμέτωπες στο εγχείρημα αυτό είναι καταξιωμένες αξίες: ο φορομπηχτισμός αλλά και η εξυπηρέτηση συντεχνιών.

Δεν έχει περάσει μήνας και έχουμε την πρώτη αναμέτρηση. Το πεδίο ήταν γνωστό σε όσους ασχολούνται με την κοινωνική ασφάλιση. Αν εφαρμόζεις ανταποδοτικότητα, τότε η είσπραξη υψηλών εισφορών συνεπάγεται υψηλές παροχές. Αν η χορήγηση υψηλών συντάξεων δεν αρέσει, δεν έχεις παρά να εισπράττεις μικρότερες εισφορές.

Οι μικρότερες εισφορές όμως – επιβολή πλαφόν σε εισπράξεις, έστω και αναδρομικά – αντιβαίνουν σε βασική αρχή του φορομπηχτισμού – άπαξ και κάτι εισπραχθεί, ποτέ δεν επιστρέφεται. Ιδίως αν θίγονται ισχυρές ομάδες. Αλλεργία στο μικρό και δίκαιο κράτος.

Για τον λόγο αυτόν, οι διαρθρωτικές κινήσεις του υπουργείου Εργασίας δεν αναφέρονται στο προφανές – επιβολή πλαφόν στις εισφορές – αλλά στο φορομπηχτικό αντίθετό του, την επιβολή πλαφόν στις συντάξεις. «Σας παίρνουμε τα χρήματα χωρίς όριο και σας δίνουμε όσα μας βολεύουν».

Το ρεπορτάζ είναι αποκαλυπτικό. Οι μεγάλες συντάξεις προκύπτουν από τη συνεπή εφαρμογή των κανόνων ανταπόδοσης (με τους οποίους όλοι συμφώνησαν) σε δύο κυρίως περιπτώσεις:

Πρώτον, σε τράπεζες και ΔΕΚΟ όπου υψηλοί μισθοί υπόκειντο σε υψηλές εισφορές χωρίς κανένα όριο, δημιουργώντας υψηλές εισροές στο ασφαλιστικό δοβλέτι. Αντί να επιστραφούν τα λεφτά, τα κρατάμε για πάρτη του μικρού επιτελικού κράτους.

Δεύτερον, όταν η τρόικα πίεζε για την κατάργηση κοινωνικών πόρων και φόρων υπέρ τρίτων, οι πόροι αυτοί «βαφτίστηκαν» ατομικές εισφορές. Αυτό κυρίως αφορά συμβολαιογράφους (ποσοστό επί αξίας συμβολαίων) και δημοσιογράφους (αγγελιόσημο). Η «διάσωση» απέτρεψε το απευκταίο της απόδοσης χρημάτων στο κοινωνικό σύνολο, αλλά ικανοποίησε ισχυρές συντεχνίες. Ατυχώς, αν κάποιος θεωρείται ότι καταβάλλει εκατομμύρια τον μήνα, προκύπτει και μεγάλη σύνταξη. Λύση προφανής θα ήταν η ουσιαστική κατάργηση των φόρων υπέρ τρίτων. Για όσους δεν γνωρίζουν το ελληνικό κράτος, είναι εντυπωσιακή η σύμπνοια στον παραλογισμό. Οταν ο νόμος Κατρούγκαλου ήταν υπό συζήτηση, η παρενέργεια αυτή ήταν γνωστή. Αντιμετώπισή της όμως θα μείωνε το μέγεθος του κράτους και θα καταργούσε επαχθείς κοινωνικούς πόρους. Τώρα που έχουμε απτά παραδείγματα παραλογισμού, τα κόμματα, προκρίνοντας πλαφόν σε παροχές, σπεύδουν σε εκείνη τη «λύση» που συντηρεί το αυτοκρατορικό κράτος αδιαφορώντας για γενικές αρχές.

Αγνοούν επιδεικτικά το προφανές – τη μείωση εισφορών με την εφαρμογή πλαφόν εισφορών. Η κοινωνική ασφάλιση δεν πρέπει να χορηγεί τεράστιες συντάξεις. Αρα δεν έχει λόγο να εισπράττει τεράστιες εισφορές.

Η νέα κυβέρνηση θα μπορούσε να δείξει ότι εγκαταλείπει τον φορομπηχτισμό. Θα το κάνει;