Η κανονικότητα της Δόμνας

Η προσωπική της ζωή βγήκε στα μανταλάκια την πρώτη εβδομάδα που ανέλαβε τη θέση. Μέσα σε 24 ώρες από την ορκωμοσία της, ο ΣΥΡΙΖΑ την κατηγόρησε πως δεν σέβεται τους αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα. Στην πρώτη της εμφάνιση στη Βουλή ευέξαπτες αντιπολιτευόμενες – ας πούμε – φεμινίστριες ήθελαν να την παρουσιάσουν περίπου σαν μια νεότερη βερσιόν της «Θείας Λίντια» από το Handsmaid’s Tale.

Κι ήταν μόνο η αρχή. Αυτή είναι πια η νέα κανονικότητα της Δόμνας Μιχαηλίδου: Οι φωτογράφοι θα στοχεύουν το πρόσωπό της. Οι δημοσιογράφοι θα ψάχνουν τα ντεσού της. Η αντιπολίτευση θα επιχειρεί επανειλημμένα να χρησιμοποιήσει τη φωτογένειά της εναντίον της και εναντίον της ΝΔ. Κι όμως, την πρώτη φορά που ανέβηκε στο βήμα της Βουλής, δεν έμοιαζε καθόλου στο προφίλ που επιχείρησαν να στήσουν γι’ αυτή. Η φωνή της έτρεμε, τα χέρια της κρατούσαν σφιχτά το χαρτί με την ομιλία και, στην πρώτη της κοινοβουλευτική κόντρα, δεν χρησιμοποίησε (αν και την έπαιρνε) εξυπνακίστικη ειρωνεία απέναντι στον Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Η Δόμνα Μιχαηλίδου είναι μια υφυπουργός Εργασίας, σαν αυτές που πέρασαν και σαν τις τόσες άλλες που θα έρθουν. Ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα με την παρουσία της; Οτι στην πολιτική οι γυναίκες είτε καταπιέζουν τη θηλυκότητά τους για να τις πάρουν στα σοβαρά είτε τη χρησιμοποιούν, μετατρέπονται σε σκοτεινά αντικείμενα του πόθου των ανδρών εκείνων που εξιτάρονται από μια γυναίκα με εξουσία. Μπροστά σε έναν κανονικό άνθρωπο, που μιλάει κανονικά, χαμογελάει κανονικά, ντύνεται κανονικά και έχει κανονικό άγχος μένουμε άναυδοι. Δεν ξέρουμε πού να την κατατάξουμε, δεν ξέρουμε πώς να της συμπεριφερθούμε. Είναι άραγε το κορίτσι καλής οικογενείας που δεν σκέφτεται τον γάμο, αλλά τις μεταρρυθμίσεις; Είναι η ωραία αυτής της κυβέρνησης; Ή μήπως συμβολίζει την αυταρχική ελίτ που εξοβέλισε «τη δική μας» και θα μας πάρει τις συντάξεις; Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι είναι η Μιχαηλίδου, γι’ αυτό φίλοι και εχθροί σπεύδουν να της κολλήσουν αυτές τις ταμπέλες που τους κάνουν να μη νιώθουν άβολα. Αυτές που τους βοηθούν να ερμηνεύουν έναν κόσμο που αλλάζει και τους προσπερνά. Και σαν να μην έφτανε που είναι γυναίκα, είναι απελπιστικά νέα. Και όπως κάθε νεαρή, όμορφη ή όχι, πρέπει να περάσει από τις στημένες εξετάσεις όλων εκείνων που νομίζουν πως ξέρουν πάντα καλύτερα. Ενας ακόμα λόγος να μην την πάρουμε και πολύ στα σοβαρά. Διπλό το πρόβλημα, λοιπόν, με τη Δόμνα. Δεν της δίνουμε το δικαίωμα να αποδειχθεί καλή ή κακή σ΄αυτό που ανέλαβε να κάνει. Είναι πιο εύκολο να μιλάμε για τα ωραία της τα μάτια. Ή, αν είμαστε αριστεροί, για φράσεις που δεν είπε και επιδόματα που δεν έδωσε. Είναι πιο πιασάρικες οι αναφορές σε φορέματα με βαθύ ντεκολτέ ή σε «κινητές μήτρες».

Ωραία τα μάτια της, όντως. Μόνο που πιο σημαντικές είναι οι σακούλες από κάτω, παρότι ίσα που φαίνονται. Αυτές τις αναγνωρίζουν από μακριά όλα τα κορίτσια της ηλικίας της, που δουλεύουν πολύ, που ξέρουν πως ό,τι κι αν κάνουν, ό,τι κι αν πετύχουν πολλές φορές δεν είναι αρκετό, αλλά το κάνουν για την πάρτη τους χωρίς να τις πολυενδιαφέρει η γνώμη των άλλων. Τις αναγνωρίζουν από μακριά γιατί τις βλέπουν κάθε μέρα στον καθρέφτη τους.

Κι αυτό, ευτυχώς ή δυστυχώς, θα πει κανονικότητα.