Οι Τούρκοι και η «επακούμβηση»

«Eπακούμβηση»

Η εξαγγελία από την Αγκυρα ότι θα επιχειρήσει να πραγματοποιήσει γεωτρήσεις νότια του Καστελλόριζου, προφανώς δεν είναι καινούργια. Επανέρχεται κάθε τόσο, και στόχος της είναι να δοκιμάσει τις ανοχές και τις αντοχές της χώρας μας. Το ερώτημα είναι κατά πόσο θα τις υλοποιήσει αυτές τις απειλές τώρα ή αργότερα ο Σουλτάνος. Κάθε φορά που οι απειλές αυτές επαναλαμβάνονται μονότονα, οι δικοί μας απαντούν ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, και δείχνουν μια αποφασιστικότητα η οποία – υποτίθεται ότι – στέλνει ένα μήνυμα στην άλλη πλευρά και την κάνει να μαζεύεται. Γνωρίζω ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε ειδοποιήσει αρμοδίως τον ξένο παράγοντα, και την Τουρκία, ότι στην περίπτωση που κάποιο από τα ερευνητικά σκάφη και τα γεωτρύπανα της Τουρκίας εμφανίζονταν στην περιοχή, δεν θα χτυπούσαν μεν τύμπανα πολέμου, αλλά ούτε έρευνες θα γίνονταν ούτε γεωτρήσεις. Και όποιος απορεί πώς θα συνέβαινε αυτό, απαντώ, έτσι όπως με είχαν ενημερώσει προ τριμήνου από το υπουργείο των Εξωτερικών: «εύκολα»! Ενα δικό μας πλοίο, απλώς θα έκανε το αυτονόητο που θα έκανε μια οποιαδήποτε χώρα του πλανήτη στα χωρικά ύδατα της οποίας θα εισέβαλλε ένα ξένο πλοίο να διενεργήσει έρευνες ή γεωτρήσεις – θα το απέτρεπε. Να το κάνω πιο λιανά, πιο εύληπτα, όπως θα λέγαμε; Να το κάνω: Πώς την άλλη φορά το τουρκικό ναυτικό εκδίωξε από την περιοχή των Ιμίων μια ελληνική κανονιοφόρο, δημιουργώντας της σοβαρές ζημιές στην πρύμνη, με τη λεγόμενη «επακούμβηση»; Ε, έτσι ακριβώς…

Στην απομόνωση

Το πώς θα αντιδράσουν οι Τούρκοι σε μια τέτοια περίπτωση δεν το γνωρίζω, αλλά οι δικοί μας υποστηρίζουν, υποστήριζαν (για να είμαι ακριβής τότε, δηλαδή, που είχα ενημερωθεί σχετικά εγώ) ότι η ελληνική κυβέρνηση εμφανιζόταν περίπου βέβαιη πως δεν θα κλιμάκωναν. Δεν θα έστελναν δηλαδή δυο δικά τους πολεμικά να εμπλακούν σε επεισόδιο με το ελληνικό πλοίο, που θα έκανε την «επακούμβηση». Από πού το συνήγαγαν αυτό το συμπέρασμα δεν μπορώ να αναφέρω επίσης (υπάρχουν και πράγματα τα οποία δεν λέγονται), μπορώ όμως να διαβεβαιώσω ότι δεν έχει αλλάξει κάτι έκτοτε, και πως κάτι παρόμοιο θα συμβεί και τώρα, αν συμβεί το απευκταίο που όπως είπαμε, επιχειρήσει η Αγκυρα να προκαλέσει μια τόσο μείζονα κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις για να υλοποιήσει τον σχεδιασμό της που είναι να βάλει πόδι στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Από την άλλη πλευρά οι Τούρκοι γνωρίζουν πως οτιδήποτε επιχειρήσουν στην περιοχή κοντά στο Καστελλόριζο θα δημιουργήσει περαιτέρω συνθήκες απομόνωσης. Αυτή τη στιγμή, όπως και οι ίδιοι παραδέχονται, είναι εντελώς απομονωμένοι και άρα οτιδήποτε επιτείνει και επεκτείνει ή παγιώνει αυτή την κατάσταση δεν αποτελεί επιλογή. Αλλά μόνο λύση ανάγκης, για την εξυπηρέτηση των πρόσκαιρων επικοινωνιακών αναγκών του Ερντογάν και της κυβέρνησής του…

Ανοιχτά προβλήματα

Και καταλήγω με αυτή τη σύντομη ανάλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων αναφορικά με τις τελευταίες απειλές της Τουρκίας, να πω ότι υπήρχε κόσμος και ντουνιάς που φοβόταν ότι οι Τούρκοι «θα έκαναν ό,τι ήταν να κάνουν» το κρίσιμο διάστημα των δύο εβδομάδων μετά τις ελληνικές εκλογές και την αλλαγή σελίδας στη διακυβέρνηση της χώρας. Υπήρχε το προηγούμενο των Ιμίων (που ο Σημίτης κλήθηκε να αντιμετωπίσει την κρίση, μόλις 15 ημέρες μετά την εκλογή του ως πρωθυπουργού στη θέση του Ανδρέα) και υπήρχε και το προηγούμενο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Χθες συμπληρώθηκαν τρεις εβδομάδες από τη νίκη του Μητσοτάκη στις εκλογές, και οι Τούρκοι «τίμησαν» το γεγονός με μερικές απειλές για έρευνες νότια του Καστελλόριζου. Είναι αυτή μια έμπρακτη αποδοχή ότι γενικά με το καινούργιο σύστημα «δεν τους παίρνει»; Είναι μια απόδειξη ότι έχουν πάρει μηνύματα από εδώ κι από εκεί, ότι μην επιχειρήσουν οτιδήποτε διότι «δεν θα είναι καλή ιδέα»; Αγνωστο. Η ουσία είναι πως επί του παρόντος τους αρκούν τα σοβαρά ανοιχτά προβλήματα που έχουν με όλους τους υπόλοιπους παίκτες της περιοχής, και εκτός αυτής…

Πάρτι για λίγους

Ευκαιρίας δοθείσης και δεδομένου ότι με αφορμή τα ελληνοτουρκικά ξεμύτισαν πάλι διάφοροι «οπλάδες» οι οποίοι είχαν χαθεί το τελευταίο διάστημα, επιθυμώ να αναφέρω προς την καινούργια ηγεσία του υπουργείου Αμυνας ότι δεν πρέπει να «μασήσουν». Οι «οπλάδες» αυτοί ζουν και αναπνέουν από την ένταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και κάθε φορά που ανεβαίνει το θερμόμετρο στο Αιγαίο, υπαρκτά ή από κατασκευές και μερικών δικών μας, σπεύδουν να «υπενθυμίσουν» όπου δει, και κυρίως προς την εκάστοτε κυβέρνηση, «την τουρκική υπεροπλία», «την ανατροπή της ισορροπίας των δυνάμεων στο Αιγαίο», «τους κινδύνους που δημιουργούνται για την Ελλάδα από τις προμήθειες σε οπλικά συστήματα που κάνει η Τουρκία» και άλλα πολλά και διάφορα. Επειδή λοιπόν στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου είδα να ξαναζεσταίνεται η σούπα να αγοράσει η Ελλάδα F-35, τα οποία οι Αμερικάνοι δεν δίνουν στην Τουρκία, εφιστώ την προσοχή στο πώς μπορεί να την πατήσει η κυβέρνηση και να αρχίσει κανένα τέτοιο βιολί καλοκαιριάτικα.

Μια χαρά τα καταφέρνει η Πολεμική Αεροπορία με τον υπάρχοντα εξοπλισμό της. Η προμήθεια του πανάκριβου F-35, το μόνο που θα καταφέρει είναι να οδηγήσει στην απόσυρση αεροσκάφη από το σημερινό οπλοστάσιό της – πλην φυσικά της αδιανόητης κονόμας που θα ρίξουν (κάτι γνωστοί μου) μεσάζοντες «οπλάδες», γνωστοί από παλαιότερες προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων, για τις οποίες έχουν συγκροτηθεί κάτι ωραίοι φάκελοι. Προσεχώς στις οθόνες σας, που λένε…

Πάρτι για λίγους ΙΙ

Το άλλο που θέλω να πω, και το οποίο το παρατηρώ από πολλών ετών (διότι τι άλλο κάνει ο δημοσιογράφος, πέραν της καταγραφής και της ανάλυσης των γεγονότων; Παρατήρηση των τεκταινομένων), είναι το ακόλουθο: οι στραταίοι, κάθε σώματος, και ειδικά εκείνοι οι οποίοι καταλαμβάνουν τις κορυφαίες θέσεις της επετηρίδας, συμπεριφέρονται όπως τα πιτσιρίκια με τα παιχνίδια. Κάθε καινούργιο παιχνίδι το θέλουν, κι ας έχουν διακόσια στο δωμάτιό τους. Μην τύχει και το δουν σε καμιά τηλεόραση, αμέσως να το ζητήσουν από τον δύστυχο γονέα να τρέξει να τους το φέρει, έχει δεν έχει. Το ίδιο συμβαίνει και με τα στρατά. Κάθε καινούργιο οπλικό σύστημα το οποίο κάνει εμφάνιση στην πιάτσα, το θέλουν. Για την ακρίβεια, πρώτα το θέλουν και μετά το απαιτούν. Και πιέζουν την ηγεσία του υπουργείου, με τα γνωστά «η υπεροπλία της Τουρκίας» κ.λπ. με την ελπίδα ότι και εκείνη με τη σειρά της θα πιέσει την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό. Ωστε να δοθεί το πράσινο φως από την κυβέρνηση και να ξεκινήσει η διαδικασία για την προμήθεια, το οποίο καταλήγει στο γνωστό πάρτι των μεσαζόντων. Το πάρτι για λίγους. Ολα για εκείνους γίνονται. Ολοι για εκείνους δουλεύουν. Τι να λέμε τώρα, δηλαδή. Γνωστά πράγματα είναι αυτά στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ…