Je suis Polakis

Το αγκάθι της ΔΕΗ. Το Ελληνικό που πάει να ξεμπλοκάρει. Το νομοσχέδιο για τις 120 δόσεις. Ο Ερντογάν που δεν λέει να ησυχάσει. Το Ολυμπιακός – Πλζεν, αύριο το βράδυ. Η τελευταία προσπάθεια, μπας και παίξει στο πρωτάθλημα της Α1 ο Ολυμπιακός. Παρά το γεγονός ότι έχουν αρχίσει τα μπάνια του λαού, τα θέματα δεν λείπουν από την επικαιρότητα. Τολμώ να πω, ωστόσο, ότι όλα τα παραπάνω είναι παρωνυχίδες. Μπροστά στο μείζον γεγονός του καλοκαιριού. Την πολιτική δίωξη κατά του Παύλου Πολάκη. Με τους εκατοντάδες χιλιάδες συντρόφους του να είναι έτοιμοι να βάλουν τα στήθια τους μπροστά και να βροντοφωνάξουν.

Je suis Polakis. Το σύνθημα που θα κατακλύσει την Ελλάδα, από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη. Το σύνθημα που θα ενώσει τους απανταχού Ελληνες. Από το Βανκούβερ μέχρι το Κέιπ Τάουν. Από την Αδελαΐδα μέχρι το Κολόμπο της Σρι Λάνκα.

Δελφινάριο

Εκεί που έχει ταξιδέψει ο Τέρενς Κουίκ. Δεν πρόκειται για καλαμπούρι. Ή για σκετς που παρουσιάζει ο Μάρκος Σεφερλής στο Δελφινάριο. Το je suis Polakis συνιστά μια πολιτική πραγματικότητα. Το καλοκαίρι του 1963 με αφορμή τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη, ιδρύθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη η Νεολαία Λαμπράκη. Οι Λαμπράκηδες. Υστερα από 56 χρόνια η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η επάρατος Δεξιά που σήκωσε κεφάλι, επιχειρεί την πολιτική δολοφονία του λαϊκού αγωνιστή Παύλου Πολάκη (φωτογραφία). Ο λαός δεν πρόκειται να κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια. Η ίδρυση της Νεολαίας Πολάκη, των Πολάκηδων, είναι προ των πυλών. Αυτό το καλοκαίρι προβλέπεται θερμό, κι όχι λόγω ανόδου του υδραργύρου. Αυτό που προέχει είναι ο αγώνας. Ο σύντροφος Τρύφωνας Αλεξιάδης (τέως αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών και νυν σκέτος βουλευτής) έδωσε το σύνθημα.

Συναυλίες

Για συστράτευση στον κοινό αγώνα για τον Παύλο. «Ο Παύλος ο Πολάκης δεν είναι μόνος του. Είναι από πίσω του όλος ο ΣΥΡΙΖΑ κι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, που θα υπερασπιστεί τον αγώνα του…». Το ποτάμι της λαϊκής οργής θα ξεχειλίσει και θα παρασύρει στο διάβα του, τους σκευωρούς. Οι μορφές αγώνα θα είναι πολυποίκιλες. Με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Με συναυλίες συμπαράστασης. Μπροστάρισσες η συντρόφισσα Ραλλία Χρηστίδου και η Αντζυ Σαμίου, που θα οργώσουν την Ελλάδα. Με διαβήματα στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών για κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με συλλογή υπογραφών από διανοούμενους. Ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων. Τη δεκαετία του ’40 είχαν κινητοποιηθεί ο Πάμπλο Πικάσο και ο Σαρλ ντε Γκολ για να μην εκτελεσθεί από το μετεμφυλιακό καθεστώς ο Μανώλης Γλέζος. Οπως και τη δεκαετία του ’50 για τον Νίκο Μπελογιάννη.

Αντίσκηνο

Ο Πολ Ελιάρ, ο Ζαν Κοκτό, ο Τσάρλι Τσάπλιν (φωτογραφία), ο Ζαν Πολ Σαρτρ, ο Ναζίμ Χικμέτ. Τη δεκαετία του ’80 είχαν κορυφωθεί οι κινητοποιήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο για την αποφυλάκιση του Νέλσον Μαντέλα. Με τον Παύλο Πολάκη να εντάσσεται στο πάνθεον των μεγάλων λαϊκών αγωνιστών, ανάλογο αναμένεται ότι θα είναι το κύμα συμπαράστασης. Από τα τέσσερα σημεία της οικουμένης. Πέρα βέβαια από τον προσωπικό αγώνα του Παύλου. Που ενδεχομένως να μην περιοριστεί στους δικονομικούς τρόπους υπεράσπισής του. Να στήσει δηλαδή ένα αντίσκηνο μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη και να προχωρήσει σε απεργία πείνας και δίψας. Και να το πάει μέχρι τέρμα. Να σπάσει το ρεκόρ των 66 ημερών του Ρόμπερτ Τζέραρντ Σαντς και των άλλων ιρλανδών αγωνιστών. Ο ρεβανσισμός της Νέας Δημοκρατίας που θέλει να κλείσει φυλακή τους πολιτικούς της αντιπάλους δεν θα περάσει.

Δικαστήρια

Να μιλήσουμε όμως σοβαρά. Τι είναι ο Παύλος Πολάκης, «που ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα υπερασπιστεί τον αγώνα του»; Πολιτικός κρατούμενος; Είναι στη φυλακή σαν την Ηριάννα και ισχυρίζεται ότι είναι αθώος; Απειλείται η ζωή του; Κινδυνεύει με εκτέλεση; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Η βουλευτική του ασυλία ενδέχεται να αρθεί. Που, αν τελικά αρθεί, θα αποφασίσουν για τις μηνύσεις που έχουν υποβληθεί εναντίον του τα δικαστήρια. Θα δώσει λόγο δηλαδή (όπως όλοι οι Ελληνες) στον φυσικό του δικαστή. Δεν το θέλει όμως αυτό ο Πολάκης. Θέλει να ξεμπερδέψει καταπώς γουστάρει αυτός. Ο αψύς Σφακιανός, θέλει να κρυφτεί πίσω από τον επάρατο νόμο περί ευθύνης υπουργών. Τον οποίο χαρακτήριζε σαν τον «πιο βρώμικο νόμο που έχει ψηφιστεί». Ο Πολάκης εδώ που τα λέμε το απόλαυσε. Και το παράκανε. Να βρίζει, να προσβάλλει, να συκοφαντεί, να απειλεί. Ούτε φραγμούς είχε, ούτε όρια.

Γούστα

Κατέβασε την πολιτική αντιπαράθεση σε επίπεδα χαμαιτυπείου. Τα γούστα και τα λάθη όμως πληρώνονται. Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Ο «αριστερός» Παύλος Πολάκης, ο μάγκας κι ο νταής, δεν θέλει να δώσει λόγο στον φυσικό δικαστή. Και δημιουργεί θέμα εκ του μη όντος.

Τα συντρόφια άλλωστε έχουν φροντίσει. Μετέτρεψαν το κακούργημα της καταγραφής συνομιλίας (υπόθεση Στουρνάρα) σε πλημμέλημα.