Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω…

Το άκουσα πρόσφατα. Για την ακρίβεια, το άκουσα ξανά με τη μελωδική φωνή του Παντελή Θαλασσινού, αυτή που χωρίς υπερβολές και εξάρσεις σε ταξιδεύει όπως καλή ώρα το επίθετό του.

Και άξαφνα, διαπίστωσα πόση αλήθεια έχει αυτός ο στίχος. «Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω, φταίει η ζωή που ‘ναι μικρή». Ναι, μικρό το ταξιδι της ζωής. Αντίθετα με αυτό της ψυχής. Δεν γίνεται να το κοντύνεις. Φωνάζεις δυνατά με τις χορδές της καρδιάς, αποτυπώνεται ο ήχος της φωνής στ’ αυτιά του σώματός σου. Περιπλανιέσαι και νιώθεις να πετούν τα συναισθήματα, να φεύγουν.

Η ζωή αντίθετα. Πώς την κάναμε έτσι! Τρέχει ο πανδαμάτορας χρόνος και  εμείς ξωπίσω του λαχανιασμένοι ακολουθούμε. Ηρθε και αυτή η εφαρμογή, το περιλάλητο face app και όπως συμβαίνει με το τρίτο πρόσωπο στις σχέσεις, βρήκε χώρο και έκανε τη ζημιά του! Μας γερνά χωρίς να το καταλάβουμε και κυρίως δίχως να το ζητήσουμε. Ενας απρόσκλητος επισκέπτης μας έκανε ξαφνικά γέρους χωρίς μαλλιά και με αυλακωμένα πρόσωπα. Οι δε γυναίκες, αυτές που πασπαλίζουν στα πρόσωπά τους στρώσεις κρέμας αντιγήρανσης, είδαν πώς θα είναι δεκαετίες μετά. Αλλά καλά μας έκαναν όσοι κατέβασαν την εφαρμογή! Γιατί μόνοι θέλουμε να περάσει ο χρόνος. Ναι, αυτό ακριβώς συμβαίνει. Μαζί με την ψυχή θέλουμε να τρέχει και η ζωή μας. Για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Στα χρόνια της κρίσης, αυτά που να πάνε και να μην ξανάρθουν, κοιτάμε τις ώρες, τις ημέρες, τις εβδομάδες και ζητάμε να τελειώσουν. Να φύγουν. Να περάσουν. Θέλουμε να τελειώσει ο μήνας για να πληρωθούμε. Γιατί πολύ απλά κάποιοι τα βγάζουν πέρα μέχρι τις 20 άντε 25 του μήνα.

Κάποτε η ζωή πορευόταν με ένα γιατρικό που έβαζε ο άνθρωπος πάνω στην πληγή του θανάτου του. Ηταν μια ψευδαίσθηση αθανασίας αυτό. Ετσι βάδιζε η ζωή. Δεν έτρεχε. Την κουμάνταραν όλοι, άλλοι λίγο, άλλοι πολύ, με τον δικό τους τρόπο και τις αντοχές τους. Τα όνειρα δεν απαγορεύονταν και ουδείς είχε δικαίωμα να τα κλαδέψει.

Περίσσευε η ζωή – δεν ξοδευόταν. Ημασταν αληθινοί έστω κι αν ώρες ώρες πετούσαμε σε συννεφάκι ευμάρειας. Αλλά ουσιαστικά, απολαμβάναμε αγγίγματα ψυχής και τότε η ζωή ήταν τόσο μεγάλη που περίσσευε. Ολοι ζητούσαν να χαρούν δύο ζωές. Οταν σκορπούσαν άδικα οι μέρες σε έπιανε ένα σφίξιμο και ήθελες να γυρίσουν πίσω. Του ρολογιού οι δείκτες να σταματήσουν. Να σημάδευαν στιγμές, αναμνήσεις, περιστατικά. Τώρα, όλα τούμπα. Δεν σε νοιάζει αν γλιστρήσει η άμμος της ζωής από τα δάχτυλά σου. Εσύ το θέλεις. Με τις αγωνίες σου, τα άγχη σου, τις έννοιες σου. Τρέχεις να προλάβεις τις υποχρεώσεις που μοιάζουν με βουνό, σε πνίγει η μέγγενη των βασάνων και κοιτάς πώς να αντέξεις μέχρι να έρθει η επόμενη πληρωμή, το επόμενο χαμογελαστό ξέφωτο.

Κι αυτή η κιθάρα, ξεχασμένη ακούγεται ξανά μαζί με τις θύμησες. Ζει κι αυτή μαζί σου… «Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω, φταίει η ζωή που ‘ναι μικρή», επαναλαμβάνει.

Ναι, δεν φταίει, αλήθεια είναι. Αλλά εμείς την κάναμε μικρή, την κονταίνουμε ηθελημένα!