Η Δημοκρατία στην πριονοκορδέλα

Ηταν όλοι τους κουλοί; Μήπως είχαν τα χεράκια τους στον γύψο; Μήπως εκείνη τη μέρα τους βασάνιζε κανά ξεγυρισμένο αυχενικό από το πολύ αιρκοντίσιον; Γεγονός πάντως είναι ότι κανένας από την αντιπολίτευση, μείζονα ή σπιθαμιαία, δεν χειροκρότησε όταν ο νέος Πρωθυπουργός  αναφέρθηκε στην απαλλαγή του Κοινοβουλίου από τους ναζιστές. Πώς κι έτσι; Η γνώμη μου είναι πως δεν είχαν πάρει καμιά ειδική εντολή αλλά ότι κοκάλωσαν απλώς και μόνον από κομματικό αυτοματισμό, υπακούοντας στην πάγια μιζέρια των αντιπολιτευομένων. Να στέκονται αμέτοχοι σαν τα στειλιάρια ακόμα και μπροστά στις κορυφαίες στιγμές της Δημοκρατίας. Αυτό λέγεται κι αλλιώς «το δικαίωμα του κακομοίρη». Διότι οι «σαμαροβενιζέλοι» ήταν εκείνοι που είχαν καταφέρει να συλλάβουν και να σύρουν σε δίκη αυτό που τόσο αδόκιμα ονομάστηκε «μόρφωμα», και ποιος τρελός χειροκροτεί έργα του πολιτικού του αντιπάλου;

Εν τοιαύτη περιπτώσει, όμως, τι ήταν αυτά τα περί ακροδεξιάς παλινόρθωσης με τα οποία μας τρομοκρατούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου; Πού τα φωτογενή δάκρυα της Μπέτυς και πού η photo opportunity με τη μητέρα του Παύλου Φύσσα, τέσσερα ολόκληρα χρόνια και οχτώ ντουλάπες φουστάνια μετά το μακελειό; «Περιμένουμε να δούμε τι θα πει και η Χρυσή Αυγή. Στη Βουλή δεν υπάρχουν ευπρόσδεκτοι και μη ευπρόσδεκτοι ψήφοι» δήλωνε με περίσσιο πολιτικό δαλτωνισμό ο ριζοσπάστης Νίκος Βούτσης, αναμειγνύοντας στην ίδια κάλπη την κόκκινη ψήφο του με τη φαιά ψήφο του Κασιδιάρη. Κι ήταν Ιούνιος του 2016. Δεν ήταν, να πεις, στην εποχή του Πλειστοκαίνου, 2.588.000 χρόνια πριν από σήμερα.

Μετά από τόσο σούρσιμο, η δίκη πλησιάζει επιτέλους στο τέλος της και αυτό το θαύμα, ω του θαύματος, συμπίπτει με την επιστροφή της τότε κυβέρνησης στην εξουσία. Αν όχι ολόκληρης, της μισής πάντως οπωσδήποτε. Διότι το τότε ΠΑΣΟΚ και νυν ΚΙΝΑΛ δεν δείχνει να επικροτεί την αλλοτινή του Ιστορία. Και δεν είναι η πρώτη φορά που επιτίθεται στον εαυτό του και  αυτοχαρακώνεται. Ο σωματικός πόνος κουκουλώνει τον ψυχικό λένε οι ειδικοί.